“หมอฟิค ฮือๆ” ฉันปล่อยโฮออกมาเพราะทำใจไม่ได้จริงๆ
“อย่าร้องไห้เพราะผมสิ” เขาเอ่ยปลอบฉันและหันมากอดกระชับฉันไว้แน่น
“ก็ไม่ได้อยากร้อง แต่มันร้องไปแล้ว คุณไม่ต้องลำบากใจอะไรหรอก ฉันก็แค่อยากระบายกับสิ่งที่ใจกำลังรู้สึก”
“คุณกำลังทำให้ผมรู้สึกผิด ขอโทษนะ”
“ไม่ต้องขอโทษ ฉันผิดเองที่ไม่ระวังใจตัวเอง แต่ก็ไม่เสียใจที่ได้ชอบคุณ”
“ณา...”
เขาพึมพำเรียกชื่อฉัน ก่อนจะโน้มหน้าลงมาหา แล้วประกบปากจูบอย่างร้อนแรง เรียกร้อง และฉันก็จูบตอบเขา จูบอย่างอ่อนหวาน ลึกซึ้ง และบอกเขาผ่านจูบนั้นว่าฉันรู้สึกลึกซึ้งกับเขาเพียงใด
เตียงที่อยู่ห่างออกไปไม่ถึงสองเมตรถูกใช้งานอีกครั้ง เมื่อเราสองคนล้มลงไปนอนด้วยกัน ปากเขายังคงประกบจูบฉันไม่ห่าง มือวาดไปตามร่างกาย ปลดเปลื้องอาภรณ์ของฉันออก และพันธนาการฉันด้วยอ้อมแขนกับร่างกายที่เปลือยเปล่าของฉัน ฉันไม่ทัดทาน ไม่ห้ามปราม แต่ทอดกายให้เขาเชยชิดตามที่หัวใจเรียกร้องและป
