ผมแค่ต้องการใช้ชีวิตที่สงบในไร่ของผม

บทที่ 6 รีสอร์ต (1/2)

วันรุ่งขึ้น ดาวให้เจเรียกมิ่งกับเมืองมาพูดคุย เกี่ยวกับการปรับเลื่อนตำแหน่ง ทั้งสองคนดีใจมาก แถมยังได้เงินเดือนเพิ่มขึ้นอีก ดาวจึงส่งต่อหน้าที่สอนงานกับทั้งสองให้เจ

หลังจากที่ไร่ประกาศรับคนงานเพิ่ม ก็มีชาวบ้านในหมู่บ้านแถบนั้น ต่างพากันมาสมัครทำงานกันเพียบ แต่ดาวรับเพิ่มแค่สิบคน จึงต้องมีการทดสอบ และถามคนงานเก่าว่ารู้จักไหม หากรู้จัก ดาวก็จะถามถึงนิสัยและความขยัน เพราะดาวไม่อยากเจอพวกขยันในตอนแรก ๆ หลัง ๆ มาก็ทำงานเอาเปรียบเพื่อน

เมื่อได้คนงานครบตามจำนวนแล้ว ดาวพูดแนะนำตัว และบอกถึงกฎของไร่นี้ แล้วก็ส่งต่อให้เจ จัดการแบ่งคนไปทำงานตามไร่ต่าง ๆ

“ดาว ลุงได้ยินไอ้เจบอกว่า จะรับพนักงานทำบัญชีที่ไร่เหรอ” ลุงโชคมาช่วยดาวเก็บผักในตอนเย็นถามขึ้น

“อ๋อ ใช่ครับ ตอนนี้งานที่ไร่เยอะมาก รายรับรายจ่ายก็เพิ่มขึ้น ผมคนเดียวดูไม่ทันครับ”

“หลานจะว่าอะไรไหม หากลุงจะให้นังพลอย มาทำงานเป็นพนักงานบัญชีให้หลาน” ลุงโชคเอ่ยชื่อลูกสาวของเขาขึ้นมา

“พลอย! พี่พลอยนะเหรอครับ?” ดาวใช้เวลานึกอยู่ว่าเป็นใคร

“ใช่ นังพลอย ลูกพี่ลูกน้องหลานนั่นแหละ ตอนนี้มันเรียนจบบัญชีแล้ว แต่ยังหางานไม่ได้ ที่ได้ก็ไม่ดี ลุงเห็นหลานเปิดรับพนักงานบัญชีพอดี แล้วลุงก็อยากให้มันกลับมาอยู่บ้าน ลุงกับป้าอยู่กันสองคนตายาย ไม่มีคนดูแล ส่วนไอ้พงศ์ ก็แต่งงานไปอยู่กับเมียอีกจังหวัด ไม่ค่อยติดต่อลุงมาเลย เฮ้อ” ลุงโชคได้แต่ถอนหายใจออกมา ลูกแต่ละคนจะเป็นหลักเป็นแหล่ง ยามแกแก่ชราก็ไม่ได้

“ได้สิครับลุง บอกพี่พลอยได้เลย”

ในความทรงจำของดาว พี่พลอยเป็นพี่สาวที่ใจดี ชอบแบ่งขนมให้เขากิน เล่นด้วยกันบ่อย ๆ แต่พอพี่แกไปเรียนที่เมืองหลวง ก็ไม่ได้ติดต่อพูดคุยกันอีกเลย

“จริงนะดาว ขอบใจหลานมาก ลุงจะรีบโทรบอกนังพลอยมันเดี๋ยวนี้” ลุงโชคดีใจมาก จึงรีบกดโทรศัพท์โทรหาลูกสาว ที่อยู่เมืองหลวงทันที

หลังจากที่คุยกับลูกสาวเสร็จแล้ว ลุงโชคก็เดินเข้าไปบอกดาว เรื่องที่พลอยจะกลับมาวันไหน

“ดาว นังพลอยมันบอกว่า จะรีบกลับมาให้เร็วที่สุด ถ้ามันมาถึงแล้ว ลุงจะพามาหาหลานนะ ขอบใจแทนนังพลอยมันด้วย”

“ลุงก็ช่วยผมมาเยอะ เราเป็นญาติกัน ยังไงก็ต้องช่วยกันอยู่แล้วครับ”

จากนั้นลุงโชคก็กลับบ้าน ไปบอกข่าวดีให้ป้าพรรับรู้ ป้าพรดีใจมาก ที่ลูกสาวจะกลับบ้านมาทำงานที่นี่

สามวันผ่านไป

ลุงโชคพาพลอยมาหาดาวที่ไร่ ทั้งสองพูดคุยทักทายกันอย่างคนคุ้นเคย เพราะพลอยในความทรงจำของดาวนั้น ยังคงเหมือนเดิม คือมักจะยิ้มและใจดีกับเขาเสมอ

“พี่พลอย นี่คือสมุดบัญชีที่ผมจดไว้ ตั้งแต่ที่เริ่มทำไร่ครับ พี่ลองเอาไปดูนะครับ แล้วนี่คือรายชื่อของพนักงานในไร่ ตำแหน่ง แล้วก็เงินเดือน ถ้าคนไหนขอเบิกก่อนล่วงหน้า ก็ให้เขาเบิกเลยนะครับ เขาอาจมีเหตุจำเป็น แต่ถ้าติดลบในเดือนนั้น พี่ต้องแจ้งผมก่อนนะครับ” ดาวอธิบายเรื่องราวต่าง ๆ ในไร่ ให้พลอยฟัง

“ตอนนี้ผมจะให้พี่นั่งทำงานที่บ้านนี้ไปก่อน ผมกำลังคิดที่จะสร้างสำนักงาน แล้วก็บ้านใหม่อยู่ แต่ว่าผมต้องสร้างไร่ชากับรีสอร์ตที่ฝั่งนู้นให้เสร็จก่อนครับ”

“ไม่เป็นไร สบายมากแค่นี้เอง” พลอยคิดว่าไม่ได้ลำบากอะไร

“นี่คือคอมพิวเตอร์กับเครื่องพิมพ์นะครับ ผมลงข้อมูลที่จำเป็นไว้ให้แล้ว”

ดาวไปซื้อคอมพิวเตอร์ และเครื่องพิมพ์มาจากในเมือง เมื่อสองวันที่แล้ว และให้คนมาติดสัญญาณอินเทอร์เน็ตที่ไร่ จะได้ทำงานสะดวกมากขึ้น

“ได้จ้ะ เดี๋ยวพี่ขอลองใช้ดูก่อนนะ”

พลอยรู้สึกแปลกใจมาก ตอนแรกที่พ่อเธอโทรมาบอกให้กลับบ้าน มาทำงานกับดาว เธอไม่คิดว่าเด็กน้อย ที่วิ่งเล่นด้วยกันในตอนนั้น จะเป็นเจ้าของไร่เคียงดาวแห่งนี้

ตอนอยู่ที่เมืองหลวง เธอก็ตื่นตาตื่นใจดีอยู่หรอก แต่พออยู่นาน ๆ ไป เริ่มไม่มีความสุข ทั้งคน ทั้งงาน ทั้งรถติด ค่าครองชีพก็สูง นั่นจึงเป็นเหตุผล ที่ทำให้พลอยลองมาเสี่ยงดวงที่จังหวัดบ้านเกิดอีกครั้ง แถมยังได้ดูแลพ่อกับแม่ด้วย และที่ทำให้พลอยตกใจก็คือ ดาวให้เงินเดือนเธอ 21,000 เธียร์ ซึ่งมากกว่าค่าจ้างที่เธอทำงานที่เมืองหลวงเสียอีก

ไร่ฝั่งที่จะทำเป็นรีสอร์ต เริ่มก่อตัวเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาแล้ว ดาวให้ทำรีสอร์ตที่มีสองห้องนอน จำนวนสองหลัง และทำแบบหนึ่งห้องนอน จำนวนแปดหลัง

ดาวสั่งต้นชาพันธุ์หอมหมื่นลี้ ชาเขียวพันธุ์เตชะ และชาขาวพันธุ์น้ำค้างพิสุทธิ์ มาปลูกที่ไร่ เพราะดาวเคยได้ลองชิมแล้ว รู้สึกชอบมาก ๆ ดาวคิดว่าไม่นาน ต้นชาน่าจะเก็บผลผลิตได้

ส่วนต้นพระยาเสือโคร่ง ก็ลงดินปลูกรอบ ๆ ไร่และน้ำตกแล้ว ส่วนดอกของมัน ก็คงจะเริ่มออกดอกบานในฤดูหนาวปลายปีนี้อย่างแน่นอน ต้องขอบคุณน้ำวารีทิพย์ ที่ทำให้ต้นไม้เหล่านี้โตเร็วกว่าปกติ

ในระหว่างที่รอไร่ชาโตพร้อมเก็บผลผลิต ดาวก็มีรายได้จากการขายผักที่มากขึ้น เพราะมีพ่อค้ามารับซื้อถึงที่ไร่หลายเจ้า โดยนำไปขายที่ต่างจังหวัด ราคาก็สูงขึ้นไปด้วย ดาวทำสัญญากับพ่อค้าแม่ค้าเป็นเวลาหนึ่งปี หากครบกำหนดทำตัวดี ดาวก็ต่อสัญญาให้ เพื่อไม่เป็นการผูกขาด

“คุณดาวครับ ตอนนี้ปลาที่บ่อโตพอที่จะขายได้แล้วครับ” เมืองรายงานในส่วนที่ตนรับผิดชอบ ให้ดาวรับรู้

“ได้ครับ เดี๋ยวผมหาคนรับซื้อ”

“แล้วก็ตอนนี้ ส้ม ลำไย ลิ้นจี่ น่าจะเก็บขายได้แล้วครับ” เมืองบอกดาวอีกรอบ

ตอนแรกเมืองก็แปลกใจ ที่ผลไม้โตเร็ว แค่ปีกว่า ๆ ก็สามารถเก็บผลขายได้แล้ว แต่ละต้นก็มีลูกดกทั้งนั้น ลูกก็โต ๆ รสชาติก็โคตรอร่อย เมืองไม่เคยทานผักผลไม้ที่ไหน อร่อยเท่าที่ไร่นี้เลย

แต่ดาวเคยบอกว่า ใส่ปุ๋ยและน้ำหมักสูตรพิเศษ ทำให้ผักผลไม้โตเร็ว และมีรสชาติที่อร่อย เขาและเหล่าคนงานคนอื่น ๆ จึงเชื่อ และไม่คิดอยากจะสงสัยอะไร เพราะการทำงานที่นี่ ทำให้ทุกคนมีรายได้ ที่สามารถเลี้ยงครอบครัวให้สุขสบาย บางคนก็ได้ปลดหนี้ ได้สร้างบ้าน ได้ส่งลูกเรียน เจ้านายก็ใจดี ผลผลิตในไร่ก็เก็บกินได้ เจ้านายไม่ได้หวง มีที่ทำงานดีขนาดนี้ พวกเขาต้องรักษาไว้ เพื่อให้เจ้านายพอใจ

“เจ ฝากถามพ่อค้าแม่ค้า ที่รับของจากเราไปขายด้วยนะ พวกเขาต้องการรับซื้อไหม ถ้าไม่ก็ลองถามเจ้าอื่นที่เคยติดต่อมานะ” ดาวหันไปสั่งงานเจ ที่ตอนนี้เปลี่ยนจากจดลงสมุด เป็นเขียนใส่โน้ตแพดแทน

“ได้ครับ”

“แล้วพี่มิ่งล่ะ” ดาวหันไปถามมิ่งต่อ

“ผักยังผลิตเหมือนเดิมครับ ผมให้คนงานปลูกเพิ่ม หลังจากที่ตัดผักขายแล้วเรื่อย ๆ มั่นใจได้เลยครับว่า พอแน่นอน ส่วนผลไม้ก็สามารถเก็บขายได้แล้วครับ มีมะม่วง ฝรั่ง แอปเปิล ส่วนทุเรียนผมคิดว่าปีหน้า น่าจะเก็บได้ครับ”