วิวาห์แค้นแสนรักของศรัน

📌 คำสั่งปลดจากตำแหน่ง

📌 คำสั่งปลด

"พี่ปิ่นคะ... คุณศรันให้พี่เข้าไปพบค่ะ" โยธิกา กล่าวด้วยเสียงอ่อย ๆ กับ ปิ่น ผู้จัดการแผนกเครื่องสำอาง ที่เพิ่งจะรีบเดินกึ่งวิ่งเข้ามาในห้างหลังจากไปส่งลูกสาวที่โรงเรียน

"มีเรื่องอะไร?" ปิ่นถามด้วยความสงสัย เธอยังหอบเล็กน้อยจากการรีบกลับ

"ไม่ทราบค่ะ" โยธิกาตอบสั้น ๆ และทำหน้าไร้เดียงสา

ปิ่นรีบเดินไปยังห้องทำงานของศรันที่ถูกจัดตกแต่งไว้อย่างเป็นทางการ

"สวัสดีค่ะคุณศรัน มีอะไรรึเปล่าคะ?" ปิ่นถามด้วยความกังวลใจ เธอภาวนาว่าเขาคงไม่รู้ว่าเธอแอบออกไปส่งลูกมา

"คุณใช้เวลางานไปทำเรื่องส่วนตัวแบบนี้ได้ด้วยเหรอครับ?" ศรันตั้งคำถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาและหนักแน่น เขาใช้ปากกาเคาะเบา ๆ บนโต๊ะทำงานเพื่อรอคำตอบ สายตาของเขามองปิ่นอย่างพิจารณาและกดดัน

"เอ่อ... คือมันเรื่องด่วนจริง ๆ ค่ะ ฉันเลยไม่ได้ลางาน คิดว่ารีบไปรีบกลับก็ยังทัน..." ปิ่นก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกผิด

"ช่างเถอะ" ศรันตัดบท "ผมไม่สนใจเหตุผลส่วนตัวของคุณ การที่คุณละเลยหน้าที่และปล่อยให้พนักงานทั่วไปมารับผิดชอบแทน ถือเป็นการทำลายมาตรฐานของแผนกอย่างร้ายแรง ครั้งนี้ผมถือว่าให้โอกาสคุณ... นับจากวันพรุ่งนี้ คุณย้ายไปเป็นผู้จัดการแผนกคลังสินค้าชั่วคราว ออกไปได้แล้ว"

ศรันพูดพร้อมกับก้มหน้าเซ็นเอกสารบนโต๊ะต่อทันที การย้ายไปแผนกคลังสินค้าถือเป็นการลดบทบาทอย่างชัดเจน เพราะต้องทำงานเบื้องหลัง ไม่ได้เจอผู้คนและไม่ใช่งานที่ต้องใช้ทักษะการบริหารแบบผู้จัดการ

ปิ่นกล่าวขอบคุณทั้งน้ำตา แล้วเดินออกมาจากห้องด้วยความเสียใจ เธอเดินกลับมาที่แผนกเครื่องสำอางเพื่อเก็บของที่โต๊ะทำงาน

คำสารภาพที่ซ่อนเร้น

โยธิกาเดินเข้ามาหาปิ่นที่กำลังเก็บของ

"คุณศรันว่ายังไงบ้างคะพี่? เขาทำอะไรพี่รึเปล่า?" โยธิกาถามอย่างเป็นห่วงเป็นใย

ปิ่นเงยหน้าขึ้นมามองโยธิกาด้วยสายตาโกรธเคืองจนแทบจะเผาไหม้ "เมื่อเช้าแฟนพี่ไม่สบายไปส่งลูกไม่ได้ พี่ก็เลยคิดจะขอลา... พี่จะเข้าไปถามผู้จัดการว่าคุณศรันเข้าแผนกเรากี่โมง แต่เธอเองที่เป็นคนออกตัวจะไปถามให้"

ปิ่นวางกล่องลงเสียงดัง "ไหนเธอบอกพี่ว่าคุณศรันจะมาตอนเย็น? ใครบอกเธอ? แล้วเขากลับมาตอนเก้าโมงเช้ามาก่อนแผนกอื่นด้วยซ้ำ! เธอยังบอกให้พี่รีบไปรีบมายังทัน แล้วจะไม่บอกใครเรื่องนี้... ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้พี่ลางานดีกว่า!"

"พี่ปิ่น... หนูไม่ได้ตั้งใจบอกคุณศรันจริง ๆ นะคะ" โยธิกาพูดพลางบีบน้ำตาออกมาทันที

"ร้องไห้ทำไม? แล้วเธอตั้งใจไหมล่ะโยธิกา?" ปิ่นยังคงโกรธ โยธิกาเสนอตัวไปถามข้อมูลให้ แถมยังแนะนำให้เธอไม่ต้องลางาน แต่สุดท้ายปิ่นกลับโดนย้ายไปแผนกอื่น

"หนูขอโทษนะพี่ปิ่น หนูไม่ได้ตั้งใจ..." โยธิกาจับมือปิ่นแล้วโน้มตัวเข้าไปใกล้

"พี่ไม่มีความรับผิดชอบเอง จะมาโทษคนอื่นไม่ได้นะคะ" โยธิกากระซิบเบา ๆ ข้างหูด้วยรอยยิ้มมุมปากที่แสนร้ายกาจ

ปิ่นกัดฟันแน่น ด้วยความอับอายและเจ็บใจ เธอสะบัดมือออกจากโยธิกาแล้วผลักเธออย่างแรง

"ตอแหล! ฉันไม่น่าเชื่อคนอย่างเธอเลย โยธิกา!"

โยธิกาโดนผลักจนเซถลาไปชน ศรัน ที่เดินเข้ามาดูความเรียบร้อยของแผนกพอดี ศรันรีบประคองตัวโยธิกาไว้ด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะหันไปมองปิ่นด้วยความโมโหที่เห็นพนักงานทำร้ายกัน

"ขอโทษค่ะคุณศรัน!" ปิ่นตกใจจนหน้าถอดสีที่ผลักโยธิกาไปโดนเขา

"คุณ... ทำผิดแล้วยังจะโทษคนอื่นอีก แถมยังใช้กำลังในเวลางาน? ไม่รู้ว่าคุณขึ้นมาเป็นผู้จัดการได้ยังไง!" ศรันตำหนิปิ่นอย่างรุนแรง

เขาหันไปพูดกับโยธิกาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "คุณ... ออกไปก่อนนะ"

ก่อนจะหันหน้ากลับมาหาปิ่นอีกครั้ง แววตาเย็นชาและเด็ดขาด "ผมว่าคุณพักร้อนสักสี่ถึงห้าวันเถอะ ผมว่าคุณน่าจะเหนื่อยเกินไป และหลังจากกลับมา... ผมคงต้องทบทวนตำแหน่งของคุณใหม่อีกครั้ง"

ศรันพูดจบแล้วเดินออกไปอย่างไม่สนใจ ปล่อยให้ปิ่นยืนกลั้นความโมโหและความคับแค้นใจที่ไม่มีโอกาสได้อธิบายอะไรเลยแม้แต่นิดเดียว โดยไม่รู้เลยว่าการกระทำครั้งนี้ได้เปิดทางให้ โยธิกา ก้าวขึ้นมาเป็นผู้จัดการแผนกเครื่องสำอางแทนเธอในเวลาต่อมา