ตอนที่ 1 โลกใบใหม่ (2/2)
1529 Words
ตอนเช้า ลุงโชคมารับดาว ตามที่นัดไว้ เพื่อพาเข้าไปในตัวเมือง ชายชราพาหลานชาย มาที่ตลาดขายผักสด ที่มีขนาดใหญ่ของแถบนี้
ทั้งสองคน หยุดอยู่ที่ร้านขายผักเจ้าหนึ่ง
“นังสา เป็นไงบ้าง ขายดีไหม” ลุงโชคทักทายเพื่อนเก่าสมัยเรียน ที่ผันตัวเองมาเป็นแม่ค้าขายผัก
“อ้าวไอ้โชค ข้าก็นึกว่าใคร ไปไงมาไงวะ ไม่เจอนานเลย”
“ก็เรื่อย ๆ แหละ แล้วเอ็งล่ะ”
“ข้าก็เรื่อย ๆ ว่ะ แล้วเอ็งมาซื้อผักเหรอ”
“เปล่า ข้ามีเรื่องรบกวนเอ็งหน่อยได้ไหม”
“เรื่องอะไรวะ ข้าไม่มีเงินให้ยืมนะ ฮ่า ๆ” สาพูดหยอกเพื่อนเก่าอย่างอารมณ์ดี หากเพื่อนลำบากมา มีหรือที่ตนจะไม่ช่วย
“ไม่ใช่เรื่องนั้นหรอก แป๊บหนึ่งนะ” ลุงโชคหันไปจับแขนของดาว ให้มายืนข้าง ๆ แก
“นังสา นี่หลานชายข้าชื่อดาว” ลุงโชคแนะนำดาว ให้เพื่อนตัวเองรู้จัก
“สวัสดีครับ”
“เออ ไหว้พระเถอะจ้ะ ว่าแต่ลูกใครวะ หน้าคุ้น ๆ”
“ลูกนังดามัน”
“อ๋อ! ก็ว่าอยู่ แล้วนังดาไม่มาด้วยเหรอ ไม่เจอมันนานละ”
“เฮ้อ เอ็งคงยังไม่รู้สินะ นังดากับไอ้เขม มันเสียได้เกือบสองเดือนแล้ว”
“เฮ้ย! จริงรึ ข้าไม่อยากเชื่อเลย แล้วหลานอยู่ยังไง อยู่กับเอ็งรึ”
“เปล่าหลานอยู่คนเดียว”
“เอ้า! ทำงานทำการอะไรล่ะเนี่ย อยู่คนเดียวด้วย ยังเด็กอยู่เลย”
“นี่แหละ เรื่องที่ข้าอยากให้เอ็งช่วย”
“ให้มาทำงานกับข้ารึ ได้นะข้ารับ ช่วย ๆ กัน”
“ไม่ใช่ คือตอนนี้ หลานข้ามันปลูกผักขาย แต่ไม่รู้ว่าจะส่งให้ใคร ข้าเลยนึกถึงเอ็ง เอ็งช่วยรับผักจากหลานข้า มาขายได้ไหมวะ หรือถ้าไม่ได้ เอ็งมีแนะนำบ้างไหม?”
“ที่จริงตอนนี้ ข้าก็มีเจ้าประจำแล้วนะ ที่ส่งผักมาให้ แต่เห็นแก่เด็กมัน ข้าสงสาร ลองเอามาดูสิ มีอะไรบ้างล่ะ”
“เอ่อ ตอนนี้ที่พอเก็บได้ก็มี ผักบุ้ง ผักคะน้า มะเขือเปราะ มะเขือเทศ กะหล่ำปลี ผักสลัด กะเพรา โหระพา บรอกโคลี กะหล่ำดอก พริก น่าจะเท่านี้ครับ” ดาวพูดรายการผัก ที่ไร่พร้อมตัดขาย
“มีเยอะเลย งั้นเอามาให้ข้า อย่างละ 50 โล ไหวไหม?”
สาคิดว่า เธอคงต้องลดปริมาณผัก ของเจ้าประจำลงก่อน แต่ถ้าหากผักที่ดาวปลูกไม่ได้มาตรฐาน เธอก็คงต้องขอคุยเรื่องนี้กับดาวใหม่
“ไหวครับ ให้ผมเริ่มส่งวันไหนครับ” ดาวพูดด้วยสีหน้าดีใจ และกระตือรือร้น
“พรุ่งนี้ได้ไหม?”
“ได้ครับได้”
“โอเค พรุ่งนี้ป้าจะรอ อย่ามาสายนะ ที่นี่ต้องทำเวลา ถ้าไม่มีของขาย ลูกค้าก็จะไปซื้อที่อื่น ป้าจะเสียรายได้”
“ครับ ผมจะไม่ทำให้ป้าผิดหวังแน่นอน เอ่อนี่ครับ ผักตัวอย่างจากไร่ผม ผมให้ป้าไปทำอาหารกินได้เลยครับ รับรองว่า ผักจากไร่ของผม หวานกรอบอร่อย ไม่เหมือนเจ้าอื่นแน่นอน”
“ขายเก่งนะเรา โอเคป้าจะรับไว้”
“งั้นข้าพาหลานกลับล่ะ จะรีบไปตัดผักให้เอ็ง”
“เอ่อ ๆ ไปดีมาดี”
หลังจากนัดเวลาส่งผักเรียบร้อยแล้ว ลุงโชคก็พาดาวกลับไร่ เพื่อมาตัดผักเตรียมไว้ โดยที่ไม่ลืมแวะหาคนงานอย่างเร่งด่วน เพื่อมาช่วยทันที
“โอ้โหหลาน ทำไมผักของหลาน มันถึงได้สวยขนาดนี้ ลำต้นก็ใหญ่ น่ากินทั้งนั้นเลย”
ลุงโชค เมื่อเห็นผักที่หลานชายปลูก ก็แปลกใจ เพราะผักสวยมาก ๆ ไม่นึกว่า วัยรุ่นจะปลูกผักได้ดีขนาดนี้ คนงานที่มาช่วย ต่างก็พากันชื่นชมไม่ขาดปาก
“ลุงตัดกลับไปทำอาหารที่บ้านได้เลยนะครับ คนอื่น ๆ ด้วยนะครับ” ดาวบอกกับลุง และคนงานที่มาช่วย
จนเมื่อตัดผัก ได้ตามจำนวนที่ต้องการ ลุงโชคและเหล่าคนงาน ก็พากันกลับ โดยที่มีผักติดไม้ติดมือกลับบ้าน คนละกำสองกำ
พรุ่งนี้ ลุงโชคจะมาช่วยดาวขนผักไปในตัวเมือง ดาวดีใจมาก ที่ผักรอบแรกมีคนรับไปขาย และคิดในใจว่า หากเขามีรายได้ที่มั่นคงกว่านี้ เขาจะตอบแทนบุญคุณของลุงโชค และทุกคนที่ดีกับเขาอย่างแน่นอน
สาหลังจากที่เพื่อนเก่าอย่างโชค และดาวกลับไปแล้ว เธอก็ก้มหน้าก้มตาขายผักต่อ จนมีลูกค้าประจำคือ คุณมณี เศรษฐินีผู้ทรงอิทธิพลในจังหวัดเวียงฟ้า มาเลือกซื้อผักพร้อมแม่บ้านอีกสองคน
“ขายดีไหมแม่สา วันนี้ดูผักเหลือน้อยนะ” มณีพูดทักทายแม่ค้าขายผัก ที่เธอมาซื้อเกือบประจำ
“เรื่อย ๆ จ้ะคุณมณี ฉันรับผักมาไม่เยอะ กลัวขายไม่หมด”
“อืม แล้วนี่เหลือผักอะไรบ้าง ผักที่ฉันต้องการไม่มีเลย”
“คุณต้องการผักอะไร เดี๋ยวฉันหาให้”
“ฉันว่าจะทำผัดผักกับแกงจืดเสียหน่อยน่ะ ลูกฉันตั้งแต่ป่วย ก็กินอะไรไม่ค่อยได้เลย”
มณี พอพูดถึงลูกชายที่ป่วยเป็นอัมพาตครึ่งซีก ดวงตาก็เศร้าหมองทันที
“คุณมณี ฉันว่าคนดี ๆ อย่างคุณสน ยังไงพระก็คุ้มครอง ให้หายป่วยหายไข้แน่นอน คุณต้องเข้มแข็งนะ”
สาให้กำลังใจมณี เพราะตั้งแต่ได้ยินข่าวว่า ลูกชายของเธอป่วยเป็นอัมพาต ก็ใจหาย ชายหนุ่มอนาคตไกล ต้องมานอนติดเตียง ขนาดไม่ใช่ญาติกัน เธอยังรู้สึกหดหู่แทน
“ขอบใจแม่สามาก”
“เอ่อ คุณ หากไม่ว่าอะไร คุณเอาผักนี้ไปทำอาหารนะ ฉันให้ฟรี หลานฉันเอามาลองให้ชิมน่ะ ดูสิ แต่ล่ะต้นสวย ๆ อวบ ๆ ทั้งนั้น” สายกผักที่ดาวให้ไว้ขึ้นโชว์ให้คุณมณีดู ผักแต่ละต้นน่ากินมาก ๆ แถมต้นใหญ่กว่าที่มีขายในร้านตนอีก
“อือ น่ากินจริงด้วย ฉันขอบใจแม่สามาก”
“จ้ะคุณ”
สาจัดการแบ่งผักให้มณี และแบ่งให้กับลูกค้าขาประจำอีกหลายคน ผักที่เหลือก็นำกลับบ้านไปแบ่งให้ญาติ ๆ เพราะผักที่ดาวให้ไว้นั้น มีจำนวนมาก และสาเองคงกินไม่หมดแน่นอน
คฤหาสน์พิริยวงศ์
หลังจากที่มณี ได้ผักตามที่เธอต้องการ ก็ตรงกลับบ้าน หรือจะเรียกว่าคฤหาสน์ก็ได้ วันนี้มณีให้แม่บ้านทำอาหาร ที่ลูกชายของเธอชอบหลายรายการ หวังว่าลูกชายจะเจริญอาหารขึ้นมาบ้าง
ตั้งแต่ที่ลูกชายของเธอ ป่วยเป็นอัมพาต ก็กลายเป็นคนเงียบ ไม่สุงสิง หรืออยากพูดคุยกับใคร ร่างกายก็เริ่มผอมแห้ง จากชายหนุ่มหน้าตาดี ตอนนี้แทบไม่เหลือเค้าโครงเลย คนเป็นแม่อย่างเธอปวดใจยิ่งนัก
ไม่ว่าจะหาหมอมารักษากี่คน ต่างก็บอกว่า โรคนี้ต้องใช้เวลา ให้ทำกายภาพบำบัด และทานยาที่หมอให้ แต่จากที่เห็น มีแต่ทรุดลง เธอทุกข์ใจอย่างมาก ไม่รู้จะต้องทำยังไงต่อไป ต่อให้มีเงินมากมาย แต่ก็ไม่อาจทำให้ลูกชายกลับมาแข็งแรงเหมือนเดิม
“สนลูก ได้เวลาอาหารเย็นแล้วครับ วันนี้มีเมนูที่ลูกชอบหลายเมนูเลยนะ” มณีเรียกลูกชาย ที่กำลังเหม่อลอย ให้ทานอาหารเย็น
“ไม่กิน ไม่หิว” คนป่วยพูดปฏิเสธ เพราะไม่อยากอาหาร
ชายหนุ่มป่วยเป็นอัมพาตครึ่งล่าง ทำให้ไม่สามารถขยับร่างกายช่วงล่างได้ ตั้งแต่หน้าอกลงไป ชายหนุ่มไม่มีความรู้สึกอะไรเลย เรื่องนี้ทำให้เขาทรมานใจ และหมดกำลังใจในการมีชีวิตอยู่ต่อ คิดว่าทำไมไม่ตาย ๆ ไป เสียตั้งแต่ตอนได้รับอุบัติเหตุ จะรอดมาทำไม รอดมาแล้วก็มาเป็นภาระของมารดา แทนที่คนเป็นลูกจะได้ดูแลบุพการี แต่นี่เขาต้องให้บุพการีมาดูแลแทน
“กินสักคำก็ยังดีนะลูก แม่เป็นห่วงลูกนะ”
หลังจากที่มณีคะยั้นคะยอ ให้ลูกชายกินอาหาร จนลูกชายตกลงยอมกิน เธอก็ยิ้มออกมาด้วยความดีใจ
เมื่อให้พยาบาล พยุงลูกชายขึ้นนั่ง เธอก็เลื่อนอาหารไปตรงหน้าลูกชาย
สนใช้มือ ที่ยังคงใช้การได้ ตักอาหารเข้าปาก เขารู้สึกว่าอาหารที่กินในแต่ละวัน นั้นไม่อร่อยเลย แต่เขาก็ต้องฝืนกินบ้าง เพื่อให้ผู้เป็นแม่สบายใจ
สนตักแกงจืดผักกาดขึ้นมากิน เมื่อชายหนุ่มได้ลิ้มลองอาหารคำแรก ก็แปลกใจ ทำไมอาหารวันนี้รสชาติถึงอร่อยขนาดนี้ จนเจ้าตัวเริ่มเพิ่มความเร็วในการตักอาหารเข้าปาก ไม่นานอาหารก็เริ่มร่อยหรอ จนรู้สึกตัวอีกที ชายหนุ่มก็อิ่ม จนกินอะไรต่อไม่ลงอีกแล้ว
มณีมองลูกชาย ที่เจริญอาหารเป็นพิเศษ ด้วยความดีใจ แค่เห็นลูกกินอิ่มนอนหลับ นางก็มีความสุขแล้วในตอนนี้
_ _ _ _ _
- Writer
