Histerik boğuk bir sesle uykum bölündü. Gözlerimi açtığımda bir şey göremedim önce bir ses duydum sadece şlak! Bir kez daha şlak! Karanlığa alıştıktan sonra dizlerinin üstüne çökmüş insan siluetinin kendine vurduğunu, şlak seslerinin ondan geldiğini anlayarak şokla bakakaldım. Yataktan hemen hızla çıkarak ona doğru atıldım. Nigel kan ter içinde kalmış, kasları gerilmiş, nefesi düzensiz kendine zarar veriyordu. Dehşetle yüzüne baktım. Bana baktı. Gerçekten ne gördü bilmiyordum ama “Sen kimsin!” diye bağırınca nutkum tutuldu, konuşamaz oldum.
“Sen iyi değilsin!” diyebildiğimde ışıkları açmak için yanından kalkacaktım ki beni yere serdi ve üzerime çıktı. Ağırlığının altında ezilirken boynumu tuttu. “Söyle kimsin?” diye tekrar bağırdı. Nefes alamıyordum. Gözleri donuktu, sanki buzdan bir göz
