Beste, Çağatay'ın ezici ağırlığı ve tenine değen dolgun dudaklarının yakıcı teması altında inlemelerini kontrol edemezken gözlerini yumdu. On gündür ondan haber alamamanın kızgınlığa evrilen endişesi, yerini çoktan hasretten kavrulmalara bırakmıştı. Çağatay'ın eli bacak arasına gittiğinde regl olduğunu hatırladı ve hızla açılan gözleri salon kapısının üstündeki ışığa takıldı. Yanıp sönüyordu.
Çağatay ise zil sesini duyduğu halde üç haftadır uzak kaldığı kadının bedenine dokunmanın hazzına, Hazan'ı kapıda bekletmenin tarifsiz sevincini eklerken Beste aynı fikirde değildi. Kollarını kurtarıp omzundan itti Çağatay'ı.
- Zil çalıyor, duymuyor musun?
"Duyuyorum, maalesef. Keşke sen ışığı görmeseydin. Düşünemedim bunu."
- Gelen Hazan olmalı. Anahtarını aldın onun, değil mi?
"Evet, zeki sevgi
