“ทำไมล่ะ ไปเถอะไม่งั้นเดี๋ยวก็ร้องไห้อีก” เขาถามเสียงพร่าพร้อมกับก้มหน้าลงมาใกล้ๆ จนฉันต้องย่นคอหนี
“ดะ เดี๋ยวคนเอาไปพูดค่ะ”
“พูด? พูดก็พูดสิพี่ไม่ได้จะฟันแล้วทิ้งสักหน่อย” เขาก้มลงมาเรื่อยๆ ยิ่งใกล้เท่าไหร่ฉันก็ยิ่งหมดทางหนี ทั้งย่นคอทั้งหลับตาปี๋หนีสายตาที่กำลังสื่อความต้องการของเขา
“ปะ ปล่อยค่ะ”
“...ไม่ปล่อยได้ไหมคะ ไม่อยากปล่อย” เขากระซิบถามเสียงกระเส่าชิดริมฝีปากของฉัน ทำให้เวลาพูดริมฝีปากของเราสองคนสัมผัสกันแผ่วเบาจนฉันต้องรีบเม้มปากเอาไว้
“ว่าไง หืม~ ไม่ปล่อยได้ไหม”
“ไหนบอกว่าถ้ากลัวก็ไม่ทำไงคะ” ฉันขอลืมหน้าที่ของตัวเองก่อนได้ไหม รู้ว่ามันเป็นหน้าที่แต่ฉันกลัวจริงๆ ก็เลยทวงคำพูดของเขาขึ้นมา
“หึๆๆ เจ้าขาเป็นเด็กดื้อจริงๆ นะ ดื้อมาก” เขาฝังหน้าลงที่ซอกคอฉันแล้วก็พูดออกมา แต่ฉันพยายามดันเขาออก
“ปล่อย”
“เดี๋ยวก่อน ขอหาเศษหาเลยนิดเดียว” นอกจากไม่ปล่อยเขายังพูดจากะล่อนจนใจฉันสั่น
