ผมแค่ต้องการใช้ชีวิตที่สงบในไร่ของผม

บทที่ 7 เปิดรับนักท่องเที่ยว (1/2)

นักท่องเที่ยวต่างพากันทยอยเดินทาง มาที่ไร่เคียงดาวอย่างไม่ขาดสาย จากถนนที่ไม่ค่อยมีรถวิ่งผ่าน ตอนนี้มองไปทางไหน ก็มีแต่รถราตลอดเส้นทาง

“ตอนนี้เรากำลังพานักท่องเที่ยวทุกท่าน เข้าชมไร่ผลไม้ของเรานะครับ ไร่นี้จะปลูกมะม่วง ฝรั่ง แอปเปิล แล้วก็กล้วยครับ ส่วนไร่เคียงดาวสอง จะมีผลไม้ ส้ม ลำไย และลิ้นจี่ครับ” วิทยากร อธิบายให้นักท่องเที่ยวฟัง และก็คอยดูแลให้ความสะดวกแก่นักท่องเที่ยว หากนักท่องเที่ยวสงสัยอะไร วิทยากรก็จะคอยตอบให้

“ผมจะจอดให้เดินเที่ยวชม 20 นาทีนะครับ แล้วเราก็จะเดินทางกันต่อ หากใครอยากกินผลไม้ ก็สามารถเก็บกินได้เลยครับ”

หลังจากจอดรถราง นักท่องเที่ยวก็เริ่มลงจากรถ แล้วเดินดูผลไม้ทันที

“คุณดูต้นแอปเปิลนี่สิ ลูกดกเต็มต้นเลย ฉันเห็นในเพจบอกว่า ผลไม้ที่นี่อร่อยมาก เรามาลองชิมกันดูไหมว่า จะเป็นเหมือนที่ชาวเน็ตพูดกันหรือเปล่า” นักท่องเที่ยวสาวพูดกับสามีตัวเอง

“ลองดูสิคุณ เขาบอกเก็บกินได้” สามีของเธอก็เห็นด้วย เมื่อนักท่องเที่ยวสาวกัดลูกแอปเปิล แล้วเคี้ยวกิน ความกรอบ ความหวาน ความหอม กระจายอยู่ภายในปาก จนเธอต้องกัดกินอีกหลายคำ

“โอ้โห! คุณ นี่มันอร่อยมากเลย หวาน กรอบ หอม กินแล้วสดชื่นมาก ๆ”

“ใช่คุณ อร่อยมาก ๆ เราต้องซื้อกลับนะ มันสุดยอดมากจริง ๆ ตอนแรกนึกว่าเขาโม้กัน ที่ไหนได้ มันเกินจะเชื่อเลย”

จากนั้นนักท่องเที่ยวคู่สามีภรรยา ก็เดินกินผลไม้เกือบทุกชนิดที่ปลูกเลย

นักท่องเที่ยวคนอื่น ๆ ก็เช่นกัน ทุกคนต่างพากันไม่อยากเชื่อว่า ผลไม้จะอร่อยได้ขนาดนี้

นักท่องเที่ยว 1 : อร่อยมาก! ฉันไม่เคยกินส้มที่อร่อยขนาดนี้เลย

นักท่องเที่ยว 2 : ลำไยโคตรหวาน เนื้อก็เยอะ ลูกก็ใหญ่ นี่มันสายพันธุ์อะไรเนี่ย?

นักท่องเที่ยว 3 : แม่ ๆ ซื้อฝรั่งกลับให้หนูด้วยนะคะ หนูชอบมากเลย

นักท่องเที่ยว 4 : ฉันต้องซื้อผลไม้พวกนี้กลับไปให้ได้ คนที่บ้านฉันต้องได้กิน

นักท่องเที่ยว 5 : นี่มันสวรรค์ชัด ๆ ฉันอยากจะอยู่ที่นี่เลย

นักท่องเที่ยว 6 : อากาศก็ดีมาก ๆ เหมือนเข้ามาอีกโลกหนึ่งเลย

นักท่องเที่ยว 7 : ใช่ ๆ คิดเหมือนกันเลย หายใจเข้าแล้วโคตรสดชื่น หายเหนื่อยเลย

นักท่องเที่ยว 8 : ถ่ายรูปให้ฉันหน่อย ฉันจะเอาไปลงเพจแนะนำที่เที่ยว

นักท่องเที่ยว 9 : ฉันจะกินอันนี้ อันนี้ อันนี้ อันนี้ ฉันจะกินหมดสวนเลย

นักท่องเที่ยว 10 : ผมรักที่นี่ ผมรักผลไม้นี้ โอ้พระเจ้า ผมไม่เคยเจออะไรแบบนี้เลย

และคำชื่นชมของนักท่องเที่ยวอีกมากมาย

เมื่อมาถึงสวนผัก ทุกคนต่างก็ตื่นตะลึง สวนผักที่มีพื้นที่หลายไร่ ใบผักสีเขียว ต้นก็อวบสวย น่านำไปทำอาหารมาก

นักท่องเที่ยว 11 : ผักที่นี่ต้นใหญ่ ๆ สวย ๆ ทั้งนั้นเลย

นักท่องเที่ยว 12 : น่านำไปทำอาหารมาก

นักท่องเที่ยว 13 : เอาไปทำสลัดน่าจะอร่อย

นักท่องเที่ยว 14 : มะเขืออะไรลูกใหญ่จัง

นักท่องเที่ยว 15 : กะหล่ำก็น่าอร่อย

นักท่องเที่ยว 16 : ไม่มีแมลงกัดกินใบเลย

นักท่องเที่ยว 17 : นี่มันสวนผักในฝันของฉันเลย

นักท่องเที่ยว 18 : ฉันเห็นเขาว่ากันว่า ผักที่นี่กินแล้วสดชื่น หายเหนื่อย แต่ฉันไม่เชื่อหรอก นอกจากฉันจะต้องพิสูจน์ ฉันจะซื้อกลับให้หมดเลย หุหุ

และอีกหลายคำชื่นชม ของนักท่องเที่ยวอีกมากมาย

เมื่อนักท่องเที่ยวชมไร่ครบแล้ว ก็จะมีที่ให้นั่งกินผลไม้แบบบุฟเฟต์ กินเท่าไหร่ก็ได้ แต่ห้ามกินเหลือ

ส่วนร้านค้าไร่เคียงดาว ก็มีลูกค้าแน่นขนัด ต่างรุมซื้อผลิตผล และผลิตภัณฑ์ของไร่ แทบจะไม่พอขาย พนักงานต้องเติมของตลอด เมื่อนักท่องเที่ยวพากันเดินทางกลับ ต่างคนต่างก็มีของที่ซื้อติดไม้ติดมือกันกลับแทบทุกคน

ในเพจไร่เคียงดาว นักท่องเที่ยวต่างมารีวิวถึงความประทับใจ ที่ได้มาที่ไร่กันอย่างล้นหลาม นั่นจึงทำให้คนที่ยังไม่ได้มา ต่างก็พากันอยากมา

ดาวเปิดให้เที่ยวชมไร่แค่วันศุกร์ เสาร์ และอาทิตย์ วันอื่นต้องให้คนงาน ไปทำงานในไร่ตามปกติ

ส่วนรีสอร์ต ดาวเปิดให้นักท่องเที่ยวมาเข้าพักได้ตลอด เพราะส่วนนั้นไม่ค่อยวุ่นวายมาก

“คุณดาวครับมีแขกโทรมาจองรีสอร์ต จำนวนสามหลัง” เจเดินมาบอกดาว หลังจากได้รับสายจองห้องพัก

“อ๋อ ครับ เจจัดการได้เลยครับ” ดาวหันมาบอกกับเจ

“แต่คุณดาวครับ แขกเขาจองเป็นเดือนเลยนะครับ ผมเลยมาบอกก่อน”

“เป็นเดือนเลยเหรอ? แปลกจัง” ดาวหยุดคิดไปครู่หนึ่ง

“เจตอบรับไปเลยครับ แล้วก็คอยจับตาดูด้วยนะ เผื่อมีอะไรผิดปกติ” ดาวคิดว่า แขกที่เข้าพักทุกรายที่เจอ จะพักที่รีสอร์ตอย่างมากไม่เกินสามคืน แต่แขกรายนี้อยู่เป็นเดือน เขาคิดว่ามันไม่ปกติ จึงได้ป้องกันไว้ก่อน

“ได้ครับ” เจรับปากและเดินไปทำงานต่อ

สองอาทิตย์ต่อมา

ดาวเดินตรวจตราดูความเรียบร้อยของไร่ชา และถ่ายรูปไปลงเพจของไร่เคียงดาว ชายหนุ่มเดินไปเรื่อย ๆ จนมาถึงบริเวณน้ำตก ที่อยู่บริเวณรีสอร์ต กลีบดอกพญาเสือโคร่ง ที่ร่วงหล่นลงบนผืนน้ำตก ทำให้ภาพเบื้องหน้าสวยงาม เหมือนภาพวาดเลยก็ว่าได้

ดาวเดินสำรวจไปเรื่อย ๆ ก็มาเจอกับผู้ชายคนหนึ่ง ที่นอนอยู่บนเก้าอี้นอนริมลำธาร น่าจะเป็นนักท่องเที่ยว ที่พักอยู่ที่เรือนซากุระ เพราะดาวจะจัดมุมพักผ่อนให้แต่ละเรือน มีพื้นที่ในการพักผ่อนริมน้ำ ของใครของมัน เพื่อความเป็นส่วนตัว

เมื่อดาวเห็นว่ามีแขกพักผ่อนอยู่ จึงจะเดินจากไป แต่เท้าก็เหยียบเข้ากับกิ่งไม้บริเวณนั้น

แกรก

“นั่นใคร?” ชายหนุ่มที่นอนอยู่ที่เก้าอี้ เอ่ยถามคนที่ทำให้เกิดเสียง

ดาวรู้ตัวว่า รบกวนเวลาพักผ่อนของนักท่องเที่ยว ก็ทำให้เขารู้สึกผิด จึงรีบเดินเข้าไปขอโทษทันที

“เอ่อ ขอโทษด้วยนะครับ ที่ทำให้รบกวนเวลาพักผ่อน ผมกำลังจะไปแล้วครับ”

“คนในไร่เหรอ” ชายหนุ่มพูดโดยไม่หันกลับไปมองคนด้านหลัง

“อ๋อใช่ครับ ผมมาเดินตรวจดูความเรียบร้อย” ดาวตอบกลับไป และนึกแปลกใจ ที่นักท่องเที่ยวคนนี้ ไม่หันมามองคู่สนทนาเลย

‘หรือจะเป็นคนดังนะ กลัวคนรู้ ก็เลยหันหลังคุย’ ดาวคิดในใจ

“อ๋อ ผมนึกว่าเป็นลูกน้องผมน่ะครับ ขอโทษที่ทำให้ตกใจ” ชายหนุ่มได้สั่งให้ลูกน้องเฝ้าอยู่ห่าง ๆ เพราะต้องการความเป็นส่วนตัว จึงนึกว่าลูกน้องขัดคำสั่งเขา

“เอ่อ ไม่เป็นไรครับ งั้นผมขอตัวนะครับ” ดาวกำลังจะเดินต่อไป แต่ก็ต้องชะงัก เพราะภาพตรงหน้าที่เห็น ทำให้ดาวต้องเดินเข้าไปหาชายคนนั้นทันที