“ได้พักบ้างรึยังเรา พี่เห็นยืนรอเสิร์ฟตลอด ไปพักบ้างเดี๋ยวเป็นลม”
“วันนี้ไม่เหนื่อยค่ะพี่กัส”
“แต่ก็ต้องพักเข้าใจไหม พี่รู้ว่าเราไม่ได้ทำงานแค่ที่นี่ที่เดียว ทั้งเรียนทั้งดูแลแม่อีก”
“ค่า เดี๋ยวเจ้าขาไปพักค่ะ”
“อื้ม ไปพักตอนนี้เลยครับ”
“เดี๋ยวก่อนค่ะ อีกสักพักค่อยไป”
“เฮ้อ! ดื้อมากรู้ตัวรึเปล่าเจ้าขา”
“หึ! ห่วงอะไรขนาดนั้นวะ” พอเธอเดินออกไปผมที่นั่งฟังสองคนนั้นแสดงความห่วงใยให้กันก็พูดขึ้นด้วยความรำคาญ
“ถ้ามึงรู้ว่าผู้หญิงคนหนึ่งต้องตื่นตั้งแต่ตี 5 ทุกวันเพราะอยากไปเยี่ยมแม่ที่นอนป่วยที่โรงพยาบาลก่อนไปเรียน ถ้าไม่ไปเวลานั้นก็จะไม่มีเวลาไปเจอแม่เพราะเรียนเสร็จต้องรีบวิ่งทำงานหัวหมุนไม่เคยได้พัก กว่าจะได้กลับบ้านก็ตี 1 ตี 2 ต้องหาเลี้ยงตัวเอง หาเงินรักษาแม่มาตั้งแต่เรียนมัธยม ห้างไม่เคยได้เดินร้านกาแฟไม่เคยได้นั่ง แม้แต่เข้าไปสระผมในร้านเสริมสวยก็ไม่เคยมึงจะไม่ใจร้ายอย่างที่กูกับทุ
