Hikmet dedenin evinde kimse kalmamış Beste’nin kız arkadaşları gitmişti. Rana odaya kendini kapatsa da bunalıp sonunda dışarı çıkmıştı.
Cengiz ona bakıp “Nasılsın?” diye sordu.
Gönülsüzce “İyiyim.” Dedi Rana,
“Biz otele geçelim, biraz kafanı dağıtırsın. Efe ve Dicle’de akşam uçağa yetişecekler, hazırlansınlar.”
“Olur.” Dedi Rana, söylediği gibi bir şeylerle ilgilenmek üzüntüsünü biraz hafifletmeye yardımcı olabilirdi.
“Efe, uçuş saatini unutmayın, haberleşiriz yine.”
“Tamam baba.”
Cengiz ve Rana’da gidince hepten yalnız kalmıştı Dicle ve Efe.
Dicle “Ben valiz hazırlayayım.” Diye yukarı adımlarken “Bir zahmet benimkini de hallet.” Dediğini duydu Efe’nin.
“Hizmetçin miyim ben senin?”
Efe başını Dicle’ye çevirip sevimli sevimli sırıtarak “Karımsın!” dedi.
Gözlerini baydı genç kız,
