ดาวโทรหาหยาง หลังจากที่คิดว่า จะให้ชายหนุ่มช่วยดีไหม แต่นึกแล้วที่เมืองหลวง ดาวก็ไม่รู้จักใครเลย ที่สามารถจะพึ่งพิงได้ นอกจากหยาง
“ฮัลโหลครับ”
[ฮัลโหล]
“คุณยุ่งอยู่หรือเปล่า?”
[ไม่ยุ่ง เธอมีเรื่องอะไรหรือเปล่า?]
“คือผมว่า จะไปหาดูมหา’ลัยที่เมืองหลวง แต่ผมไม่รู้จักใครเลย คุณพอจะมีที่แนะนำบ้างไหม?”
[ไม่ใช่ว่า เธอรู้จักฉันเหรอ?]
“นั่นก็ใช่ แต่ผมก็ไม่ค่อยอยากรบกวนคุณหนิ กลัวคุณงานยุ่ง”
[ถึงยุ่งฉันก็มีเวลาให้ แล้วเธอจะมาวันไหน?]
“ผมว่าจะไปวันที่สิบนี้ครับ”
[ได้ เดี๋ยวฉันไปรับเธอ เธอมาพักที่บ้านฉันนะ แม่ฉันเขาอยากเจอเธอน่ะ]
“เอางั้นก็ได้ครับ แล้วแม่คุณดุไหม?”
[แม่ฉันใจดี ไม่ดุหรอก]
“ตกลงครับ เดี๋ยวผมหาของฝากไปให้ท่านด้วย”
[อือ โอเค แล้วเจอกันนะ]
“ครับ แล้วเจอกัน”
ดาวอมยิ้มน้อย ๆ ให้กับโทรศัพท์ หลังจากที่คุยกับหยางเสร็จ แปลกที่เขารู้สึกมีความสุขอย่างน่าประหลาด
เมื่อถึงกำหนด ดาวก็
