ปัง!
เสียงของประตูที่ปิดลงทำให้ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อย
“ขอโทษนะ แต่เราไม่ไหวแล้วจริงๆ”
“ฟ่า ปล่อยเราเดี๋ยวนี้นะ”
ร่างเล็กถูกอุ้มขึ้นมาแล้วทิ้งลงบนเตียงนุ่มอย่างรวดเร็วจนเธอ ตามเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่ทัน ตอนนี้ผมทาบทับอยู่บนตัวเธอ หญิงสาวพยายามผลักให้ผมลุกขึ้น แต่แรงที่มีก็ไม่สามารถทำให้ผมขยับได้ แม้จะไม่ได้ลงน้ำหนักตัวมาก แต่ผมแทรกอยู่ตรงกลางระหว่างขาของเธอ แถมมือบางทั้งสองข้างยังถูกผมประสานมือเอาไว้อีก
...ท่านี้มันล่อแหลมชวนให้หัวใจของผมเต้นแรงกว่าเดิมอีก ยิ่งคนด้านล่างเป็นมิลเล่ผมก็ยิ่งมีความสุข และร่ำร้อง
“เราต้องการมิล แค่มิลเท่านั้น”
“...”
คำที่เอ่ยออกมาทำให้มิลเล่ลอบกลืนน้ำลาย อยู่ๆ ผมพูดแบบนี้มันอาจจะทำให้เธอกลัว สายตาคมที่จ้องลึกเข้ามาในดวงตาที่เบิกขึ้นเล็กน้อยของเธอ พยายามส่งสายตาอ้อนวอนบอกว่าผมทรมานเหลือเกิน แถมเหงื่อเม็ดโตผุดซึมตามกรอบหน้าราวกับวิ่งตากแดดเป็นเวลานานมันคงทำ
