ผมแค่ต้องการใช้ชีวิตที่สงบในไร่ของผม

บทที่ 16 ปรับตำแหน่ง (1/2)

เมื่อไร่ขยายใหญ่ขึ้น ดาวจึงจะปรับคนงานชั่วคราว เป็นคนงานประจำ เมื่อคนงานชั่วคราวได้รู้ข่าว ต่างก็พากันดีใจ ที่คิดว่าหนึ่งในนั้นอาจเป็นตน

ดาวเลือกแม่บ้านกับพ่อบ้าน ให้ครบสิบตำแหน่ง และเลือกแม่ครัวกับพ่อครัวแปดตำแหน่ง

คนงานชั่วคราวที่ถูกเลือก ให้เป็นคนงานประจำ พวกเขาต่างก็เป็นคนในหมู่บ้านภูวาทั้งนั้น คนที่ได้รับเลือก ต่างก็พากันดีใจ ที่ได้เป็นคนงานประจำ เพราะได้ค่าแรงเพิ่ม มีสวัสดิการพักร้อน และเบิกค่ารักษาพยาบาลได้ด้วย

ส่วนคนที่ไม่ได้ ก็พากันเศร้าใจบ้าง แต่ก็คิดว่าในอนาคต ต้องเปิดรับพนักงานประจำอีกแน่ แต่ถึงยังไงตอนนี้ พวกเขาก็ยังได้กินค่าแรงรายวันอยู่

เมื่อคนงานเพิ่ม การจัดการในไร่ก็เพิ่มมากขึ้นไปด้วย ดาวจึงเรียกประชุมผู้จัดการ และผู้ช่วยผู้จัดการ เกี่ยวกับการวางแผนงาน

“เมื่อทุกคนมาพร้อมแล้ว งั้นเราก็เริ่มกันเลยนะครับ” ดาวพูดขึ้น หลังจากที่ทุกคนมากันครบแล้ว

“ครับ/ ครับ/ ครับ” เจ มิ่ง และเมือง ชายหนุ่มทั้งสามตอบอย่างพร้อมเพรียงกัน

“ตอนนี้ไร่ของเราขยายใหญ่ขึ้นกว่าเดิมมาก ผมจึงต้องปรับแผนการดูแลนิดหน่อย” ดาวหันโน้ตบุ๊กให้ทั้งสามคนดู

“มิ่ง จะดูแลไร่เคียงดาวหนึ่ง โซนผักและผลไม้เหมือนเดิม ที่เพิ่มมาคือไร่เคียงดาวสาม โซนผัก 80 ไร่ และดูแลลานจอดรถด้วย มิ่งโอเคไหมครับ?”

“ผมโอเคครับ” มิ่งตอบด้วยความตื่นเต้น เพราะเขาจะได้คุมไร่เพิ่ม

“ส่วนเมือง ดูไร่เคียงดาวสองเหมือนเดิม แล้วก็จะเพิ่มให้ดูแลไร่ผลไม้ 120 ไร่ ที่จะส่งเมืองหลวง เมืองโอเคไหมครับ?”

“ผมโอเคครับ” เมืองตอบอย่างดีใจ

“ส่วนเจ ผมจะให้คอยประสานงานเรื่องราวต่าง ๆ ภายในไร่ กำหนดการเก็บผลผลิตต่าง ๆ กับรองผู้จัดการทุกคน แล้วรายงานผมถึงเรื่องต่าง ๆ รวมไปถึงการรับคนงาน บริหารจัดการงานในไร่ และรีสอร์ต เจโอเคไหมครับ?”

“ผมโอเคครับ แล้วงานในไร่ชาและรีสอร์ตล่ะครับ?” เจถามด้วยความสงสัย เพราะถ้าเขาไม่ได้ดู แล้วใครจะมาดูแลต่อ

“เรื่องนั้น ผมจะเพิ่มรองผู้จัดการอีกสามคน ไว้คอยดูโซนไร่ชา ไร่ลูกท้อ โซนรีสอร์ต และแปลงผักที่ส่งไปที่เมืองหลวง ผมกำลังมองหาอยู่ หากได้แล้ว ผมจะนัดประชุมอีกครั้ง มีใครต้องการสอบถามอะไรไหมครับ?”

ทุกคนต่างส่ายหัว เพราะไม่มีอะไรสงสัย จากนั้นทุกคนก็แยกย้ายกันไปพักผ่อน

สองวันต่อมา

ดาวเรียกเบียร์และน้อย ให้มาหาที่ศาลาคุยงาน ทั้งสองคนต่างพากันสงสัย และกลัวไปต่าง ๆ นานา ต่างคิดไปว่า พวกเขาทำอะไรผิดหรือเปล่า เจ้านายถึงเรียกมาคุยแบบนี้

“เชิญนั่งครับ” ดาวบอกให้ทั้งสองคน นั่งลงที่เก้าอี้ไม้ในศาลาคุยงาน

“ครับ/ ค่ะ” ทั้งสองคนนั่งลงอย่างเกร็ง ๆ

“สงสัยใช่ไหมครับ? ทำไมผมถึงเรียกพี่เบียร์กับพี่น้อยมาหา”

“สงสัยครับ”

“สงสัยค่ะ”

“พี่เบียร์ทำงานที่นี่เป็นยังไงบ้างครับ?” ดาวถามเบียร์ เพื่อขอฟังความรู้สึกที่มีต่อการทำงานในไร่นี้

“ดีมากเลยครับ การทำงานที่นี่ ทำให้ผมมีรายได้มากขึ้น ไม่ต้องไปเร่หางานในตัวเมือง ทำงานใกล้บ้าน สะดวกดีครับ แล้วคุณดาวก็ดูแลพวกเราอย่างดี อาหารก็มีให้กินทุกมื้อ คุณดาวสอนทักษะต่าง ๆ ทั้งเรื่องการพูด การเข้าหาคนให้ผม ทำให้ผมเป็นคนที่มีความมั่นใจมากขึ้นครับ” เบียร์พูดถึงความรู้สึก ที่เขามีต่อไร่นี้ออกไปด้วยความซาบซึ้ง

ดาวพยักหน้า เมื่อได้ฟังสิ่งที่เบียร์พูด

“แล้วพี่น้อยล่ะครับ ทำงานที่นี่เป็นยังไงบ้าง?” ดาวหันไปถามน้อย

น้อยคือสาวสองที่มีรูปร่างสูงโปร่ง เธอไว้ผมยาวสลวย แต่งหน้าพองาม เธอเป็นคนกล้าพูดกล้าทำ ขยันทำงาน และเป็นคนมีแนวคิดที่ค่อนข้างทันสมัย

“พี่ดีใจมากเลยค่ะ ที่ได้มาทำงานที่นี่ ทำให้พี่มีรายได้ สามารถเลี้ยงดูพ่อแม่ ไม่ให้ลำบากเหมือนเมื่อก่อน และไม่ต้องเดินทางไปหางานไกล ๆ ทำให้พี่มีเวลาดูแลพวกท่านค่ะ” น้อยพูดด้วยความรู้สึกจริง ๆ ที่เธอมีต่อที่นี่

“ผมดีใจนะครับ ที่เห็นพี่เบียร์กับพี่น้อยมีความสุข และรู้สึกดีกับที่นี่ ตอนนี้พวกพี่ก็คงเห็นแล้วว่า ไร่ของเราขยายใหญ่ขึ้นกว่าเดิม ผมเห็นถึงความตั้งใจทำงาน ของพี่ ๆ ทั้งสองนะครับ ผมจะปรับตำแหน่งให้พี่เบียร์ เป็นรองผู้จัดการ พี่เบียร์โอเคไหมครับ?” ดาวถามความสมัครใจของเบียร์

“ห้ะ! อะ อะไรนะครับ? คุณดาวจะให้พี่เป็น เป็นรองผู้จัดการ” เบียร์ที่ตอนนี้ตกตะลึง จนพูดติด ๆ ขัด ๆ เพราะสิ่งที่ได้ยินนั้น เขาแทบไม่อยากเชื่อเลย

“ใช่ครับ ผมเห็นถึงความสามารถของพี่นะ ผมจะให้พี่ดูแลโซนรีสอร์ตหนึ่งกับสอง รวมถึงลานกางเต็นท์หนึ่งกับสองด้วย เดี๋ยวผมจะให้เจ ไปสอนงานให้ ค่าแรงผมจะปรับเป็นเดือนละ 20,000 เธียร์ครับ” ดาวแจกแจงหน้าที่ ที่เบียร์ต้องรับผิดชอบให้ฟัง

“ผมขอบคุณ คุณดาวมากเลยครับ ที่เลือกผม ผมไม่รู้จะพูดยังไงดี ผมจะทำหน้าที่นี้ให้ดีที่สุดครับ” เบียร์ยกมือขึ้นมาไหว้ขอบคุณดาวยกใหญ่ ทำให้ดาวรีบไหว้กลับแทบไม่ทัน

“ครับ พี่เบียร์ต้องตั้งใจเรียนรู้งานกับเจนะครับ เพราะใกล้วันที่เรา จะเปิดให้นักท่องเที่ยว เข้ามาพักที่รีสอร์ต กับลานกางเต็นท์ ที่เปิดใหม่แล้ว น่าจะวุ่นวายน่าดู”

“ได้ครับ พี่จะตั้งใจอย่างเต็มที่เลย”

“ส่วนพี่น้อย ผมก็เห็นถึงความตั้งใจทำงานของพี่นะครับ ผมจะปรับตำแหน่งให้พี่ เป็นรองผู้จัดการเหมือนกัน พี่โอเคไหมครับ?” ดาวหันไปถามน้อย

“จริงเหรอคะ! พี่เป็นได้จริง ๆ เหรอ ฮือ ๆ” น้อยถึงกับหลั่งน้ำตาออกมา เพราะเธอไม่คิดว่า เจ้านายจะให้โอกาสนี้กับเธอ

เรื่องนี้เธอไม่เคยวาดฝันเลย เพราะเธอเกิดมาเป็นชายแต่ใจเป็นหญิง ไปไหนก็มักจะมีสายตามองมาที่เธอ เหมือนเธอเป็นของแปลก เรื่องนี้ทำให้เธอน้อยใจ ในโชคชะตาชีวิตอย่างมาก กว่าเธอจะด้านชากับสายตาเหล่านั้น ก็ใช้เวลาอยู่นาน แต่มันก็เพียงภายนอก ที่เธอแสดงว่า ตัวเองไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไร แต่ข้างในก็อ่อนแอ น้ำตาตกในเหมือนกัน

“พี่น้อยครับ ทำไมพี่จะเป็นไม่ได้ล่ะครับ อย่าร้องเลยนะครับ เดี๋ยวใครจะหาว่าผมรังแกพี่นะ” ดาวที่เห็นน้อยร้องไห้ก็ตกใจ เขายิ่งปลอบใจใครไม่ค่อยเป็นอยู่

“ใช่น้อย อย่าร้องเลย เรื่องนี้ต้องภูมิใจสิ” เบียร์ก็ช่วยปลอบใจน้อยเหมือนกัน

“ขอโทษค่ะคุณดาว พี่ไม่คิดว่าจะได้รับโอกาสที่ดีขนาดนี้ พี่ก็เลยร้องไห้ออกมาค่ะ” น้อยพูดไป ก็เช็ดน้ำตาไป

“พี่น้อยครับ พี่มีดีมากกว่าที่ตัวเองคิดนะครับ ถึงคนอื่นจะดูถูกเรา มันก็เรื่องของเขา เราห้ามเขาให้คิดไม่ได้ แต่ตัวเราห้ามดูถูกตัวเองเด็ดขาด”

“ค่ะ ต่อไปนี้พี่จะไม่ดูถูกตัวเองอีก พี่จะภูมิใจในการเป็นตัวพี่เองค่ะ” น้อยพูดด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม และมีความมั่นใจมากขึ้น จากคำพูดของดาว

“ครับ งั้นเรามาที่ความรับผิดชอบของพี่นะครับ ผมจะให้พี่ดูแลไร่ชากับไร่ลูกท้อ ผมจะให้เจมาคอยสอนงานให้ เงินเดือนปรับเป็น 20,000 เธียร์ นะครับ”

“ขอบคุณค่ะ ขอบคุณที่ให้โอกาสพี่” น้อยยกมือไหว้ดาว ทำให้ชายหนุ่มต้องยกมือไหว้กลับเหมือนกัน

เมื่อแจ้งปรับเปลี่ยนตำแหน่งเสร็จแล้ว ดาวก็ให้เบียร์และน้อย กลับไปทำงานต่อ พรุ่งนี้เขาถึงจะประกาศ ให้คนงานได้รู้ในตอนเช้าในที่ประชุม