โมราห์กลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ อุ้งมือเย็นเฉียบ แววตารวดร้าวมองสบนัยน์ตาสีเหลืองทองของเจมส์แบบไม่กะพริบ
“อะไรนะ?”
เสียงของเจมส์กราดเกรี้ยวกำมือแน่น ดวงตาดุดันจ้องมองโมราห์เป็นตาเดียว
โมราห์พยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่นพร่าตอนที่พูดออกไป “โมไม่อยากเจ็บอีกค่ะ หากคุณยังมีความเป็นมนุษย์ ปล่อยโมไปเถอะค่ะ” เจมส์เบ้ปาก โมราห์จงใจว่ากระทบเขา หล่อนคงเกลียดเขาไม่ต่างอะไรกับปีศาจ หรือโจรห้าร้อย
“หึ!!” ชายหนุ่มกระแทกเสียงใส่ “ไม่ตายหรอกนะโมราห์ กับการนอนให้ฉันขย้ำ”
“ไม่ตายค่ะ แต่โมรังเกียจ” โมราห์แย้งเสียงสั่น
“เกลียดฉันมากไหมหะ?” หลายรอบแล้วนะที่โมราห์พยายามบอกเขาทั้งคำพูดและการกระทำ แล้วคิดเหรอว่าจะระคายผิวเขา จำเป็นต้องสนใจความรู้สึกเธอด้วยเหรอ
ผู้ชายคนนี้กำลังสนุกกับการทำให้เธอรู้สึกต่ำต้อย เขาทรมานเธอ กักขังและพยายามยัดเหยียดความสำราญของเขาให้เธอ
“ใช่ค่ะ โมเกลียดคุณ!”
โมราห์กลั้นใจตอบ วันน
