ฉันลังเลอยู่นานว่าวันนี้ตัวเองควรพัก เพราะหอมบวมช้ำจากท่อนเอ็นฝังมุกของพี่ตั้ม หนุ่มโรงงานวัยสี่สิบที่น่าจะเก็บกดมานานเพราะการทำงานหนักของเขา
ขยัน มีเงินเก็บ แต่ฝังมุกและกระแทกแต่ละทีจนแคมปลิ้น ที่เขาไม่มีแฟนก็คงไม่แปลก เพราะเงินไม่ใช่ทุกอย่าง รอบแรกยังพอทน แต่รอบสองรอบสามเขาแสดงถึงความรุนแรงของบทสวาทออกมาอย่างโจ่งแจ้งจนฉันบอกตรงๆ เลยว่ารับไม่ไหว
คะแนนที่ให้ไป 8 คะแนนเมื่อวานนี้ พอกลับมาถึงห้องฉันลดเหลือแค่ 7 คะแนน ข้อดีอย่างเดียวของเขาคือขยันทำมาหากิน และข้อเสียคือขยันเย เยเสร็จวันนี้ก็ลางานซะงั้น
คนที่สี่ดูท่าทางเขาจะเป็นข้าราชการ ท่าทางก็ภูมิฐาน วัยสามสิบสองใกล้เคียงกับฉัน แต่แปลกใจที่ยังโสดจึงถามเขาไปตรงๆ
“ผมบ้างาน” คือคำตอบที่เขาบอกมา
ฉันเลยนึกว่าคนเรามันจะบ้างาน บ้าการสร้างผลงานสักแค่ไหนกันเชียว แล้วพอเรานัดเจอกันที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง ฉันที่เห็นเขาวุ่นอยู่กับการตรวจการบ้านของเด็
