Revir odasının pencerelerinden sızan o çiğ ikindi güneşi, yerdeki parkelerin ve beyaz metal dolapların üzerine solgun çizgiler çizerken, odadaki hava Çukurca dağlarının o sarp geçitlerinden bile daha tekinsiz, daha gerilimli bir sessizliğe gömülmüştü. Alparslan, sırtını yatağın demir başlığına dayamış, sağ bacağını harici sabitleyicilerin ve kalın sargıların ağırlığı altında dümdüz uzatmış vaziyette bekliyordu. Yüzündeki o barut karası kir, dağların puslu havası ve alnında kuruyan ter lekeleri, birkaç saat önce Kırmızı Dere havzasında yaşanan o ölüm kalım savaşının taze izleriydi. Ancak Yüzbaşı’nın bakışları bu kez ne harita masasına dikiliydi ne de telsizden gelecek bir sızma haberini gözlüyordu; o, odanın diğer ucunda, ilaç dolabının kapaklarını lüzumundan fazla bir sesle, hırsla kapatan
