“หึๆๆ เมาเหมือนหมา” พี่เวกัสหัวเราะเยาะเขาเบาๆ แล้วก็ยิ้มพอใจ ส่วนฉันตอนนี้ก็รู้สึกโล่งใจมากที่เขาจำฉันไม่ได้ แต่อีกใจก็ยังระแวงอยู่เพราะคืนนั้นเขาเรียกชื่อฉันตั้งหลายครั้ง และที่สำคัญฉันเริ่มไม่กล้าสบตากับพี่เวกัสแล้วล่ะค่ะ เพราะฉันรู้สึกว่าการที่พี่เขาพยายามถามแบบใส่รายละเอียดเจาะลึกขนาดนั้นเพราะเขาต้องการบอกให้ฉันรู้ว่าเรื่องที่เขาคุยกันมันเป็นเหตุการณ์ของวันไหนมากกว่าการคุยสอบถามกันระหว่างเพื่อนธรรมดา
“เจ้าขาเอาน้ำอะไรดีครับ เหมือนเดิมไหมหรือเปลี่ยนเป็นอย่างอื่น” พี่เวกัสเลิกสนใจเขาแล้วก็หันมาหาฉัน หน้าตาพี่เวกัสตอนนี้กลับมายิ้มแย้มอารมณ์ดีเหมือนก่อนหน้าที่ผู้ชายคนนั้นจะเข้ามา ทำให้ฉันมั่นใจมากขึ้นเรื่อยๆ ว่าบางทีพี่เวกัสอาจจะไปรู้อะไรมา ฉันเลยไม่กล้าสบตากับพี่เขา
“คือ...” ไม่อยากอยู่ตรงนี้แล้วค่ะ ถ้าเรื่องที่ฉันคิดไว้เป็นจริงฉันก็รู้สึกอายพี่เวกัสจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนเหมือนกั
