วิวาห์แค้นแสนรักของศรัน

คืนเตรียมตัวเป็นเจ้าสาว

รถยนต์หรูของ ศรัน พุ่งทะยานออกจากบ้านทาวน์เฮาส์ของวิภาดาด้วยความเร็วสูง ทิ้งไว้เพียงฝุ่นควันและความปวดร้าวของสองแม่ลูก

วิภาดา นั่งแข็งทื่ออยู่บนเบาะข้างคนขับ แขนข้างที่ถูกศรันฉุดกระชากยังคงเจ็บปวดไม่หาย แต่ความเจ็บปวดทางกายเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดในใจ เธอได้แต่เงยหน้ามองออกไปนอกกระจก พยายามกลั้นน้ำตาที่เอ่อล้นเอาไว้

ศรันขับรถด้วยใบหน้าที่เย็นชาและตึงเครียด เขาไม่พูดอะไรออกมาเลยแม้แต่คำเดียว ซึ่งความเงียบนั้นยิ่งสร้างบรรยากาศที่น่าอึดอัดและน่ากลัวมากกว่าคำขู่ใด ๆ

วิภาดาตัดสินใจทำลายความเงียบ "คุณจะพาฉันไปไหนคะ? จะให้ฉันไปเตรียมตัวที่ไหน?"

"คอนโดของผม" ศรันตอบสั้น ๆ โดยไม่หันมามอง "คุณจะเตรียมตัวที่นั่น และจะอยู่ที่นั่นจนกว่างานจะจบ... หรือจนกว่าหนี้จะถูกชำระ"

น้ำเสียงของเขาหนักแน่น ราวกับกำลังพูดถึงทรัพย์สิน ไม่ใช่มนุษย์ วิภาดากัดฟันแน่น เธอรู้ดีว่านี่คือการควบคุมและกักขังอย่างหนึ่ง

ชุดวิวาห์ของคนอื่น

เมื่อมาถึงคอนโดสุดหรูของศรัน เขาก็โยนชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ลงบนโซฟาหนังราคาแพง ชุดนี้ถูกเตรียมไว้ให้โยธิกา... แต่ตอนนี้มันตกเป็นของเธอ

"ไปลองซะ" ศรันสั่งเสียงเรียบ "ทุกอย่างต้องสมบูรณ์แบบ แขกเหรื่อไม่ควรสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น"

วิภาดาหยิบชุดนั้นขึ้นมา ชุดเจ้าสาวราคาแพงที่ตัดเย็บอย่างประณีต มันช่างขัดแย้งกับสถานการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นเหลือเกิน เธอไม่ได้รู้สึกถึงความฝัน หรือความสุขใด ๆ ในการสวมมัน แต่กลับรู้สึกเหมือนกำลังสวมเครื่องแบบเพื่อเข้าสู่สนามรบ

เธอเดินเข้าห้องแต่งตัวอย่างเงียบ ๆ เมื่อวิภาดาสวมชุดเจ้าสาวสีขาวแล้วเดินออกมา ศรันที่กำลังยืนคุยโทรศัพท์อยู่ก็ชะงักไปเล็กน้อย

ชุดนั้นเข้ารูปกับรูปร่างสมส่วนของวิภาดาได้พอดีเป๊ะ โยธิกามีหุ่นที่สวยงาม แต่วิภาดาก็มีรูปร่างที่สมส่วนและดูดีในแบบของเธอเอง ผ้าลูกไม้สีขาวบริสุทธิ์กลับยิ่งขับเน้นความบริสุทธิ์และดวงตาที่เศร้าสร้อยของเธอให้โดดเด่นขึ้นมา

ศรันวางโทรศัพท์ลงช้า ๆ เขาก้าวเข้ามาหาเธอ ดวงตาคมกริบมองสำรวจเธออย่างละเอียด สีหน้าของเขาไม่ได้แสดงความพึงพอใจ แต่กลับเต็มไปด้วยอารมณ์ที่อ่านไม่ออก

"สวย..." เขาเอ่ยออกมาเพียงคำเดียว แต่เสียงนั้นเต็มไปด้วยความขมขื่น "ชุดนี้... มันควรจะเป็นของพี่สาวคุณ"

วิภาดามองสบตาเขาอย่างไม่ยอมแพ้ "คุณอยากให้มันเป็นแบบนั้นใช่ไหมคะ? เจ้าสาวของคุณหนีไปแล้ว ฉันต้องรับผิดชอบแทน และฉันจะทำให้คุณไม่ต้องเสียหน้าในวันพรุ่งนี้"

คำสั่งสุดท้ายก่อนงานแต่ง

ศรันก้าวเข้ามาใกล้เธอจนร่างทั้งสองแทบจะชิดกัน เขาโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูเธอด้วยเสียงต่ำที่เต็มไปด้วยคำขู่

"จำไว้ให้ดี... คุณคือโยธิกาในวันนี้ อย่าให้ใครจับได้ว่าคุณไม่ใช่เธอ อย่าแม้แต่จะคิดหนี"

เขาจับคางเธอให้เงยขึ้น มองดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่นของเธออย่างกดดัน

"พรุ่งนี้คุณต้องยิ้ม ต้องสวมบทบาทให้แนบเนียนที่สุด และหลังจบงาน... เราจะได้เห็นกันว่า คุณจะชดใช้ 'หนี้' นี้ให้ผมได้ถึงใจแค่ไหน... คุณได้ตกลง 'เข้าหอ' แล้วนะวิภาดา"

วิภาดาหน้าซีดเผือด เธอรู้ดีว่าการ 'เข้าหอ' ในความหมายของเขาคือการชดใช้ที่รุนแรงที่สุด เธอกำชายกระโปรงแน่นด้วยความกลัว แต่ก็ทำได้เพียงพยักหน้ารับคำสั่ง

คืนนั้น วิภาดาถูกกักขังอยู่ในห้องพักหรูที่เต็มไปด้วยความอับอายและความกดดัน เธอคือน้องสาวที่ต้องสวมรอยเป็นเจ้าสาวให้กับผู้ชายที่เต็มไปด้วยความแค้น โดยมีชะตากรรมที่ต้องเผชิญกับ 'การชดใช้' ที่รออยู่ในคืนเข้าหอ...