เฮ้อ! ช่างแม่งเหอะครับอยู่กับปัจจุบันก็พอ ผมก็ไม่ได้บริสุทธิ์สักหน่อย ผ่านผู้หญิงมากี่คนผมยังจำไม่ได้เลย แค่ตอนนี้ผมกับเจ้าขามีความสุขกันดีก็พอแล้ว
ตื๊ดดดดด ตื๊ดดดด
...เจ้าขา
“ครับผม”
“เลิกเรียนแล้วค่ะ เดี๋ยวไปรอที่เดิมนะคะ” ที่เดิมของเธอคือซอยเล็กๆ หลังมหาลัยที่เธอใช้รอผมตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาที่เรายังไม่ได้ปรับความเข้าใจกัน ที่จริงตอนนั้นผมเองก็โคตรไม่อยากให้ไปตรงนั้นเลยครับ ไม่อยากให้ลำบากแต่เราสองคนยังไม่ชัดเจน แต่ตอนนี้ชัดเจนแล้วไม่มีเหตุผลอะไรต้องให้คนที่ผมรักไปลำบากรอเพราะผมขับรถไปรับเองได้
“ไม่ต้องครับพี่รอเจ้าขาอยู่หน้าคณะแล้ว ไม่สิสามีรออยู่หน้าลิฟต์เลยต่างหาก”
“คะ? หมายความว่า...”
“ตามนั้นแหละรีบๆ ลงมา คนมองพี่เยอะจนพี่เขินแล้ว” ผมบอกแล้วก็วางสายก่อนที่จะไปยืนใกล้ๆ หน้าลิฟต์รอเจ้าขาลงมา
ติ๊ง!
พอมีลิฟต์ตัวหนึ่งดังขึ้นผมก็ขยับตัวไปอยู่ด้านหน้าเผื่อเปิดออกมาจะป็นเจ้าขาท
