Rana ve Cengiz eve gitmek yerine o geceyi Hikmet dedenin evinde geçirmek zorunda kaldı. Rana hala sarhoş, kendini ayıltmak için gösterilen çabanın hiçbirine olumlu yaklaşmıyordu.
Çünkü yaşadıkları ayık kafanın kaldırabileceği türden değildi. Aslında ağlak, çoktan yas tutmaya başlamış benliğinin önünü kapatmak için kullandığı bir önlüktü bu sarhoşluk.
Şahnaz’lar gittikten sonra Cengiz tamamen Rana’yı toparlamaya uğraşsa da, içi de, dışı da, ılgın ılgın ağlıyordu kadının.
Kendilerine ait yatak odasında, karısının üzerini değiştirmeye çalışan adam “Rana, bu gidişata göre yapacak bir şey kalmadı. Ağlama artık!” diyordu.
Kızını, devamlı uzaktan izliyor onun Bedirhan’a karşı kalp fışkıran bakışlarından, mütebbessim ağzından başka bir halde bulmuyordu.
“Hayır!” diye sarhoş sesiyle sızladı Ra
