Bunları söyledikten sonra arkasını döndü ve bahçeden çıktı. Şirin, titreyen elleriyle yüzünü kapattı. Aklında babasının sözleri yankılanırken, omuzlarındaki yük biraz daha ağırlaşmıştı.
Başını kaldırmadan yürürken, karşısına çıkan Hatice Hanım’ın sesiyle irkildi.
“Kızım, ne oldu sana? Yüzün bembeyaz. Bir şey mi söyledi o adam?”
Şirin, zorla gülümsedi ve başını iki yana salladı. “Yok bir şey, Hatice Hanım. Sadece geçmiş meseleler...”
Hatice Hanım, onun yalan söylediğini biliyor gibiydi ama üstelemedi. “İyi o zaman. İçeri gir, biraz dinlen. Yorgun görünüyorsun.”
Şirin, odasına doğru ilerledi. Yatağının kenarına oturdu. Gözleri hâlâ doluydu, ama ağlamak istemiyordu. İçindeki karmaşayı yatıştırmanın tek yolunu düşündü bir süre gözlerini kapattı.
****
Karan, ofisinde masasının başında ot
