Gülce TURAN
“Gülce güzelim uyan.” Egemen’in derinden gelen sesi ile uykumdan sıyrılmaya başladım.
Kendimi çok yorgun hissettiğimden gözümü açmakta zorlandım. Sonunda aralamayı başardığımda kendimi Egemen’in kollarında buldum.
Başını eğmiş boynuna sakladığım yüzüme bakıyordu.
“Günaydın.”
“Günaydın safderunum.” Gözlerimi odaya çevirdiğimde güneşin varlığını hissettim.
“Saat kaç?”
“11’e geliyor bebeğim.” Şaşkınlıkla Egemen’e baktım.
Ne zaman onunla uyusam hiç olmadığı kadar çok uyuyorum.
“Çok güzel uyuyordun, uyandırmak istemedim ama kahvaltını etmen lazım.” Dediğinde yavaşça kollarından sıyrıldım.
Doğrulmama yardım ettikten sonra sırtımı yatak başlığına yasladı. Ben anlamadığımı belli ede gözlerle ona bakarken o yatağın yanındaki sehpadan tepsiyi aldı ve bana döndü.
Kahvaltı
