“มาที่นี่บ่อยเหรอ?”
ฉันถามขึ้นในขณะที่มือประสานกันไว้และเท้าก็ก้าวเดินไปพร้อมกัน ส่วนมือหนาอีกข้างก็ถือกุหลาบสีขาวดอกโตสองดอกเอาไว้
“ไม่บ่อยหรอก เวลาคิดถึงแม่ก็จะมา ...เดือนละสองสามครั้งมั้ง”
“แถวบ้านเรียกมาบ่อยค่ะ คุณฟีฟ่า”
ฟีฟ่าเพียงยิ้มให้ฉันเท่านั้น เขาพาฉันมาที่สุสานด้านหลังโบสถ์คาทอลิก ซึ่งเป็นที่มารดาผู้ให้กำเนิดฟีฟ่าหลับใหลอยู่ เราหยุดยืนหน้าหลุมศพที่ดูเหมือนจะมีเนื้อที่มากกว่าหลุมอื่น ป้ายชื่อของท่านถูกแกะสลักจากหินอ่อนเนื้อดี รอบข้างล้อมกรอบด้วยงานประติมากรรมนูนสูงรูปนางฟ้า และเถาวัลย์ดอกไม้
ฟีฟ่ายื่นกุหลาบสีขาวให้ฉันดอกหนึ่ง ฉันรับมาก่อนที่เราจะวางกุหลาบลงไปบนแท่นพร้อมกัน ชายหนุ่มบอกว่าแม่เขาชอบกุหลาบขาว และแม่เขาก็อ่อนโยนเหมือนกับดอกไม้ชนิดนี้
สายลมหอบหนึ่งพัดพาความเย็นมากระทบร่างของเราทั้งคู่คล้ายกับคนที่หลับอยู่รับรู้ถึงการมาของเรา
“แม่... ผมพาเมียมาไหว้แม่”
“ฟีฟ่า” เ
