ผมแค่ต้องการใช้ชีวิตที่สงบในไร่ของผม

บทที่ 14 รักษาสมหมาย (1/2)

บ้านเลิศสถิตย์ไพศาล

หยางกลับมาถึงบ้านในเวลาเกือบสี่ทุ่ม เมื่อเดินเข้ามาในบ้าน ก็พบกับมารดาที่น้ำตาไหลนองหน้า เดินเข้ามาหาเขา

“หยาง หยางลูกแม่ ลูกหายดีแล้วใช่ไหม? ฮือ ๆ” วรรณาจับไปที่ดวงหน้าของลูกชายเพียงคนเดียวของเธอ เมื่อเห็นประกายตาที่ไม่ได้พร่ามัว เธอก็มั่นใจกับสิ่งที่ได้รับรู้

“ครับแม่ ผมหายดีแล้ว ขอโทษที่ไม่ได้บอกให้เร็วกว่านี้นะครับ” หยางเช็ดน้ำตาให้มารดา และพยุงเธอไปนั่งที่โซฟาทันที

“บอกแม่มาสิ หมอที่ไหนรักษาลูก ทำไมหมอที่โรงพยาบาลบอกว่า ไม่มีทางรักษาหายแล้ว ทำไม?...” วรรณาถามลูกชายด้วยความสงสัย

“แม่จำช่วงที่ผมไปพักผ่อน ที่ภาคเหนือได้ไหมครับ?”

“จำได้ ลูกไปหลายเดือนเลย”

“ช่วงนั้นแหละครับ ที่ผมทำการรักษา”

“หมอที่ไหน? ทำไมเขาเก่งจัง แม่จะไปขอบคุณเขาสักหน่อย”

“แม่ครับ คนที่รักษาผม เขาไม่ใช่หมอหรอกครับ เขาแค่พอปรุงยารักษา ที่ตรงกับโรคได้ครับ” หยางบอกความจริงกับมารดา

“อะไรนะ! ตาหยาง ไม่ใช่หมอ แล้วยอมให้เขารักษาเนี่ยนะ ถ้าเกิดมันผิดพลาดขึ้นมาล่ะ แม่หัวใจจะวาย!” วรรณาพูดออกมาด้วยความเป็นห่วงบุตรชาย

“ผมก็หายแล้วนี่ไง ถ้ามีโอกาส ผมจะพาแม่ไปเจอเขานะ” หยางพูดด้วยรอยยิ้ม แล้วเข้าไปกอดมารดาทันที

“พระคุ้มครองนะลูก หมดทุกข์หมดโศกสักที” วรรณากอดตอบลูกชาย แล้วลูบหลังปลอบโยน

ไร่เคียงดาว

เมื่อถึงเวลา ที่ต้องเก็บผักส่งให้หยางอีกรอบ ดาวก็จ้างคนงานชั่วคราวมาทันที รอบนี้การเก็บผักกับการบรรจุ ไม่มีปัญหาอะไร เพราะมีประสบการณ์จากรอบที่แล้ว

เมื่อรถบรรทุกเข้ามารับผัก ดาวก็ต้อนรับทุกคนเหมือนเดิม

หลังจากทานข้าวเช้าเสร็จ สมหมายพนักงานขับรถ ก็เดินมาที่ศาลาที่กำลังจัดเรียงผัก อยู่ ๆ ก็เกิดอาการหน้ามืดกะทันหัน ทำให้ชายชราล้มลงไปกับพื้นทันที

“ลุง!/ ลุง!” คนขับรถบรรทุกด้วยกัน รีบเข้ามาช่วยเหลือสมหมายทันที

“เกิดอะไรขึ้นครับ? ลุงเป็นอะไรไป?” ดาวที่อยู่ไม่ไกลรีบวิ่งเข้ามาดู

“ลุงแกน่าจะหน้ามืดครับ” วีระคนขับรถบรรทุกบอกดาว

“พาไปพักที่ศาลาตรงนู้นดีกว่าครับ ตรงนี้คนเยอะ” ดาวชี้ไปทางศาลา ที่มีไว้สำหรับคุยงานของเขา

คนขับรถบรรทุก วางสมหมายให้นอนไปกับเก้าอี้ไม้ตัวยาวในศาลา

“พาไปส่งโรงพยาบาลไหมครับ?” สมปองพูดอย่างเป็นห่วง กลัวเพื่อนร่วมงานจะเป็นอะไรไปมากกว่านี้

“ขอผมดูแป๊บหนึ่งนะครับ” ดาวใช้พลังตรวจสอบอาการป่วย ของชายชราทันที

จากการตรวจสอบ ทำให้ดาวรู้ว่า ชายชรามีเนื้องอกที่สมอง ตอนนี้เนื้องอกกำลังกดทับเส้นประสาท ทำให้ชายชราเกิดอาการหน้ามืด เห็นภาพเบลอบ่อย ๆ

ดาวเดินเข้าบ้าน ไปเอายาดมสมุนไพร ที่เขาปรุงเองมาให้ชายชราสูดดม หลังจากนั้นไม่นาน ชายชราก็ได้สติ

“โอ้! นี่ข้าวูบอีกแล้วเหรอ” สมหมายพูด เพราะพักนี้เขาเป็นแบบนี้บ่อย

“ใช่ครับ ลุงหมดสติไป เพื่อน ๆ ของลุง เลยช่วยกันพาลุงมาพักที่นี่” ดาวบอกกับสมหมาย

“ใช่ พวกข้าตกใจแทบแย่” วีระพูดขึ้น

“เอ็งเป็นแบบนี้บ่อย ว่าง ๆ ไปหาหมอ ให้หมอตรวจซะ จะได้รู้ว่าเป็นอะไร” สมปองบอกกับเพื่อนร่วมงาน

“อือ รอข้ากลับเมืองหลวงก่อน” สมหมายบอกกับเพื่อน

“ถ้าระหว่างทางมันเป็นอีกล่ะ เอ็งให้ไอ้หนึ่ง มันขับไปละกัน” วีระกลัวสมหมายจะขับรถไม่ไหว เลยให้หนึ่ง ที่เป็นคนขับรถสำรองขับแทน

“เอาอย่างนี้ไหมครับ ให้ลุงสมหมายพักรักษาตัวที่นี่ไปก่อน ส่วนคนอื่น ๆ ก็ขับรถขนผักกลับไปเหมือนเดิม ส่วนรถของลุงสมหมาย ก็ตามที่ลุงวีระบอกเลยครับ ให้ลุงหนึ่งขับกลับ” ดาวคิดว่าจะรักษาสมหมาย เพราะหากปล่อยไว้นาน จะเป็นอันตรายถึงชีวิตเลย

“เอางั้นเหรอคุณดาว? ผมกลัวเจ้านายว่า” สมหมายยังคงห่วงงานอยู่

“เดี๋ยวผมโทรไปแจ้งเจ้านายลุงให้ครับ” จากนั้นดาวก็เดินไปโทรหาหยาง และบอกเรื่องที่เกิดขึ้นให้หยางฟัง เมื่อหยางได้ฟังก็บอกว่า ไม่มีปัญหา จะแจ้งเลขาให้ดำเนินการเรื่องพักร้อน ของสมหมายทันที

“ผมโทรหาคุณหยางแล้ว เขาบอกว่าไม่มีปัญหาครับ ลุงสมหมายพักอยู่ที่นี่ได้” ดาวบอกสมหมาย

“ดี ๆ ข้าจะได้ไม่ต้องห่วงเอ็ง” สมปองพูดอย่างดีใจ

“แล้วหมอที่นี่ เขารักษาดีไหมคุณดาว?” สมปองยังห่วงเรื่องหมอที่จะรักษาเพื่อน เพราะที่นี่ไม่ใช่เมืองหลวง

“เรื่องนั้น อย่าห่วงเลยครับ ผมรับรองว่า ลุงสมหมายต้องหายขาดแน่ครับ” เพราะดาวจะใช้สมุนไพรจากโลกเก่า ที่มีสรรพคุณมากกว่าสมุนไพรที่โลกนี้ เกือบหนึ่งร้อยเท่า

“ถ้างั้นลุงก็วางใจ” สมปองพูดกับดาว

“งั้นพวกเราไปจัดผักขึ้นรถกันเถอะ จะได้ออกเดินทาง” สมปองบอกกับเพื่อนที่ขับรถบรรทุกคนอื่น ให้ไปทำงานต่อ

“ลุงโทรบอกที่บ้านด้วยนะครับ จะได้ไม่มีใครเป็นห่วง” ดาวบอกกับสมหมาย

“ได้ครับ” จากนั้นสมหมายก็โทรบอกภรรยาของเขาทันที

ดาวกลับมาที่บ้าน เพื่อปรุงยารักษาเนื้องอกในสมอง และยารักษาอาการของโรคชราอีกอย่าง เพื่อเป็นของขวัญให้ลุงแกหน่อย เพราะหากเขาได้รักษาใคร ก็นับว่ามีวาสนาต่อกัน และอีกอย่าง ก็อยากรู้ประสิทธิภาพของยาด้วยว่า ได้ผลเหมือนที่โลกเก่าไหม

ดาวให้สมหมาย นอนที่ห้องพักคนงานที่ว่างอยู่ พรุ่งนี้เขาจะเริ่มการรักษา จึงบอกให้สมหมายนอนแต่หัววัน

รุ่งเช้า ดาวให้คนงานสี่คน เข้ามาหาสมหมายที่ห้อง หลังจากคลุมเตียงด้วยแผ่นพลาสติก ดาวก็ให้สมหมายดื่มยาที่ปรุงมาทันที แล้วบอกให้คนงาน จับมือและเท้าของชายชราไว้ ไม่ให้แกดิ้นแรงจนเกินไป

ดาวได้กำชับคนงานทั้งสี่คนแล้วว่า เรื่องนี้ห้ามบอกใคร ไม่งั้นดาวจะทำการเลิกจ้างงานทุกคนทันที

คนงานชายทั้งสี่คน ก็รับปากว่าจะไม่พูดออกไป

“อ๊าก! ๆ โอ๊ย! เจ็บ ช่วยด้วย โอ๊ย! อ๊าก ๆ...” เสียงร้องของชายชรา ดังอยู่เกือบครึ่งชั่วโมงถึงหยุดลง

บัดนี้ร่างของชายชรา เต็มไปด้วยเมือกสีดำ ที่มีกลิ่นเหม็นคละคลุ้ง ดาวให้คนงานช่วยกันทำความสะอาดร่างกายของชายชรา หลังจากนั้น ดาวก็ปล่อยให้สมหมายนอนพักเอาแรงก่อน เพราะการรักษายังไม่จบ

ตอนเย็น สมหมายก็ได้รับการรักษาแบบเดิม ทำอยู่แบบนี้สี่ครั้ง จนไม่มีเมือกสีดำ ออกมาจากร่างกายของชายชรา

จากนั้น ดาวก็ให้ชายชรา ดื่มยารักษาเนื้องอกที่สมอง เมื่อเนื้องอกถูกกำจัดหมดแล้ว เขาก็ให้ชายชรา ทานยารักษาอาการโรคชราต่อ ทั้งหมดใช้เวลาในการรักษาสมหมายไปห้าวัน

สมหมายรู้สึกว่า ร่างกายของเขาดูแข็งแรงขึ้นมาก สมองปลอดโปร่ง ไม่ปวดหลังปวดเอว สายตามองเห็นชัด หูก็ได้ยินชัด รู้สึกความจำดีกว่าเดิม สมองเหมือนประมวลผลเร็ว และอาการปวดหัวปวดตา และหน้ามืดบ่อย ๆ นั้น ไม่มีอาการอีกเลย

ตอนแรกสมหมายคิดว่า การรักษาของดาวนั้น ไม่น่าเชื่อถือ แต่คิดว่าเด็กหนุ่มคงไม่คิดทำร้ายเขา เพราะไม่ได้มีความบาดหมางกัน แต่ตอนแรกที่ดื่มยาสมุนไพรนั้น เขาก็แทบจะหมดสติไป เพราะความเจ็บปวดที่ได้รับ มันเหมือนร่างกายกำลังปริแตกออกจากกัน เจ็บจนเขาแทบร้องขอความตายเลย แต่ผลลัพธ์ที่ได้ มันช่างอัศจรรย์เหลือเกิน

สมหมายเดินทางกลับกับรถบรรทุก ที่มารับผักในเช้าของวันที่เจ็ด หลังรักษาตัว สมหมายได้ขอบคุณดาวที่ช่วยรักษาอาการป่วยของเขา จนตอนนี้ร่างกายแข็งแรงกว่าเดิมมาก