พรึ่บ! ร่างหนาล้มตัวนั่งลงยังโซฟาหนังภายในห้องทำงาน มือหนายกขึ้นมาคลึงนวดขมับของตัวเองสีหน้าของเขาแสดงออกชัดเจนถึงความเครียด เขาไม่คิดเลยว่าสิ่งที่ตัวเองทำนั้นจะกลับมาทำร้ายตัวเขาเอง เพราะความไม่หักห้ามใจของตัวเอง เพราะนิสัยที่เคยทำหรือเพราะเขาไม่เคยคิดจะหยุดมัน เขาคิดว่าเธอไม่สามารถรู้ได้และคงตามเขาไม่ทันแต่ใครจะไปคิดว่ามันจะบังเอิญหรือถึงคราวซวยของเขากันแน่
ผมไม่คิดว่าตัวเองจะกลายเป็นคนแบบนี้ คนที่นิ่งไม่กลัวเสียภาพลักษณ์ยอมคุกเข่าขอโทษเมียตัวเองต่อหน้าคนมากมาย ยอมรับว่าผิดและผิดมากๆ ผมคิดว่าเธอจะเป็นเหมือนเมื่อก่อนเอะอะต่อยเอะอะถีบ ผมไม่สามารถแก้ตัวได้เลยในเวลานั้นเพราะสิ่งที่ผมทำมันผิดมากต่อเธอมันมากจริงๆ ยิ่งเธอเงียบผมกลับยิ่งกลัว กลัวว่าจะเสียเธอไป กลัวว่าวันข้างหน้าจะไม่มีเธอร่วมทาง กลัวว่าเธอจะไม่รักผม ผมกลัวไปหมดทั้งที่มันไม่ใช่นิสัยผมเลยสักนิด
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูห้
