Seval KURT
Dakikalardır şok olmuş bir şekilde doktorun çıkarken arkasından kapattığı kapıya bakıyorum.
Doktor az önce bana;
“İkiniz de iyisiniz?” Demişti.
Kimden bahsettiğini sorduğumdaysa;
“Bebek iyi endişelenmeyin. Biraz dinlenin.” Demiş ve odadan çıkmıştı.
Hala daha dediklerini idrak edemezken, beynime en ihtiyacım olduğu anda beni yarı yolda bırakmıştı. Sanki durmuştu ve içinde tek bir ses bile yoktu.
Ne düşünebiliyor ne de mantık yürütebiliyordum.
Boş boş baktığım kapı açıldığında irkildim. Gülce bembeyaz bir yüzle içeri girdiğinde göz göze geldik.
Bakışlarında telaş, endişe ve korku vardı. O an dışarıdakilerin de haberinin olduğunu anladım.
Abimin ve Pamir’in bildiği gerçeği bir şimşek gibi beynime indiğinde nefesim kesildi. Sonunda tepki vermeye başlayan bedenim nefes al
