“...เก็บของทำไมคะ” ฉันหน้าซีดลง
“ไปอยู่กับพี่ไง”
“ฉะ ฉันนึกว่าหน้าที่ของฉันมีแค่...เสร็จธุระแล้วก็กลับได้” ฉันละเอาไว้ในฐานที่เข้าใจ นึกว่าแค่ต้องไปรองรับความต้องการของเขาพองานจบก็กลับได้ ไม่เคยนึกเลยว่าเขาจะให้ไปอยู่ด้วย หึ! นางบำเรอเต็มรูปแบบเลยสินะ เอาไปอยู่ด้วยอยากทำอะไรตอนไหนก็ได้ค่อยคุ้มค่ากับเงินเป็นล้านที่เสียไปสินะ
“...ไร้สาระ” เขามองหน้าฉันที่พูดจบนิ่งๆ ก่อนที่จะพูดออกมาแล้วจับข้อมือฉันจูงไปที่รถโดยที่ไม่มีใครพูดอะไรอีก
-สองชั่วโมงต่อมา-
“เอ่อ...”
“ครับ มีอะไร” ตอนนี้เราเก็บของฉันจากบ้านจนมาถึงคอนโดของเขาแล้วล่ะค่ะ ฉันเก็บมาแค่นิดหน่อยแค่ของใช้จำเป็นกับเสื้อผ้าไม่กี่ชุดแล้วก็ชุดทำงานชุดนักศึกษาแค่นั้น
“ฉันเอากระเป๋าวางตรงไหนได้บ้างคะ” ฉันไม่รู้ว่าควรวางกระเป๋าเสื้อผ้าของตัวเองไว้ตรงไหนเพราะมาถึงเขาก็ลากมันเข้าห้องนอนแล้วเดินทำโน่นทำนี่ทิ้งให้ฉันที่เดินตามเข้ามายืนเอ๋ออยู่ข
