มินตราชะงักเมื่อก้าวพ้นประตูเข้ามาในบ้าน พลางหันมองคนเรียกด้วยสายตาเป็นคำถาม เช่นเดียวกับลดาวรรณที่มองชายหนุ่มด้วยสายตาอยากรู้
“คะ คุณนนท์มีอะไรหรือเปล่า”
ณนนท์เม้มปาก เดี๋ยวนี้เขาจะพูดจะถามอะไร หล่อนจะต้องขึ้นต้นด้วยประโยคนี้เสมอ ทำไมกัน…
“คุณลดานั่งรอผมที่นี่ก่อนนะครับ เดี๋ยวผมขอตัวสักครู่” พูดจบชายหนุ่มก็ฉวยข้อมือเล็กของหญิงสาวให้ตามเข้าไปอีกด้าน โดยมีเสียงหวานๆ ของมินตราโวยวายขึ้น แต่ไม่นานนักเสียงนั้นก็เงียบลง ขณะที่ลดาวรรณถอนหายใจยาว พลางคิดไปต่างๆ นานา
ชายหนุ่มพาหญิงสาวเดินไปอีกห้องหนึ่ง ซึ่งเป็นห้องหนังสือ เขาปิดประตูและปล่อยหล่อน
“ทำสนิทสนมกับนายนั่นอีกทำไม จำไม่ได้หรือไงว่าหมอนั่นกับแม่ของมันว่าเราลับหลังว่าไงบ้าง”
มินตราหลบตาคมวับของเขาลงมองพื้น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาคนที่เดินเข้ามาหยุดตรงหน้าอีกครั้ง
“มิ้นแค่ทำหน้าที่เจ้าบ้านที่ดี ไม่ได้หมายความว่าจะไปสนิทสนมกับเขาอีก”
