Episode 2 คบกันก็ได้นะ 1
1057 Words
ภายในห้างสรรพสินค้าที่เป็นแหล่งรวมทุกสรรพสิ่งเอาไว้ในตึกสูงกว่าสิบชั้นเพียงที่เดียว ซึ่งแต่ละชั้นจะแบ่งพื้นที่เอาไว้อย่างชัดเจนเพื่อง่ายต่อการเลือกสรร และเดินหาสินค้า บริการที่เป็นประเภทเดียวกัน ซึ่งตอนนี้ฉันกับฟีฟ่าก็กำลังขึ้นบันไดเลื่อนไปยังชั้น 5 ที่เป็นโซนร้านอาหาร
“กินข้าวก่อนนะ แล้วค่อยไปเอาโทรศัพท์ มิลจะได้กินยาก่อน”
“ยังไงก็ได้ แต่ยังไม่ค่อยหิวเลย” ฉันบอกก่อนจะก้าวเท้าออกจากบันไดเลื่อน
“ไม่หิวก็ต้องกิน”
ฟีฟ่าดึงมือฉันให้เดินตามเข้าไปในร้านราเมง ไม่รู้เขาเป็นอะไรนักหนาเวลาเดินด้วยกันสองคนชอบจับมือฉันตลอดต่อให้ฉันสะบัดมือออกเขาก็ยังดึงดันจะจับอยู่ดีหลังๆ ขี้เกียจจะทะเลาะด้วยก็เลยปล่อยเลยตามเลย ฟีฟ่าพาฉันมานั่งที่โต๊ะมุมหนึ่งของร้านไม่นานพนักงานก็เอาเมนูมาให้ แต่เขากลับไม่เปิดอ่านด้วยซ้ำ เสียมารยาทจริงๆ
“เอาข้าวหน้าปลาซาบะย่าง กับราเมงมิโซะครับ” เขาบอกกับพนักงานร้าน
“นี่ เรายังไม่ได้เลือกเลยนะ”
ฉันร้องท้วง แม้ไม่ต้องเปิดเมนูก็รู้ว่าฉันจะสั่งอะไร แต่เขาไม่คิดว่าฉันอยากทานอย่างอื่นบ้างหรือไง แต่ก็นั่นแหล่ะ ฉันชอบปลาซาบะย่างเกลือของร้านนี้... ฟีฟ่าคงจะจำได้ล่ะมั้ง เพราะทุกครั้งที่มาฉันก็จะสั่งแต่เมนูเดิมๆ พนักงานจดเมนูพร้อมกับอมยิ้มเธอคงเห็นเรานี้มาทานอาหารที่ร้านบ่อยๆ
“ขอเกี๊ยวซ่าด้วยนะครับ”
แทนที่ฟีฟ่าจะสนใจฉันกลับสั่งอีกเมนูที่ฉันชอบทานพร้อมกับดึงเมนูอาหารคืนให้พนักงาน
“รับน้ำอะไรดีคะ”
“น้ำแร่ครับ”
พนักงานทวนรายการที่สั่งแล้วรับเมนูกลับคืนมาก่อนที่เสียงคนตัวเล็กจะดังขึ้น
“อยากกินน้ำอัดลม”
“เอาแค่นั้นครับ” ฟีฟ่าบอกกับพนักงาน
นั่นก็หมายความว่าเขาไม่ได้สั่งน้ำอัดลมให้ฉัน ชิ ฉันไม่ได้จะให้เขาจ่ายตังค์ให้สักหน่อย ฉันอยากกินน้ำอัดลมทำไมเขาต้องขัดใจฉันด้วย
“รอสักครู่นะคะ”
“ฟีฟ่า!”
“ไม่ได้ เดี๋ยวน้ำอัดลมก็ไปกัดกระเพาะเธอหรอก” เขาบอกเสียงดุ ราวกับกำลังดุเด็กที่ดื้อจะเอาของเล่น
ฉันโน้มตัวตีที่แขนคนขัดใจหลายๆ ที “นี่แนะๆ”
ถึงเขาจะเป็นห่วงก็เถอะ แต่ทำไมเขาชอบขัดใจฉันก็ไม่รู้
“โอ๊ยๆ มันเจ็บนะ ยัยบ้าตีมาได้”
ชายหนุ่มชักมือกลับตีครั้งเดียวมันไม่เจ็บหรอก แต่ฉันเล่นตีซ้ำที่เดิมตั้งหลายทีแบบนั้นก็ต้องเจ็บเป็นธรรมดา
“ขัดใจ!”
“หึ”
ร่างบางทิ้งตัวนั่งลงที่เดิมพร้อมกับสีหน้าที่หงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด แขนเรียวกอดอกไว้ราวกับว่ามันเป็นโล่ที่ใช้ปกป้องฉันจากฟีฟ่า ใบหน้างอง้ำ ปากบางเบ้ลงเล็กน้อยทำให้เขากระตุกยิ้มชอบกล
“มิล...”
“...” ฉันเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย
“มิลเล่...” เขาเรียกเสียงหวานขึ้นมาอีกระดับราวกับกำลังเอาใจ และง้อฉันอยู่
“...อะไร” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงเง้างอน
“หึ งอนเหรอ?”
ฉันปรายตามองเขาอย่างหยิ่งๆ สายตาของเขาทำให้ฉันรู้สึกแปลกๆ เขาเอาแต่จ้องมาที่ริมฝีปากฉันราวกับกำลังคิดอะไรอยู่
“ชิ”
“ง้อ...”
นิ้วก้อยเรียวยาวตามแบบฉบับของคนเล่นกีตาร์ยื่นมาตรงหน้า ฉันเสมองออกไปนอกกระจกพยายามกลั้นยิ้มอย่างสุดชีวิตไม่อยากให้เขารู้ว่าฉันใจอ่อนให้กับการง้อของเขา ...เดี๋ยวได้ใจกันพอดี
“แน่ะ ยิ้มแล้ว แสดงว่าหายงอนเราแล้ว”
“ไม่!” ใบหน้าหวานปนเซ็กซี่กลับมาบึ้งตึงอีกครั้ง
“ส่งนิ้วก้อยมา”
ฟีฟ่ากระดิกนิ้วเล็กน้อยเชิงบังคับ และเร่งเร้าให้ยอมคืนดี แต่ฉันก็ยังยืนยันคำตอบเดิม
“ไม่!”
“เดี๋ยวเลี้ยงข้าว ถ้าไม่หายก็จ่ายเองจ่ายให้เราด้วย”
“ไอ้บ้าฟีฟ่า เล่นงี้เลยเหรอ?” ฉันหันขวับเมื่อได้ยินประโยคนั้น
“จะหายไม่หาย?” เขายักคิ้วอย่างเป็นต่อ
“จิ๊”
ฉันจิ๊ปากก่อนจะยื่นนิ้วก้อยมาเกี่ยวอย่างจำใจ และการกระทำนั้นมันก็ทำให้ฟีฟ่าพอใจและยิ้มออกมา รอยยิ้มของเขามันทำให้ฉันรู้สึกคันยิบยิบในหัวใจ เขามีวิธีการกำราบฉัน แต่ก็ใช่ว่าเขาจะใจร้ายทำอย่างที่พูด
“ขออนุญาตเสิร์ฟค่ะ”
อาหารที่สั่งถูกจัดวางที่โต๊ะ หลังจากนั้นพนักงานก็พูดขึ้น ฉันมองจานอาหารที่เรียงรายอยู่ตรงหน้า กลิ่นหอมของมันเรียกน้ำย่อยในกระเพาะได้เป็นอย่างดี ...พึ่งรู้นะเนี่ยว่าตัวเองหิวขนาดนี้
“เมนูที่สั่งครบแล้วนะคะ” พนักงานทวนอาหารอีกรอบ
“ครับ” ฟีฟ่าตอบ
“ขอให้มีความสุขกับการทานอาหารมื้อนี้นะคะ”
ฉันไม่รีรอหยิบช้อนส้อมขึ้นมาลงมือรับประทานอาหารตรงหน้าโดยไม่สนใจคนที่นั่งมองด้วยรอยยิ้ม แม้จะบอกว่าไม่ค่อยหิวเท่าไร แต่เมื่อกลิ่นอาหารโชยมาเตะจมูกมันก็ทำให้รู้ว่าพยาธิในท้องร้องประท้วงแค่ไหน
“อ่ะ กินเยอะๆ”
ฟีฟ่าคีบเนื้อชิ้นโตจากชามราเมงของเขาวางในจานให้ฉัน ฉันยิ้มร่าดีใจเมื่อเห็นเนื้อในจาน
“ขอบคุณค่ะ ลองชิมข้าวเราไหม? อร่อยนะ”
ฉันตักข้าวหอมญี่ปุ่นวางด้านบนด้วยปลาซาบะที่ราดซอสสูตรเฉพาะยื่นมาตรงหน้าฟีฟ่า ถือว่าแลกกัน และเขาก็ไม่ลังเลที่จะทานอาหารช้อนเดียวกับฉัน
“อร่อย” เขาส่งสายตากรุ่มกริ่มพร้อมกับเคี้ยวมันอย่างเอร็จอร่อย
ท่าทางแบบนี้มันน่านัก ฉันจึงยู่จมูกใส่เขาจะให้เขากินเองต่างหาก แต่ฟีฟ่ากลับทำเหมือนฉันกำลังป้อนเขาอย่างนั้นแหล่ะ
สองหนุ่มสาวรับประทานอาหารไปคุยกันไปโดยไม่รู้ตัวเลยว่า มีสายตาของใครบางคนจับจ้องอยู่
“พี่แม็ก ไปกันค่ะ”
“อืม”
สายตาคมละความสนใจจากภาพตรงหน้าหันไปสนใจผู้เป็นหญิงสาวพึ่งเดินออกจากห้องน้ำ
- Writer
