Kışla nizamiyesine geri dönüşün üzerinden geçen saatler, Çukurca’nın üzerine çöken o ağır ve gri sis bulutlarıyla birlikte zamanı adeta yavaşlatmıştı. Operasyonun fiziksel ve zihinsel yorgunluğu, Fırtına Timi’nin her bir üyesinin omuzlarına birer balyoz gibi binmişti. Alparslan, üzerindeki çamurlu, barut kokan kamuflajı bile tam anlamıyla çıkarmadan lojmandaki odasına geçmiş, yatağın kenarına çökmüştü. Sağ ayağındaki o eski kırığın sızısı, Haftanin’in o sarp kayalıklarında kilometrelerce yürümenin ve Agit’i omzunda taşımanın getirdiği yükle yeniden nüksetmiş, bileğinden yukarıya doğru sinsi bir zehir gibi tırmanmaya başlamıştı. Ancak Alparslan bunu hissetmiyordu bile; onun zihni hala o sığınakta, Agit’in diz çöktüğü o karanlık anda takılı kalmıştı.
Tuana, elinde bir pansuman çantası ve sa
