ผมแค่ต้องการใช้ชีวิตที่สงบในไร่ของผม

บทที่ 18 เป็นข่าว (2/2)

ดาวได้ให้ช่างก่อสร้าง มาสร้างบ้านพักคนงานที่ไร่ของหยางเพิ่ม จำนวนสามที่ ที่ละสี่หลัง เพราะตอนนี้พื้นที่มีเยอะมาก จึงต้องให้คนงานมานอนเฝ้า ไม่อย่างนั้นอาจมีคนไม่หวังดี เข้ามาขโมยหรือทำเรื่องบางอย่างก็ได้ ดาวจึงต้องหาทางป้องกันไว้

และดาวยังให้สร้างบ้านพักคนงาน ของไร่เคียงดาวหนึ่ง ที่มีอยู่จากสี่ห้อง ให้เพิ่มเป็นสิบห้อง เพราะจำนวนพนักงาน เพิ่มมากขึ้น และสร้างเพิ่มที่ไร่ลูกท้ออีกสิบห้อง

ดาวจ้างคนงานชั่วคราวอีกห้าสิบคน เพื่อช่วยทำงานที่แปลงผัก เพราะพื้นที่เพิ่มมากขึ้น งานก็เพิ่มมากขึ้นเช่นกัน

“พี่มิ่ง” ดาวทักมิ่งที่กำลังเดินตักข้าวเช้าไปนั่งกิน ดาวจึงตักข้าวไปนั่งกินด้วย

“ครับคุณดาว มีงานอะไรให้ผมทำครับ” มิ่งคิดว่าดาวคงมีเรื่องด่วนให้ทำ

“ไม่ใช่เรื่องงานครับ ผมอยากถามพี่ว่า ที่วัดยังมีลูกหมาอีกไหม? ผมอยากเอามาเลี้ยงเพิ่ม สักสี่หรือห้าตัวก็ได้” ดาวอยากเอาสุนัขมาเฝ้าไร่เพิ่ม

“มีครับ เพิ่งคลอดเลย แต่ไม่รู้กี่ตัว เดี๋ยวผมไปดูให้ครับ” มิ่งเพิ่งไปที่วัดมา จึงสังเกตเห็นลูกสุนัขที่เพิ่งคลอด

“แล้วนี่บ้านพี่ สร้างใกล้เสร็จหรือยังครับ?” ดาวถาม เพราะเห็นมิ่งกับเมือง ลงขันกันสร้างบ้านเป็นของตัวเอง

“ใกล้แล้วครับ ถ้าทำบุญขึ้นบ้านใหม่ ผมเชิญคุณดาวแน่นอนครับ”

มิ่งกับเมือง สองพี่น้องซื้อที่ดินใกล้ ๆ กับวัดเวียงวิคาราม แล้วก็ทำการสร้างบ้านหลังแรกของพวกเขา ทั้งสองเลือกที่ตรงนี้ เพราะจะได้กลับไปดูแลหลวงพ่อ ที่เลี้ยงดูพวกเขามาได้อย่างสะดวก

ดาวให้คนงานเตรียมลงเมล็ดผัก และต้นกล้าผักทันที ที่สภาพดินพร้อมแล้ว ครั้งนี้ดาวไม่ได้แบ่งที่ดินของหยางไปปลูกผลไม้ เพราะเขากลัวว่าจะได้ผลผลิตช้า จึงปลูกแต่ผักให้เท่านั้น

เพียงสองอาทิตย์ ผักที่ไร่ของหยางก็สามารถเก็บขายได้แล้ว ดาวจึงโทรบอกกับหยาง ให้ส่งรถบรรทุกมารับผักเพิ่ม จากที่อาทิตย์หนึ่ง จะมาสองถึงสามวัน ตอนนี้คงต้องส่งมารับทุกวันเสียแล้ว เพราะผักเริ่มทยอยโต และพร้อมเก็บตาม ๆ กัน เมื่อเก็บเสร็จ ก็ปลูกใหม่ เป็นวงจรอยู่แบบนี้

เมื่อพื้นที่เพิ่มมากขึ้น ดาวจึงต้องแบ่งพื้นที่การดูแล ให้รองผู้จัดการใหม่อีกครั้ง

ดาวให้เมือง ดูแลไร่ที่หยางซื้อเพิ่มมา 100 ไร่ ที่อยู่ติดกับไร่เคียงดาวสอง

ส่วนมิ่ง ดาวให้ดูแลไร่ของหยาง ที่ติดกับที่จอดรถ 50 ไร่

ดาวปรับตำแหน่งให้ลุงหาญ เป็นรองผู้จัดการ ดูแลไร่ของหยางที่ติดกับที่จอดรถ 130 ไร่ และไร่ที่เพิ่งซื้อเพิ่มที่อยู่ติดกันอีก 200 ไร่

ลุงหาญดีใจมาก ถึงกับพูดขอบคุณไม่หยุด

“ขอบคุณ คุณดาวมากนะครับ ที่ให้โอกาสลุง ลุงจะทำหน้าที่ให้ดีเลยครับ” ชายอายุ 45 ปี ยกมือขอบคุณชายหนุ่มรุ่นหลาน ที่ปรับตำแหน่งให้

ดาวยกมือไหว้กลับทันที “ครับ ถ้าลุงสงสัย หรือไม่เข้าใจตรงไหน ถามผม หรือเจ ได้เลยนะครับ”

“ได้ครับ” ลุงหาญดีใจมาก เย็นนี้ต้องรีบไปบอกข่าวดีให้กับครอบครัวรู้ว่า เขาได้ปรับตำแหน่งแล้ว เงินเดือนเพิ่มอีกตั้งหลายเธียร์

นอกจากนั้น ดาวยังปรับตำแหน่งคนงานชั่วคราว เป็นคนงานประจำ จำนวนสามสิบคน เรื่องนี้ทำให้คนงานที่ได้ปรับตำแหน่งดีใจมาก เพราะมีหลายคนที่พลาด จากการปรับตำแหน่งครั้งที่แล้ว ครั้งนี้พวกเขาก็สมหวังเสียที เงินจากที่ได้รายวัน ก็เปลี่ยนเป็นรายเดือน

ชีวิตในไร่ของดาว ก็ยังดำเนินไปแบบปกติทุกวัน โดยที่ไม่รู้เลยว่า ที่เมืองหลวงจะเกิดข่าวใหญ่ขึ้น

ช่องข่าววีทีเอสนิวส์ (VTS News) รายงานเกี่ยวกับข่าวของผัก ที่ซื้อจากห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง ซึ่งมีราคาที่สูงกว่าผักทั่วไป ที่ขายตามท้องตลาด เมื่อนำไปประกอบอาหาร ทำให้รู้สึกว่าผักอร่อยขึ้น มากกว่าผักทั่วไป กินแล้วรู้สึกว่าร่างกายสดชื่น กระปรี้กระเปร่า ไม่ปวดเมื่อยเนื้อตัว

เรื่องราวเหล่านี้ ทำให้ผู้คนต่างพากันถกเถียง ถึงข้อเท็จจริง จึงเรียกร้องให้สถาบันวิจัย ตรวจสอบคุณภาพของผักเหล่านั้น เมื่อสถาบันวิจัย ได้นำผักแต่ละชนิดไปตรวจสอบ ผลลัพธ์ที่ออกมา ก็ทำให้ทุกคนต้องแตกตื่นกันเลยทีเดียว

ผลลัพธ์ที่ได้นั้นคือ ผักมีสารอาหารกับวิตามิน ที่มากกว่าผักทั่วไปถึงสิบเท่า และยังมีสรรพคุณทางยาอีกมาก นั่นจึงทำให้เมื่อกินผักเข้าไปแล้ว ร่างกายถึงไม่รู้สึกเหนื่อยล้า กระปรี้กระเปร่า มีกำลังวังชา เพราะมีคุณประโยชน์สูงมากนั้นเอง

เมื่อได้รับการรับรองจากสถาบันวิจัย ผู้คนต่างก็พากันหลั่งไหลเข้ามาหาซื้อผัก ที่ห้างสรรพสินค้าเอสทีพี (STP) กันอย่างบ้าคลั่ง มีทั้งคนที่เคยซื้อประจำ และคนที่อยากลองซื้อไปกินบ้าง จนเกิดการแย่งผัก และทะเลาะวิวาทกันเกิดขึ้น วุ่นวายจนพนักงานขาย ต้องเรียกหน่วยรักษาความปลอดภัย เข้ามาระงับเหตุ แต่ถึงอย่างนั้น ก็ยังมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นอีก ในอีกสองสาขา ของห้างสรรพสินค้าเอสทีพี (STP)

“นายครับ ผักของคุณดาวเป็นข่าวแล้วนะครับ นายจะให้ทำยังไงต่อครับ?” ศักดิ์หลังจากทราบข่าว ก็รายงานหยางทันที

“สถาบันวิจัยออกมารับรองเองขนาดนั้น ก็คงหาทางปฏิเสธไม่ได้ เดี๋ยวฉันจะโทรบอกดาวเอง”

“เอ่อ แล้วก็ที่ห้างสรรพสินค้า ท็อปรายงานมาว่า มีลูกค้าแย่งซื้อผักกันจนวุ่นวาย เพราะจำนวนผักไม่พอขายครับ”

“ขนาดเราเพิ่มพื้นที่ปลูกผักแล้ว ก็ยังไม่เพียงพอต่อความต้องการอีก แต่ถึงยังไง ก็ให้ขายในจำนวนที่กำหนดต่อวัน แล้วก็จำกัดจำนวนซื้อต่อคนด้วยล่ะ” หยางหาทางออกที่คิดว่าดีที่สุด

“ได้ครับ”

เมื่อศักดิ์ออกจากห้องไปแล้ว หยางก็โทรหาดาวทันที

[สวัสดีครับ คุณหยาง]

“สวัสดีดาว ฉันมีเรื่องจะบอกเธอ”

[เรื่องอะไรเหรอครับ?]

“เรื่องผักของเธอ ตอนนี้สถาบันวิจัยประกาศออกมาแล้วว่า ผักของเธอมีสารอาหาร และวิตามินมากกว่าสิบเท่าของผักทั่วไป และพวกสำนักข่าว ก็พากันออกข่าวเต็มเลย พอคนรู้ก็พากันมาซื้อผักที่ห้างวุ่นวายเลย ฉันกลัวมันจะมีผลกระทบกับเธอ”

[จริงเหรอครับ? ผมจะทำยังไงดี?]

“ฉันกลัวว่า จะมีคนสืบเรื่องราวไปจนถึงไร่ของเธอ แล้วเขาจะเข้าไปวุ่นวาย เดี๋ยวฉันจะส่งคนไปคอยดูแลที่ไร่ช่วย คนที่ส่งไปมีวิชาต่อสู้ สามารถปกป้องเธอได้”

[ขอบคุณครับ เพราะที่ไร่ก็มีแต่พวกชาวบ้าน คุณส่งคนมีฝีมือมา ผมก็เบาใจ]

“ดูแลตัวเองดี ๆ นะ เมื่อฉันเคลียร์งานเสร็จ ฉันจะเดินทางไปหาเธอ”

[ได้ครับ งั้นผมขอตัวไปทำงานต่อนะครับ]

ดาวกดวางสายทันที แต่แปลกที่ครั้งนี้ หัวใจของเขามันเต้นแรงผิดจังหวะ ความรู้สึกมันบรรยายไม่ถูก รู้แต่ว่า เขาดีใจที่หยางเป็นห่วง และจะมาหาเขา การรู้สึกว่าได้รับการปกป้อง มันเป็นแบบนี้หรือเปล่านะ?

_ _ _ _ _