The Revengeful Heiress

12: HIGH HEAT

Kinabukasan, nagising ako na wala na si Marco sa tabi ko. Nang ibaling ko ang aking paningin ay naroon pa rin pala ako sa living room ng apartment. Nang tingnan ko ang aking sarili ay agad kong kinuha ang unan sa tabi ko para gamitin pantakip sa aking katawan.

Nakahubad pa rin ako. Hindi man lang nag-alala si Marco na baka may makakita sa akin sa ganitong kalagayan. Ni hindi man lang niya ako sinuotan ng panty at bra bago niya ako iniwan.

May galit akong naramdaman. Pero wala naman na akong magagawa. Nakaalis na siya. Kahit magtampo at magwala pa ako rito, wala na rin namang mangyayari. Mabuti nalang at nakasara ang pinto at bintana ng bahay kaya naman sa tingin ko ay safe pa rin naman ako.

Nang tumayo ako, naramdaman ko ang sakit ng buong katawan ko.

Habang naliligo ay biglang pumasok sa aking isipan ang nangyari kagabi. Naalala kong may mga nakakita sa ginagawa namin habang binabayo niya ako sa aking likuran. May kung anong hiya ang pumuno sa katawan ko. Paano na ako lalabas ng bahay nito? Eh yung mga tambay pa naman na iyon ay halos oras-oras nasa labas? Paano nalang kapag naisipan nilang ikalat yung nangyari sa amin ni Marco? Nakakahiya!

Ang sakit ng katawan ko. Hindi ko alam kung ilang beses nagparaos sa loob ko si Marco. Mabuti nalang talaga at safe ako. Tinuruan kasi ako ni Isabelle noon na uminom ng pills para kahit anong mangyari, hindi ako mabubuntis.

Pagkatapos kong maligo, naglinis ako ng bahay partikular na ang living room kung saan nangyari ang lahat kagabi. Naghugas na rin ako ng pinggan na nasa sink at naglampaso ng sahig.

Dahil kinabukasan na ang pasukan ni Marco, limang araw siyang nasa school. Ibig sabihin ay limang araw hindi kami magkikita.

Dahil wala naman akong ibang magawa, naisip ko nalang na bumisita kay Aira sa talipapa para tulungan siya.

Nang lumabas ako sa bahay, tanging maikling dress ang suot ko.

“Psst, miss! Napanuod ko iyong live show niyo kagabi ni Boss Marco. In fairness, hindi ka lang pala talaga maganda, maganda ka rin kapag nakahubad,” saad ng isa sa mga tambay na naroon.

Mayroon siyang tatlong kasama na grabe kung makatingin sa akin. Pakiramdam ko ay hinuhubaran na nila ako sa kanilang isipan.

“Sayang nga pare, hindi natin nakita kung paano maglabas-masok ang sandata ni Boss Marco rito kay Miss sexy.”

Napalunok ako nang marinig iyon. Gusto ko silang iwasan dahil alam kong hindi magiging maganda ang kalalabasan nito, pero paano ko iyon gagawin kung tumayo na sila sa kanilang puwesto at nagsimulang lumapit sa akin.

“Miss, gusto ulit naming makita na nakahubad ka. At kung puwede, baka maaari mo kaming payagan na hawakan iyang dibdib mo.”

Umatras ako at handa nang bumalik sa bahay nang makarinig ako nang sigaw sa hindi kalayuan.

“Hoy, Mang Badong. Kanina pa ho kayo hinahanap ng mga asawa niyo. Ang aga-aga ginugulo niyo na naman itong dayo.”

Nakahinga ako nang maluwag nang makitang si Aira iyon. Dapat yata, ate na ang itawag ko sa kaniya dahil mas matanda naman siya sa akin ng ilang taon.

Napakamot ng mga batok ang mga lalaki at walang ganang naglakad palayo sa akin. Umakmang tatampalin pa sana ni Ate Aira sa batok iyong dalawang binata sa hulihan ni Mang Badong, mabuti at umiwas ang mga lalaki.

“Ano iyon? Ang aga, pinagkakaguluhan ka nila? May nangyari ba?”

Tipid ako na ngumiti kay Ate Aira at umiling.

“Wala po iyon, ate. May sinabi lang sila?”

Inusisa ni Ate Aira nang mabuti ang hitsura ko. Dahan-dahan niya ring pinasadahan nang tingin ang katawan ko.

“Mukha kang pagod. Parang lantang-gulay. May nangyari ba sa’yo? Yung totoo? Huwag kang magsisinungaling sa akin, Celine.”

Napakamot ako sa aking batok saka yumuko.

“Ano kasi, ate… may nangyari kagabi. May nangyari sa amin ni Marco. Actually, hindi naman first time. Pero kagabi kasi…”

Huminto ako. Hindi ko alam kung paano ipapaliwanag sa kaniya ang nangyari nang hindi nahihiya.

Hinawakan niya ako sa braso at marahang pinisil iyon.

“Celine. Parang ate mo na ako. Alam kong kahapon lang tayo nagkakilala, pero hindi ibig sabihin niyon ay nag-aalala ako sa’yo.”

Sa bandang huli, wala na akong nagawa kundi ikuwento sa kaniya ang aktuwal na nangyari.

Tahimik lang si Ate Aira. Tila binabalanse niya sa kaniyang isipan ang mga kuwento ko. Pero makikita rin sa kaniyang mga mata ang pag-aalala bilang isang ate.

“Sa susunod, Celine. Hindi porket mahal mo ang isang tao ay ibibigay mo na sa kaniya ang lahat ng gusto niya. Kita mo, dahil sa “fun” na gusto niya at sa favor na binigay mo, ikaw tuloy ngayon ang nailagay sa alanganing sitwasyon. Nakita ng mga lalaking iyon ang katawan mo, sa tingin mo ba ay tatantanan ka pa ng mga iyon?”

Humugot ako ng malalim na hininga at umiling.

“Ang magagawa mo nalang ngayon, kailangan mong mag-ingat. Dahil kung hindi, sigurado akong baka kung ano pa ang gawin sa’yo ng mga lalaking iyon.”

“Ate, hindi naman po ako malandi,” nalulungkot na sambit ko.

Marahan niyang hinaplos ang buhok ko.

“Alam ko. Ginawa mo lang iyon dahil mahal mo si Marco. Pero pinapahamak ka na niya, Celine. Hindi naman tamang lagi mo nalang siyang pagbigyan.”

Yumuko ako.

“Ginagawa ko lang naman po ang gusto niya para maging masaya siya. Gusto ko siyang nakikitang palaging masaya at nakukuha niya ang gusto niya.”

“Eh ikaw, masaya ka ba? Hindi ba parang nagpapagamit ka nalang sa kaniya? Kung anong gusto niya, binibigay mo. Sa totoo lang, nagmumukha ka nalang na parausan niya. Wala pa rin talagang pinagbago ang batang iyon. Kahit kailan napakasama ng ugali.”

Natigilan ako sa aking kinatatayuan nang marinig ang sinabi ni Ate Aira.

“Kilala niyo po ba si Marco?”

Bahagya siyang umirap.

“Wala namang hindi nakakakilala sa kaniya. Sa loob ng ilang taong pamumuno ng kaniyang ama bilang Mayor ng bayan na it. Lumaki siyang spoiled. Minahal ng mga tao, lalo na iyong mga mahihirap. Kilala nila si Marco bilang mabait at masunuring anak sa mga magulang nito. Pero lingid sa kanilang kaalaman, may tinatagong kagaspangan ng ugali si Marco. Palagi ngang sinasabi ng mga tao, mukhang lang siyang anghel pero may pagka sa demoyo.”

Nanatili akong tahimik. Sa totoo lang, hindi ko alam kung paano ko tatanggapin lahat ng sinabi ni Ate Aira. Bigla ko tuloy naalala sa kaniya si Leon.

“Pero mabait naman po ang pagkakakilala ko kay Marco. Pero hayaan po niyo ate, susubukan ko pong sundin ang sinabi niyo. Hindi po ako lagng papayag sa mga kagustuhan niya.”

Hindi satisfied si Ate Aira sa sinabi ko, pero mukhang ayos na rin iyon sa kaniya.

Magmula noong umaga, hindi na ako umalis sa tabi niya. Dahil wala pa rin ang kaniyang mga magulang para magtinda ng mga gulay sa talipapa, doon muna siya pumuwesto. Sumama naman ako para kahit paano ay mayroon akong mapagkaabalahan.

“Konti nalang pala ang gulay. Andaming namili dahil sahuran ng mga empleyado at ng mga construction worker diyan sa bungad. Puwede ka bang maiwan muna rito sa puwesto, Celine? Lalakad lang ako sa pamilihang bayan para bumili ng gulay ang mga isda sa palengke.”

Agad kong inikot ang aking paningin sa paligid. Iyong mga tambay ay naroon pa rin. Hindi ko rin naman ka-close ang ibang tindera sa katabing puwesto. Kaya naisip ko, bakit hindi nalang kaya ako ang magtungo sa palengke para mamili.

“Ate, ako nalang kaya? Ayoko kasing panay ang tingin sa akin ng mga tambay. Karamihan pa naman sa mga iyon ay may asawa. Mahirap na at baka biglang may sumugod sa akin na isa sa mga asawa nito. Ayoko po ng gulo.”

Humugot ng malalim na hininga si Ate Aira at tumango.

“Alam mo naman siguro kung paano magtungo roon?”

Tumango ako.

“Kung marunong ka ring tumawad sa mga bibilhin mo, gawin mo. Para kahit paano ay magkaroon tayo ng tubo. Okay ba iyon?”

Nakangiti akong tumango at agad kong tinanggap ang perang inabot niya sa akin. Sa tricycle ako sumakay patungo sa palengke. Pagbaba ko, karamihan sa mga taong nakatambay sa bungad nito ay bumaling sa akin.

Hindi na kasi ako nagpalit ng suot na damit. Bestida pa rin ang suot ko at hanggang itaas lamang ng tuhod ko ang haba niyon.

May mga sumisipol at ngumingiti sa akin kapag nadadaanan ko sila. At dahil masikip ang daan patungo sa looban ng palengke, nakaka-encounter pa ako na mayroong humahawak sa aking binti.

Kung sanay lang talaga akong magpantalon, ginawa ko na. Kaso, magmula pagkabata ay mas kampante ako kapag dress ang suot ko. Hindi naman iyon naging kaso sa akin dahil wala naman sa mga kaibigan ko ang bastos. Dito lang yata ako nakatagpo ng mga taong walang pagpipigil sa sarili.

“Ang sexy mo naman miss, anong hanap mo?” tanong ng isang lalaki nang huminto ako sa bilihan ng isda.

“Ah, kuya, pabili nga po ng isang kilo nito. Pati po nito.”

Itinuro ko ang mga bibilihin ko. Pero imbes na doon ito tumingin, napansin ko na sa nakalawlaw na harapan ng dress ko siya nakatingin. Nakita niya tuloy ang cleavage ko. Dali-dali akong umayos nang tayo at umiwas ng tingin sa lalaki.

Binilisan ko na ang pagbili ng mga kailangan sa talipapa. Nang nasa bandang gulayan na ako, mas maraming tao ang naroon, siksikan talaga.

Nagulat ako nang maramdamang may humawak sa aking puwetan. Hindi lang hawak kundi may halo pang pagpisil. Hinayaan ko nalang iyon noong una, pero nagulat ako nang ipasok nito ang isang kamay sa ilalim ng bestida ko at doon hinaplos-haplos ang aking puwetan. May humahalik na rin sa pisngi ko.

“Huwag kang gumalaw, kung ayaw mong masaktan.”

Halos mangilid ang luha ko nang maramdaman ang matalim na bahagi ng kutsilyo na nakatutok sa aking tagiliran.

Mas parami pa nang parami ang tao, habang ang lalaki sa likuran ko ay nagpapakasasa ang isang kamay sa aking puwetan, ang kaniyang kamay naman ay nakahawak sa dibdib ko at nilalamas iyon sa labas ng aking damit.

Kagat-labi nalang ang ginawa ko habang tumutulo ang luha sa aking pisngi.

Nang humupa na ang tao ay kasabay niyon ang pagkawala ng lalaki. Mabilis kong binili lahat ng kailangan at naglakad-takbo palabas ng palengke. Akmang magtatawag na ako ng tricycle nang biglang may bumangga sa balikat ko dahilan para matumba ako sa papalapit na lalaki.

Napahawak ako sa kaniyang dibdib. Nang maamoy ko ang kaniyang pabango ay kumunot ang aking noo. Pamilyar ang kaniyang amoy. Kaya agad akong tumingala para tingnan kung sino ito.

Napalunok ako ng sariling laway. Kung minamalas ka nga naman. Sa dami ng puwedeng makita, siya pa talaga.

“Leon…”

Umangat ang kilay niya at agad na lumayo sa akin.

“Anong ginagawa mo rito?” tanong niya sa tonong hindi ko alam kung may halong pagkagulat o pagkainis.