THE BROKEN QUEEN

CHAPTER 11

Katatapos lang ng aming presscon,tumagal din ito ng isang oras. As usual hindi napigilan ng apat ang kakulitan nila.

Actually bago kami pumunta dito kinakabahan ako kung anong mangyayayari. Paano kung may magtanong tungkol sa reason kung bakit ko iniwan ang dati kong banda? Hindi ko alam kung masasagot ko yun ng tapat. ,mabuti na lang wala namang nagtanong ng tungkol dun. ,maybe I am just paranoid. ,

Napapailing na lang ako sa ingay ng mga kasama ko,palabas na kami sa hotel na pinagdausan ng presscon. Ngumiti ako sa mga taong nakakasalubong namin. May mga kumukuha ng pictures at meron namang nakikipagkamay. Maagap naman sa pagsaway ang mga bogyguard namin.

Nakangiti akong nakikipagkamay sa isang hotel personnel ng mapatingin ako sa isang panig ng hotel. Nanlaki ang mata ko ng makilala ang lalaking nakatayo doon. Nakasandal siya sa pader at nakahalukipkip. Napahinto ako sa paglakad dahilan para mabangga ako ng nakasunod sa akin.

"Hey! Cassy. ,why did you stop? Sorry,nabunggo pa kita. ,sabi ni Scott. Maagap niyang nahawakan ang aking bewang. I'm thankful he did that kasi kung hindi malamang matumba ako. My knees are shaking. ,parang biglang bigla nawalan ako nglakas.

Putangina! Just like before. . ,

Bakit ganito? Ganito pa rin ba?

Six years. . ,six freaking long years pero saglit lang na nagtama ang aming mga paningin. ,

Bakit ganun pa rin?

Tumingin akong muli kung saan ko siya nakita hoping na isang imahinasyon lang ang lahat pero hindi he was still there. . . ,

Zeke Montenegro is still there looking grimly at me. Kahit na malayo ako sa kanya ramdam ko ang init ng kanyang mga titig sa akin.

Then I saw how his looks changed. ,tumitig siya sa kamay ni Scott na nasa aking bewang. Hinawakan ko ang kamay ni Scott at mas lalong naging galit ang kanyang mga tingin.

"Hey! Are you okay? You look pale,masama ba ang pakiramdam mo? Your hands are shaking. ,bulong ni Scott malapit sa aking tenga.

Narinig ko ang tili ng mga nakakakita sa amin. Pinilit kong ngumiti sa kanya. Kunot noo naman siyang tumingin sa akin.

"I'm okay. ,nainitan lang siguro ako. ,halika na. ,makikipagkita pa raw tayo sa mga producers ng concert di ba?. ,pinagsalikop ko ang mga kamay namin. Inakbayan naman niya ako. ,iniwas ko ang tingin sa lugar kung saan ko siya nakita.

Papalapit na kami sa sasakyan pero nararamdaman ko pa rin ang init na hatid ng kanyang mga titig.

Marahas akong huminga ng malalim.

No! Hindi pwede ito. ,I should be over from this. ,

Hindi ko na ito dapat nararamdaman.

Pumasok ako sa van na service namin. Nararamdaman ko ang tingin ng apat sa akin pero hindi ko sila inintindi.

Ibinaling ko ang tingin sa labas ng bintana.

Napabuntong hininga ako. Hindi pwedeng ganito. ,alam ko hindi malayong muling mag-krus ang aming landas pero hindi pwedeng ganito na lang palagi ang mararamdaman ko.

Hindi malayong magkita kaming muli at kapag nangyari yun sisiguraduhin kong hindi niya makikita na wala pa ring nagbago sa epekto niya sa akin.

I should always stick in my mind na he was the reason of my sufferings. ,he broke me. ,they broke me.,

Wala akong balak maghiganti but wala rin akong balak na makipag-ayos sa kanila. Kung hindi ko man maiwasan na makita sila maybe I should make them see na hindi na ako apektado sa kanila. Na hindi ko na mahanap at wala akong balak hanapin ang pakialam ko sa kanila.

Huminto ang van sa harap ng isang restaurant. Nauna ng bumaba si Shane sumunod naman ang apat. They're waiting for me kaya sumunod na ako.

Kailangan siguro isipin ko palagi ko silang makakabangga para naman hindi na ako nasosorpresa.

Yeah! Maybe that's what I should do. ,

Pumasok si Shane sa isang parang kwarto. Maybe that's their private room. Sinenyasan niya kaming sumunod. Ngumiti ako sa mga kumakain. I can see them smiling at us pero dahil halatang pangmayaman ang kainan na ito wala kaming tilian at flash ng mga camera na na-experience.

Sabay kami ni Scott na pumasok. Nakahawak ang kamay niya sa bewang ko. Papasok pa lang pero nararamdaman ko na ang pamilyar na pangangatog ng aking mga tuhod.

No! This can't be?!

Zeke Montenegro. . ,prente siyang nakaupo na nakaharap sa direksiyon ng pinto. Madilim ang kanyang tingin sa akin. ,ibinaba pa niya ang tingin sa kamay ni Scott na nasa aking bewang. Sinulyapan ko lang siya. ,inalis ko ang tingin sa kanya. Hinila naman ako ng marahan ni Scott.

I tried to relax myself,and I 'm glad I did it. Nasa pagitan ako ni Dom at Scott. ,katapat ko naman siya.

May mga nakahain ng pagkain. Napakunot noo ako. Who ordered these. ,I swear nakita ko siya kanina. And the way he stares at me kaninang papasok pa lang ako. ,parang hindi man lang siya nagulat. ,para bang alam niyang darating ako o talagang wala siyang pakialam sa akin. ,at walang epekto sa kanya ang muli naming pagkikita.

Of course it's the latter. ,how stupid of me. !

I should always remember the words he said to me. I am nothing to him

,and he never loved me. ,

I swallow the big lump in my throat. ,may sakit pa rin. ,napaka-pathetic ko talaga. ,

Stupid. ,pathetic. ,

Siya pala ang producer ng aming concert. He even told us na he was so greatful na after 7th attempt finally naisingit din ang Pilipinas sa schedule naman. Scott always hold my hand at nakikita kong sa tuwing tititigan ni Zeke ang aming mga kamay nararamdaman ko ang pagpisil ni Scott dito. Ilang beses din na hinalikan ni Scott ang aking kamay.

I know what he's doing. ,at sa tuwing ginagawa niya yun tinatawanan ko siya at pinapalo sa balikat. ,at palagi naman maiistorbo kami ng tikhim ni Zeke.

Naalala ko tuloy ng ipakilala kami ni Shane sa kanya kanina. Lahat sila nakipagkamay pero nung ako na ang makikipagkamay itinago ni Scott ang kamay ko kaya wala akong choice kundi batiin na lang siya,kita ko ang pagsimangot niya.

"So,paano. ,kita na lang tayo mamaya sa concert . ,Mr. Montenegro. ,paalam ni Shane sa kanya. Tumayo na rin kami. "And also thank you for the lunch. ,dugtong pa ni Shane. ,

Tumango lang siya kay Shane. ,nanatili ang titig niya sa akin. Actually kanina pa siya ganyan. ,alam ko naman na alam na nitong mga kasama ko kung sino siya. ,lalo na si Shane. ,habang kumakain kami kahit hindi ko siya tingnan nararamdamam ko ang mga titig niya sa akin kaya nga siguro hindi binibitiwan ni Scott ang kamay ko.

Nauna na kaming lumabas ni Scott. Nakaakbay pa rin siya sa akin. Nilagay ko naman ang kamay ko sa bewang niya.

Although I still can feel his stares,binalewala ko na lang ang uneasiness na nararamdaman ko.

Nagpaalam si Scott na dadaan ng restroom sumunod naman ang yung tatlo. Naiwan kami ni Shane. ,kakausapin ko sana si Shane kaya lang may tumawag sa kanya.

"I'll just take this. ,paalam niya sa akin. Tumango ako sa kanya. Lumayo siya ng konti sa akin.

"Why are you alone?. ,

Napatayo ako ng tuwid ng marinig ko ang boses niya. Hindi ako lumingon. ,bakit ba ang tagal nila. ,?

"Do you really hate me that much na hindi mo ako kayang tingnan man lang?. ,muli niyang tanong.

Hindi pa rin ako humarap. Natatakot ako at hindi ko alam kung para saan ang takot na ito.

I heard him sighed. Lumapit siya sa tabi ko. ,lumayo naman ako.

"f**k!! Don't run away from me. . ,it hurts! It f*****g hurts seeing you laugh at him. ,seeing how happy you are with him. ,because that should be me. ,dapat ako lang yung nagpapasaya sa iyo but I am such a jerk. ,sinaktan kita. ,

I try to show him na walang epekto sa akin ang mga sinasabi niya. Hindi ko pa rin siya tinitingnan. ,pinanatili kong blangko sa kung anumang emosyon ang aking mukha.

"Putangina!. ,malutong niyang mura. ,"ngayong nagkita na tayo uli. ,hindi na ako papayag na mawalay ka pa sa akin. Babanggain ko kahit sino. ,sasagasaan ko ang sinumang humarang sa landas natin mabawi lang kita. ,lumapit siya sa aking tenga. ,"babawiin kita kasi akin ka lang. ,you belong to me,my queen. ,masyado ng matagal ang pagliliwaliw mo. ,you need to go back where you really belong. . . . . ,in my arms. . . . . ,and in my bed. ,pagtatapos niya. Lumayo siya sa akin na parang wala siyang ginawa.