มิลเล่เดินกลับมาพร้อมกับกะละมังและผ้าขนหนูผืนเล็กก็พบว่า คนป่วยนอนแก้ผ้าล่อนจ้อนอยู่บนเตียงนุ่มเหลือไว้เพียงบ็อกเซอร์ตัวเล็กที่ห่อหุ้มท่อนล่างเอาไว้ พอเห็นสีหน้าตกใจของเธอก็ทำให้ผมอารมณ์ดีขึ้น ร่างกายที่สมบูรณ์แบบที่ผมภูมิใจนำเสนอทำให้เธอมีใบหน้าแดงระเรื่อ
“จะถอดทำไม?” เธอถามเสียงดุกลบเกลื่อนความเขินอาย
“เอ้า เช็ดตัวก็ต้องถอดเสื้อผ้าสิ หรือจะให้ถอดให้หมด”
ผมขำในท่าทางทำอะไรไม่ถูกของมิลเล่ มือหนากำลังจะเกี่ยวของ บ็อกเซอร์ออกแต่มิลเล่กลับห้ามไว้ก่อน
“หยุด! ไม่งั้นมิลจะกลับ” เธอยื่นคำขาด
ผมเบ้ปากทำท่าเหมือนกับจะร้องไห้แต่มิลเล่ก็ไม่ได้สนใจท่าทางนั้น เธอวางกะละมังใบเล็กลงบนโต๊ะข้างหัวเตียงแล้วบิดผ้าที่ชุบน้ำให้หมาดๆ
“ไปหาหมอไหม? ฉีดยาเข็มเดียวรับรองหาย”
มิลเล่เสนอในขณะที่มือบางกำลังลูบไล้เนื้อตัวที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ถึงแม้จะมีผ้าขนหนูกั้นอยู่แต่ผมกลับคิดว่าเธอกำลังลูบไล้ไปบนตัวของผมด้
