Asaf, Karan’ın sert bakışlarını umursamadan, kahkaha atarak odayı terk etti. Çıkarken kapıyıda yine sert bir şekilde çarptı. Şirin, korkuyla yerinde hafifçe irkildi. Odanın içinde kısa bir sessizlik oldu.
Karan, gözlerini Şirin’e çevirdi.
Karan, sandalyesinden kalkıp ağır adımlarla Şirin’e doğru yürüdü. Gözleri, adeta bir avcı gibi onu süzüyordu. Şirin, bu bakışlar karşısında iyice gerildi ve kapıya doğru birkaç adım geri çekildi.
“Asaftan uzak dur!” dedi sertçe.
Şirin, içinden sanki adamın içine düşmüş gibi konuşması yokmu diye gözlerini devirdi. Hafifçe başını salladı. “Anladım, efendim,” diye mırıldandı. Ancak bu kelimelerin Karan’ı tatmin etmedi.
Karan, bir adım daha atarak Şirin’i kapının sert ahşabına doğru sıkıştırdı. Şirinin kaçacak yeri kalmamıştı.
Karan, onun üzerine eğild
