Chapter : 13
ฉันรู้สึกทั้งอายและตื่นเต้นกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้น สายตาของนักศึกษาและความคิดเห็นของผู้ชมในไลฟ์สดทำให้ฉันรู้สึกเหมือนกำลังถูกตรึงด้วยไม้กางเกนและถูกจับจ้องอยู่ทุกขณะ
“เอริกส์... มีคนมา...” ฉันกระซิบเบา ๆ ด้วยความหวาดกลัว
“กูรู้ ไม่เป็นไร แค่ทำตามแผน” เขาตอบกลับอย่างเยือกเย็น แน่นอน ฉันไม่เข้าใจแผนของเขาเนื่องจากเขาไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้ อย่างไรก็ตาม ฉันเข้าใจว่าเขาอยากให้ฉันทำอะไร
พวกเราหยุดการกระทำ ก่อนที่จะจัดการตัวเองจนเรียบร้อย และทำทีเป็นกำลังศึกษาหนังสือ แต่สายตาของคนที่เข้ามาก็ยังคงจับจ้องอยู่ที่พวกเรา
เมื่อรุ่นน้องนักศึกษากลุ่มดังกล่าวเริ่มออกไปไปห่าง ๆ พวกเราจึงรีบหลบหนีไปยังหลังมหาลัย ฉันรู้สึกโล่งใจเล็กน้อยที่เหตุการณ์นี้จบลง แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกกลัวว่าเรื่องราวทำนองนี้จะเกิดขึ้นอีก
เอริกส์ยังคงจับภาพฉันอยู่ตลอดเวลา แต่ตอนนี้ฉันไม่แคร์กล้องอีกต่อไป ฉันสนใจแค่
