“อื้อ นิ้งกลับก่อนได้เลยเดี๋ยวขอเดินเล่นหน่อย”
“เดี๋ยวก็ไข้ขึ้นนึกจะมาเดินเล่นอะไรวันนี้เจ้าขา นี่ถ้าไม่ติดว่าปวดท้องเมนส์จะเดินเป็นเพื่อนอยู่หรอก” คะนิ้งย่นจมูกใส่ฉันแล้วก็กุมท้องตัวเองที่อยู่ๆ ก็รู้สึกปวดขึ้นมาตอนก่อนจะหมดคาบเรียนได้ไม่ถึง 20 นาที
“ฮ่าๆๆ ดีแล้วที่ไม่มาเดินเป็นเพื่อน ไม่อยากโดนมนุษย์เมนส์บ่น”
“ชิส์! ห้ามเถลไถลไปไหนนะเจ้าขา ถึงบ้านแล้วโทรบอกด้วยเป็นห่วง”
“ค่า~ ทราบแล้วค่ะคุณแม่” ฉันลากเสียงยาวรับคำคะนิ้ง จนคะนิ้งทำหน้าใส่ที่โดนฉันล้อก่อนที่เราจะแยกกันไปคนละทาง คะนิ้งเดินไปทางที่จอดรถส่วนฉันก็เดินไปอีกทางเพื่อไปที่สวนสาธารณะของมหาลัย ขอไปนั่งโง่ๆ ปล่อยใจมองคนเดินผ่านไปผ่านมาทำกิจกรรมต่างๆ ก่อนกลับไปเหงาคนเดียวที่บ้านก่อนนะคะ ไม่อยากกลับไปอยู่เงียบๆ คนเดียวในบ้านแล้วเอาแต่ร้องไห้เหมือนวันที่ผ่านมาอีกแล้ว
“นั่งด้วยคนได้ไหม”
“คะ? ...พี่เวกัส” ฉันมาถึงที่สวนสาธารณะของมหาล
