วันต่อมา
แกร๊ก!
ฉันหอบหิ้วของสดเข้ามาในคอนโดอีกแห่งที่ตนเองคุ้นเคย ก่อนจะเดินเข้ามาในโซนห้องครัว เพื่อนำของที่เอามาด้วยยัดใส่ในตู้เย็น หลังจากนั้นก็เดินไปเปิดประตูห้องนอนที่มีคนป่วยนอนอยู่ และวันนี้ก็เป็นอีกวันที่มัสตาสต้องอยู่กับพี่คอปเปอร์ เพราะคอนโดแห่งนี้ห้ามนำสัตว์เลี้ยงเข้ามาเด็ดขาด บางวันที่มีเรียนทั้งวันฉันก็ฝากเลี้ยงที่โรมพยาบาลสัตว์ของมหาวิทยาลัย ตอนเย็นก็รับกลับมาพร้อมกัน
ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม เขาขยับตัวเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงการมาของฉัน
“เป็นไงบ้างคะคนป่วย” ฉันนั่งลงบนเตียงก่อนจะยกหลังมือขึ้นมาแตะที่หน้าผากของคนป่วย “ตัวร้อนมากอ่ะ”
“ปวดหัว... ขอกอดหน่อย” พี่แม็กหลับตาลงพร้อมกับขยับร่างกายที่ร้อนจี๋เข้าหาฉันตวัดแขนแกร่งโอบกอดร่างบางเอาไว้หลวมๆ
“แล้วทำไมถึงปล่อยให้ตัวเองเป็นหนักขนาดนี้ล่ะคะ” มือเล็กลูบที่กลุ่มผมสั้น
“สงสัยตอนอยู่ที่จีนใส่เสื้อตัวบางไปมั้ง
