chapter9#ความรู้สึก1/2

1278 Words

ว่ากันว่าความรักมักจะเกิดขึ้นโดยที่บางครั้งเราก็ไม่รู้ตัว ไม่รู้ว่ามามันเกิดขึ้นในช่วงเวลาไหนแต่ความรู้สึกมักชอบเกิดขึ้นทุกครั้งที่เขาเข้าใกล้ฉัน ทุกๆครั้งที่เขาสัมผัส ที่เขาทำดีด้วยทั้งที่มันเป็นแค่การแสดงของเขาเพื่อทำให้ฉันตายใจแต่ฉันกลับรู้สึกดีมากๆ และมากขึ้นทุกครั้งที่เขาเข้าใกล้ “ขวัญหนูจะไปไหนลูก?” มินตราเอ่ยถามลูกสะใภ้เมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะก้าวออกจากบ้าน “หนูจะออกไปทำธุระน่ะค่ะคุณแม่ นัดเพื่อนเอาไว้ที่ร้านกาแฟค่ะ” ของขวัญเอ่ยตอบพร้อมกับส่งยิ้มอ่อนๆ ออกมา “งั้นก็ไปเถอะลูก ขับรถดีๆนะ” “ค่ะ หนูไปก่อนนะคะ” จบประโยคร่างบางก็หันหลังเดินออกไปจากบ้านทันที ประตูรถหรูถูกเปิดออกรอยยิ้มปลื้มปริ่มเผยขึ้นบนใบหน้าสวย เธอรู้สึกโชคดีมากๆนะเอาจริงๆ รถคันนี้พ่อของสามีเป็นคนซื้อให้เงินเดือนมีใช้ไม่ขาดมือ ส่วนเลขาส่วนตัวของรันเวย์เธอก็เป็นคนหาให้และเลือกเป็นผู้ชาย ทำงานดี ขยันและซื่อสัตย์ ส่วนเธอก็ทำงานออนไลน์บ้าง ช่วยงานที่ร้านของแม่สามีบ้าง มินตราจะให้เธอเรียนรู้และลงมือทำด้วยตนเองซึ่งแน่นอนของขวัญหัวไวและฉลาดสอนไม่นานก็ทำตามได้สบายๆ ไม่นานรถก็แล่นเข้ามาจอดยังร้านกาแฟในแทบตัวเมืองและใกล้บริษัทของรันเวย์ ร่างเล็กเดินตรงไปยังโต๊ะของกลุ่มเพื่อนสมัยเรียน “ไงพวกมึง!” เสียงหวานเอ่ยทักทันทีที่เข้ามาถึง “โอ๊ย! อีลิงมึงไม่มาพรุ่งนี้เลยล่ะ” ปิงปองเพื่อนชายใจหญิงเอ่ยทัก “อีปิงมึงก็ไปว่ามันตอนนี้มันสวยมากนะมึงมีผัวรวยอีกต่างหาก!” หลินเอ่ยแซว “ก็คนมันสวยอ่ะค่า!” ของขวัญก่อนจะสะบัดบ๊อบใส่เชิงหยอกล้อ “คิดถึงมากมึง พอเห็นมึงแล้วก็หมั่นไส้อีปอยแม่งทำกับมึงได้ไงว่ะ!” “ช่างมันเถอะมึงกูลืมไปแล้ว” “แล้วผัวมึงอ่ะ?” หลินถาม “นั่นไงอยู่ในตบริษัทข้างๆ” “อิจฉาอีลิง เชี้ย! หล่อมากพ่อ!” ปิงปองแสดงท่าทางตื่นเต้นเมื่อหันออกไปนอกร้าน ร่างสูงโปร่ง จมูกคมสัน รูปตาสวย ใบหน้าตี๋ โอ๊ย! คืออาหารตาชั้นเลิศเลยแกร๊!!!! อย่าว่าแต่เพื่อนเลยที่มองไม่วางตาอีขวัญก็ไม่วางตาเช่นกันค่ะ คนอะไรหล่อขนาดนี้โอปป้ามากพ่อคู๊ณ! อยากจะได้มาทำพ่อพันธุ์เหลือเกิน….ขอผัวเพิ่มได้มั้ยคะ อร๊ายหวีดแดกมากกก! “อีขวัญมึงหมองขนาดนี้เดินไปหาเขาเลยมั้ย?” ปิงปองเอ่ยประชด “ได้หรอมึง กูชอบว่ะตรงไทป์ชิบ พ่อของลูกชัดๆ” เอ๊ะ! นั่นมันผัวกูนี่หว่ามากับเขาได้ยังไงสนิทกันเหรอ? ไวกว่าความคิดก็สายตาสองคู่ที่ตอนนี้กำลังจ้องมองมาที่ฉันอย่างไม่วางตา และทันใดนั้นเองร่างสูงของพวกเขาก็เดินเข้ามาในร้านและเดินตรงเข้ามาที่โต๊ะของพวกฉันทันที “หนูมานี่ทำไมไม่ขึ้นไปหาเฮียคะ?” เสียงเข้มเอ่ยถามพร้อมกับมือหนาที่ยื่นมาวางลงบนหัวของฉัน “นี่เมียมึงใช่ป่ะ?” พี่หน้าตี๋ถามเฮียเวย์ด้วยใบหน้าที่เสือก อุ๊ย! สงสัย แฮะๆ คนหล่อว่าไม่ด๊าย! “อืม นี่ขวัญเมียกู นี่เตอร์เพื่อนเฮียค่ะ” เฮียเวย์แนะนำเราทั้งคู่ อีเฮียมันดูเสแสร้งมาก! “อีลิงพวกกูด้วย!” ปิงปองกระซิบข้างหูฉัน อยากถูกแนะนำให้ผู้ชายรู้จักแหละ แรดจริงพวกมึงเนี้ย! “นี่ปิงปอง ส่วนนี่หลินเพื่อนหนูค่ะ” “สวัสดีค่ะสามีเพื่อน เพื่อนสามีของเพื่อน!” เสียงประสานที่แป๋นแล๋นดังขึ้นอีห่ามึงเอ้ยยย! “เพื่อนน้องขวัญนี่น่ารักดีนะครับ” พี่เตอร์เอ่ย อ๊าก! ยิ้มแบบนี้ใจหนูเหลวมากค่ะ “แล้วหนูไม่น่ารักหรอคะ?” เอาล่ะวิญญาณแรดเข้าสิงแป๊บ “น่ารักสิครับ” อร๊าย! เขินๆๆๆๆ ผู้ชายชมด้วยแหละ เอี๊ยด! เบรกแทบไม่ทันเมื่อหันมาสบสายตาเข้ากับผัวตัวเอง…ลืมผัวเลยกู! “แรดไม่ดูเวลาอีสวย” หลินเอ่ยกระซิบ ใครจะไปรู้ล่ะว่าจะลืมตัว “แล้วเฮียสั่งอะไรยังคะ?” ฉันหันไปถามด้วยรอยยิ้มที่สตอสุดๆ “ยังครับ!” มีครับนิ่งๆ ตอสะแรมาก “เดี๋ยวกูไปสั่งให้” พี่เตอร์เอ่ยก่อนจะลุกขึ้นไปทันที “เอ่อ เฮียเวย์คะขวัญมันพึ่งมาถึงยังไม่ได้สั่งอะไรเลยค่ะ เฮียไปสั่งให้มันได้มั้ยคะ?” หลินเอ่ยอย่างกล้าๆกลัวกับเฮียเวย์ “หนูดื่มอะไร?” “ช็อกโกแลตเย็น หวานน้อยค่ะ” ฉันตอบออกไปพร้อมกับยิ้มหวานนิดๆ นิ่งค่ะอีเฮียหน้านิ่งมากพ่ออ!! เฮียเวย์พยักหน้าก่อนจะลุกออกจากโต๊ะ “อีแรด อีง่าว เป็นไงล่ะมึงแรดไม่เข้าเรื่อง” “อีปิงมึงอย่าพึ่งด่ากู กูสำนึกไม่ทัน!” “มึงดูไม่ค่อยอะไรกับเฮียเขาเลยนะขวัญ กูถามจริงๆมีอะไรกันว่ะ?” ฉันมองหน้าพวกมันก่อนจะเล่าให้ฟังทุกอย่าง “งั้นแสดงว่ามึงรักเขา?” “ไม่รู้ว่ะ กูใจเต้นทุกครั้งเวลาเขาเข้าใกล้ เขาพูดคำหวานใส่ ทำดีด้วย รู้ทั้งรู้ว่าเขาเจ้าเล่ห์แต่มันอบอุ่นมากเลยนะมึง” “มึงก็ทำให้เขารักมึงดิ” คำพูดของหลินทำให้ฉันฉุกคิดขึ้นได้ “เขาเจ้าชู้จะตาย กูจะต้องคอยตามจัดการบรรดาผู้หญิงของเขาอีกเท่าไหร่ก็ไม่รู้” ฉันตอบออกไปเพราะเขามันเป็นเสือจะหยุดได้จริงหรือเปล่าอันนี้ยังไม่รู้เลย คุยกันสักพักแก้วน้ำก็ถูกวางลงบนโต๊ะตรงหน้าฉัน พอเงยขึ้นไปก็เผลอไปสบตาของเขา เห็นมั้ยแค่นี้ใจก็เต้นไม่เป็นจังหวะแล้วอ่ะ ฮืออออ! หลังจากที่พวกเราทุกคนแยกย้ายกันกลับเหลือเพียงฉันกับเฮียเวย์ที่ยังคงนั่งอยู่ภายในร้านและมันโคตรจะอึดอัดที่เขาเงียบนิ่งวางมาดชิบผาย ไม่ยอมพูดอะไรแถมยังทำขรึมอีก “หนูจะกลับแล้วนะ” ฉันพูดเพื่อทำลายบรรยากาศความเงียบ “เลิกทำแบบนี้ได้มั้ย?” ประโยคของเขาทำให้ฉันถึงกับต้องกดหัวคิ้วเข้าหากันแน่นอย่างสงสัย เลิกอะไรก่อนนน! “เลิกอะไรคะ?” ฉันถาม “เลิกมองผู้ชายอื่นและทำเป็นเหมือนชอบเขาไง เธอมีฉันเป็นผัวแล้วนะทำไมถึงได้ยังไม่หยุดนิสัยนี้สักที!” สรรพนามเปลี่ยนแล้วค่ะเธออออ! “เลิกเสแสร้งแล้วหรอ? หึ! คิดไม่ผิดจริงๆว่านายมันก็เหมือนเดิม” “เธอก็ไม่เคยเปลี่ยนนี่ ฉันเป็นผัวเธอนะ คิดว่าใครจะชอบที่เห็นเมียตัวเองดูอ่อยผู้ชายหล่อไปซะหมด!” “อ่อยแต่ไม่ได้เอา อีกอย่างเขาเรียกบริหารเสน่ห์!” “ทำอะไรนึกถึงครอบครัวฉันด้วย ถ้าใครเอาไปพูดมันจะดูไม่ดี” “หึ! ดูไม่ดีหรือหึงกันแน่ เอาให้แน่ค่ะเฮีย!” นิ่งไปเลย วุ้ย! วางมาดอีกและอีเฮีย “เธอนี่หลงตัวเองมากไปรึเปล่า!” จบประโยคเขาก็คว้าหยิบแก้วกาแฟและเดินออกจากร้านไปทันทีทิ้งให้ฉันนั่งมึนอยู่คนเดียว นี่เขาหาว่าฉันหลงตัวเองงั้นหรอ?

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more