Gecenin siyah pelerini, Çukurca’nın sarp kayalıklarını ve dipsiz vadilerini yutarken, Fırtına Timi sessiz birer gölge gibi sınır hattının sıfır noktasına doğru süzülüyordu. Alparslan’ın postalları, her adımda altındaki gevşek taşları ezerek ilerliyor, ancak çıkardığı en ufak bir hışırtı bile dağ rüzgarının uğultusunda kayboluyordu. Hücum yeleğinin kalbine denk gelen sol cebinde, Asena’nın o kanlı arması, soğuk geceye inat göğsünü ısıtan bir kor gibi duruyordu. Sekiz aydır bu anı hayal etmişti; Agit’in nefesini hissedeceği, o hain gözlerin içine bakarak namluyu alnına dayayacağı o saniyeyi zihninde binlerce kez kurmuştu. Şimdi ise o ana sadece birkaç kilometre, birkaç saatlik bir patika mesafesi kalmıştı. Dağların doruklarından aşağıya doğru süzülen sis, timin üzerine bir zırh gibi çökerken
