หลังจากจัดการธุระและร่ำลาบิดาเรียบร้อยแล้ว เขาก็ขับรถมุ่งหน้ากลับเข้าเมือง ในระหว่างทาง รถของเขาก็เคลื่อนตัวผ่านเส้นทางที่ตั้งร้านกาแฟของใบข้าวอีกครั้งเป็นรอบที่สองของวัน
ความรู้สึกคิดถึงเธอจู่โจมเข้ามาอีกครั้ง เขานึกถึงบทสนทนาที่ตรงไปตรงมาของเธอ นึกถึงแววตาที่ดื้อรั้นไม่ยอมจำนนอะไรง่าย ๆ รวมไปถึงร่างกายที่นุ่มนิ่ม ผิวนวลเนียน และเสียงครางหวานที่ยังคงติดอยู่ในความทรงจำ
เมื่อรถเคลื่อนตัวเข้าใกล้ร้านกาแฟนั้น เท้าของเขาก็แตะเบรกชะลอความเร็วลงโดยไม่รู้ตัว ความคิดที่จะแวะเข้าไปดื่มกาแฟสักแก้วผุดขึ้นมาในหัว มันเป็นเพียงข้ออ้างที่สมเหตุสมผลที่สุดที่เขาจะใช้เพื่อจะได้เห็นหน้าเธออีกครั้ง
แต่แล้ว...ขณะที่สายตาของเขาทอดมองเข้าไปในร้านผ่านผนังกระจกใส เขาก็ต้องชะงักงันไป
ภาพที่เขาเห็นคือร่างสูงโปร่งของศรันย์กำลังยืนอยู่ที่บริเวณเคาน์เตอร์กาแฟเหมือนกับในวันนั้นไม่มีผิด! กำลังพูดคุยและส่งยิ้มอย่างสนิ
