"I'M SORRY, Maru." Those words came out from my mouth. Maru Nishida is asking me to take all the responsibility as the father of her child. Dinala ko siya sa isang mamahaling restaurant at sa isang private room kami nag-usap. Her gaze at me turned sharp. "You're running away?" Umiling ako. "No. I'm not. I can give you -" Hindi ko natapos ang sasabihin ko nang bigla na lamang siyang tumayo at bigla niya akong sinampal. Sa kaliwa sa kanan at paulit-ulit. She's crying in front of me and I don't know what I am going to do to her. Pinigilan ko ang mga kamay niya at mabilis siyang nilapitan saka basta na lamang siyang niyakap. "I-I hate you!" She cried her heart out. "I'm sorry," I mumbled. She maybe the reason of her own miserable fate but I am an Ybañez. And Ybañez never runaway to their

