chapter2#เสียหาย
1205 Words
“น้องชายคุณมันโรคจิตหื่นกามสุดๆ หนูระบมช้ำไปหมดแล้ว” เสียงหวานเอ่ยด้วยอารมณ์ที่ขุ่นเคือง
“แค่นี้ยังระบมแล้วคิดจะเอาฉันทำผัว หึ!” เขาเอ่ยด้วยท่าทางเย้ยหยัน
“ก็ใครจะไปรู้ว่าจะรุนแรงแบบนี้ล่ะ ครั้งแรกของหนูเลยนะคุณรู้มั้ย เฮอะ!”
“ครั้งแรก? สุดยอดไปเลยเธอนี่นะ”
“มันใช่เวลามาชมมั้ยคะ คุณจะเอายังไงต่อว่ามาเลยค่ะ”
“เดี๋ยวขึ้นแท็กซี่ไปที่บ้านฉัน แล้วไปบอกขอเข้าพบคุณมินตรา?”
“คุณมินตรา? ใครหรอคะ?” เธอถามอย่างสงสัย
“แม่ฉันเอง เล่นละครต่อไปทำเป็นเหมือนเธอคือผู้เสียหายต่อหน้าครอบครัวฉัน”
“เดี๋ยวนะคุณจะให้หนูเล่นละครตบตาครอบครัวคุณ โดยที่หนูไปคนเดียวน่ะหรอคะ”
“ใช่!” สั้นๆ ได้ใจความ เวรกรรมอีขวัญแล้วแหละ TT
ปิ่งป่อง! ปิ่งป่อง!
“มาหาใครคะ?” แม่บ้านวัยกลางคนเปิดประตูถามคนด้านหน้า
“มาหาคุณมินตราค่ะ?”
“เชิญค่ะ” จบประโยคเธอก็เดินตามหลังแม่บ้านเข้าไปภายในตัวบ้านมันใหญ่ซะจนทำให้คนตัวเล็กดูตื่นเต้นจนลืมตัว
“หยุดหมุนได้รึยังคะ คุณหญิงอยู่ด้านในห้องรับแขกค่ะ” เธอพยักหน้าหงึกๆ ก่อนจะเดินตามไปอย่างเงียบๆ
“คุณหญิงคะ มีคนมาขอพบค่ะ” สิ้นสุดประโยคคนตัวเล็กเงยหน้าไปมองผู้หญิงตรงหน้า แม่หรอ? ทำไมถึงได้ยังสวยแบบนี้ล่ะ!
“มีอะไรกับฉันรึเปล่า?” มินตราเอ่ยถาม
“เอ่อ..สวัสดีค่ะ หนูชื่อของขวัญนะคะ คือหนูมีเรื่องจะให้คุณหญิงช่วยหน่อยค่ะ”
“มีอะไรล่ะ มานั่งนี่สิ” เอาล่ะขวัญถึงเวลาการแสดงของแกแล้ว
“ฮึก! ฮือ! หนูถูกขืนใจค่ะ หนูถูกกระทำเขาทั้งรุนแรงและป่าเถื่อน” ท่าทางตื่นตกใจของมินตราทำให้เธอเล่นต่อไปเรื่อยๆ
“ใครกันทำกับหนูขนาดนี้ บอกน้าได้มั้ยลูก” มินตราเอ่ยอย่างเห็นใจลูกผู้หญิงด้วยกัน และเมื่อเห็นร่องรอยตามเนื้อตัวเธอก็ยิ่งรู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมาก
“ฮึกๆ เฮียรันเวย์ค่ะ ครั้งแรกของหนู ฮือ..ฮ้า ฮึกๆ หนูเจ็บไปหมดทั้งกายและใจ เฮียเขาปัดความรับผิดชอบค่ะ เช้ามาก็หนีหายไปเลยค่ะคุณน้าขาช่วยหนูด้วยนะคะ”
“ไอ้ลูกคนนี้ ป้าสาโทรตามคุณรามและตัวก่อเรื่องกลับมาเดี๋ยวนี้”
“ค่ะๆ”
“ไม่ต้องร้องนะลูก น้าจะไม่ยอมให้หนูต้องเสียหายแบบนี้แน่ๆ น้าจะไม่ทำให้ทุกอย่างถูกต้องที่สุด” ของขวัญรู้สึกได้เลยว่ามินตราเป็นผู้หญิงที่ใจดีมากๆ และการที่เธออยู่ในอ้อมกอดแบบนี้ยิ่งทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาทันทีทั้งที่ตลอดเวลาเธอแทบไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนเลย ไม่นานพ่อกับลูกที่ถูกตามตัวก็กลับมาพร้อมกัน และตามมาด้วยโรมันคนวางแผน
“มีอะไรรึเปล่าหนู?” รามเอ่ยถามภรรยาด้วยความสงสัยเพราะเขากำลังทำงานแต่ต้องกลับมาด่วนจี๋
“นั่นสิครับแม่ ผมกำลังประชุมอยู่เลย”
“หึ! ยังจะมาถามอีกหรอ ไปทำเรื่องอะไรไว้ล่ะไอ้ตัวดี นิสัยแบบนี้พ่อยังไม่เคยทำ พี่ชายก็ไม่เคยก่อเรื่องอะไรแบบนี้เลยนะเป็นลูกผู้ชายแท้ๆ ไม่มีความรับผิดชอบ”
“แม่ครับใจเย็นๆ ครับ ผมไปทำอะไรไว้?” เขาเอ่ยถามด้วยใบหน้างง
“หนูขวัญ นี่ไงสิ่งที่ลูกก่อ” เมื่อเห็นใบหน้าเรียวที่เขาจำได้แม่นและจำได้ดี
“เธอมาที่นี่ได้ยังไง?”
เพี๊ยะ! ไหล่หนาถูกฝ่ามือผู้เป็นแม่ฟาดเต็มแรง
“ถ้าไม่ใช่เพราะลูกไปย่ำยีน้อง น้องคงไม่มาถึงนี่หรอก!”
“นี่เธอคิดจะทำอะไร มาบ้านฉันถูกได้ยังไง?” ฉิบผายแล้วไงลืมข้อนี้ไปเลย คุณ! ช่วยหนูด้วย ฉันส่งสายตาวิงวอนไปทางร่างสูงอีกด้านที่นั่งอยู่เงียบๆ
“ฉันบอกให้มาเองแหละเพราะเธอเดินมาทักผิดคน คิดว่าฉันเป็นแกแถมยังร้องไห้แหกปากเสียงดังเลยต้องบอกให้มาที่บ้าน” แหกปากเลยหรอ? อีตาหน้าหล่อนี่พูดซะเว่อร์เลย
“ไอ้ลูกเวรสร้างเรื่องจนได้นะ”
“โถ่! ป๊าผมไม่ได้ทำอย่างงั้นสักหน่อย แค่สนุกๆ เอง เธอก็ยังครางอยู่เลยนี่ตอนนี้จะมาเรียกร้องอะไร”
“เฮียพูดอะไรคะ เฮียปล้ำขวัญนะ บอกให้หยุดก็ไม่หยุด ฮือ! หนูเสียหายนะคะ หนูเป็นผู้หญิงพ่อแม่ก็ไม่มี โตมาคนเดียว แต่ต้องมาเจอผู้ชายไม่รับผิดชอบ ฮึกๆ คุณน้าขาช่วยหนูด้วยนะคะ”
“แกต้องรับผิดชอบ” ผู้เป็นแม่เอ่ยด้วยใบหน้าท่าทางที่เด็ดขาด
“ยังไงครับ?” เขาถามออกไป ใบหน้าเข็มเริ่มนิ่งขรึม เพราะเขารู้ว่าต่อให้ทำวิธีไหนก็ไม่สามารถต่อต้านผู้เป็นแม่ได้
“แต่งงานกับน้อง!” รันเวย์ไม่มีทางต่อสู้เขาได้แต่หลับตาข่มอารมณ์โกรธเอาไว้” ในระหว่างนี้ก็ให้น้องมาพักอยู่ที่นี่”
“ไม่เป็นไรค่ะคุณน้า” ของขวัญรีบปฏิเสธทันควัน
“ไม่ได้น้าไม่ยอมให้ว่าที่ลูกสะใภ้ต้องลำบากอยู่ข้างนอกแน่นอน เผื่อมีใครแถวนี้คิดจะทำอะไรไม่ซื่อ”
“ไม่ต้องห่วงหรอกนะ เธอได้ฉันเป็นผัวสมใจแล้วล่ะ” จบประโยคเขาก็เดินออกไปทันที
“คุณน้าคะหนูขอไปคุยกับเขาสักครู่นะคะ”
“ไม่ต้องหรอกหนูคุยไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรเพราะลุงรู้จักนิสัยลูกคนนี้ดี โรมันพาน้องไปเก็บของเดี๋ยวพ่อจะให้คนเตรียมห้องไว้ให้” รามหันไปสั่งกับลูกชายอีกคน โรมันพยักหน้าแทนคำตอบเขาลุกเดินนำหน้าเธอออกไป ก่อนจะตามด้วยร่างเล็กที่เดินตามออกมาติดๆ
“คุณคะ! คุณหยุดก่อน!” เสียงหวานเอ่ยเรียกร่างสูงตรงหน้า
“มีอะไร?” เขาหันมาตอบด้วยใบหน้านิ่ง
“เขาโอเคจริงๆ หรอคะ?” เธอถามด้วยความรู้สึกผิดนิดนึงแต่ก็สะใจเล็กน้อย
“เธอรู้แค่ว่าคุณแม่รู้ทุกอย่างที่เราทำกัน ไม่โอเคก็ต้องโอเคแล้วแหละ”
“ห๊ะ!”
“ใช่อย่าคิดมากไปเลยนะ” เสียงเข้มดังขึ้นจากด้านหลังของเธอก่อนจะปรากฏร่างสูงที่เธอเคยพบเจอ
“พี่นี่เอง หล่อจังเลยนะคะวันนี้” เสียงหวานเอ่ยด้วยท่าทางเคอะเขิน
“ปากหวานจังเลยนะเรา” คิงเอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มที่ทรงพลัง
“พี่ยังไม่เคยชิมเลยนะรู้ได้ยังไงคะว่าหวาน” แป๊ะ! ฝ่ามือหนาของโรมันตีลงยังหน้าผากมน
“เอ๊อะ! หนูเจ็บนะ”
“เธอช่วยจำฐานะของตัวเองด้วยว่า เธอคือพี่สะใภ้คนรองของบ้านและหยุดเขินน้องสามีตัวเองซะ!”
“ทำไมคุณชอบขัด!”
“อีกอย่างเลิกเรียกฉันว่าคุณให้เรียกว่าเฮียแทน”
“ค่ะเฮียยยยยย!” เสียงลากยาวอย่างกวนประสาททำเอาชายหนุ่มทั้งสองรู้สึกเอ็นดูเธอเป็นอย่างมาก หลังจากนี้ไปเธอต้องทำตัวยังไงกันนะกับบ้านหลังนี้ บ้านหลังใหม่ของเธอ
- Writer
