“พูดเรื่องอะไร แล้วรู้ได้ยังไง” ฉันถามทันที เป็นคำถามที่ดูโง่ที่ถามเพราะแค่ฟังก็รู้แล้วว่าเขาพูดเรื่องอะไรแต่ที่ฉันถามเพราะมีสิ่งที่อยากรู้คือเขาพูดเรื่องนี้ทำไม และเขารู้เรื่องแม่ฉันได้ยังไง
“ฉันรู้ได้ยังไงไม่สำคัญเท่าทำยังไงแม่เธอจะได้ผ่าตัดเร็วๆ” เขาพูดบ้าอะไรของเขา พูดนิ่งๆ คำพูดกำกวม ไม่ได้มีท่าทีเหมือนจะหาเรื่องฉันอย่างทุกวันยิ่งทำให้ฉันไม่ไว้ใจ เกิดอยากจะเป็นคนดีอะไรตอนนี้
“คุณต้องการอะไร” ฉันถามเขาแบบไม่อ้อมค้อมทันที เพราะไม่รู้จะคุยกับเขาให้มันเยอะแยะมากมายทำไม ฉันว่าเขาตั้งใจมาที่นี่ตรงนี้โดยเฉพาะแล้วล่ะค่ะ นี่มันหน้าห้อง ICU ในตึกผู้ป่วยใน แล้วตรงนี้ค่อนข้างห่างจากโซนอื่นแล้วก็เงียบด้วย ตอนนี้มันเที่ยงคืนแล้วนะคะ เขามาทำอะไรล่ะถึงได้บังเอิญมาเจอฉันร้องไห้แถมยังพูดเหมือนรู้เรื่องแม่ฉันอีก คงไม่ได้มาเดินเล่นหรอกจริงไหมคะ
“หึๆๆ ฉันเหรอ?” เกลียดจังเลยค่ะ เกลียดท่าทางกวนประสาทขอ
