ผมแค่ต้องการใช้ชีวิตที่สงบในไร่ของผม

บทที่ 17 ทุเรียนและใบชาพร้อมเก็บ (2/2)

วันนี้ดาวได้เรียกคนงานทุกคน มาประชุมกันที่ศาลาบรรจุผลผลิต เพื่อแจ้งเกี่ยวกับเรื่องไม้ ที่เหลือจากการสร้างรีสอร์ต

“ทุกคนครับ ที่ผมเรียกประชุมวันนี้ เพราะมีเรื่องจะแจ้งให้ทุกคนทราบนะครับ เรามีไม้ที่เหลือจากการสร้างรีสอร์ต อยู่จำนวนหนึ่ง ผมจึงจะเปิดให้คนงานที่สนใจซื้อไม้ ได้ในราคาที่ถูกกว่าท้องตลาด เพื่อที่บางคนต้องการจะสร้างบ้าน หรือต่อเติมบ้าน สามารถมารับแบบฟอร์มไปกรอก แล้วนำมาส่งที่ผู้จัดการ หรือรองผู้จัดการได้ครับ”

หลังจากที่ดาวพูดจบ คนงานก็คุยกันเซ็งแซ่ เพราะการหาซื้อไม้ ค่อนข้างยากสำหรับพวกเขา เพราะไม้มีราคาที่ค่อนข้างแพง และพวกเขาก็มีรายได้ไม่เยอะนักในเมื่อก่อน แต่พอมาทำงานที่ไร่เคียงดาว รายรับก็เพิ่มมากขึ้น คิดว่าหากขายไม้ไม่แพง พวกเขาก็จะซื้อไว้

คนงาน 1 : ข้าจะซื้อไม้ไว้สร้างบ้าน

คนงาน 2 : ไม้ราคาถูกกว่าท้องตลาด น่าซื้อนะ

คนงาน 3 : เรากำลังจะมีไม้สร้างบ้านแล้ว ไม่ต้องอยู่แออัดกันแล้ว

คนงาน 4 : จริงจ้ะพี่ เราจะมีไม้มาสร้างบ้านแล้ว

คนงาน 5 : ข้าจะซื้อไม้ไปต่อเติมบ้านซะหน่อย ผนังจะได้ไม่มีรู

คนงาน 6 : ต้องใช้เงินเท่าไหร่หนอ?

คนงาน 7 : คุณดาวบอกไม่แพง เอ็งซื้อไหวอยู่หรอก

คนงาน 8 : ไม้จะพอกับคนที่ต้องการซื้อไหม?

คนงาน 9 : ใช่ฉันกลัวว่าไม้จะไม่พอ

และเสียงพูดคุย เกี่ยวกับเรื่องการซื้อไม้อีกมากมาย

คนงานเดินไปเอาแบบฟอร์มมากรอก ในแบบฟอร์มให้เขียนชื่อ นามสกุล อายุ มีบ้านเป็นของตัวเองหรือยัง ถ้ายังอาศัยอยู่กับใคร ในบ้านมีสมาชิกกี่คน ถ้ามีบ้านเป็นของตัวเองแล้ว ต้องการเอาไม้ไปทำอะไร เพื่อเป็นการคัดกรอง คนที่ต้องการซื้อไม้มากที่สุด

“ทุกคนครับ สามารถส่งแบบฟอร์ม ได้ถึงพรุ่งนี้เย็นนะครับ ใครไม่ส่งถือว่าสละสิทธิ์ แล้วผมจะแจ้งอีกทีนะครับ ว่าใครได้สิทธิ์การซื้อไม้ แยกย้ายกันไปทำงานได้ครับ” ดาวแจ้งกับคนงาน

และแล้ววันที่เหล่าคนงานรอคอยก็มาถึง เวลาห้า‍โมง‍เย็น คนงานก็มารวมตัวกัน ที่ศาลาบรรจุผลผลิตทันที เมื่อได้ทราบข่าวจากหัวหน้างาน ทุกคนต่างก็ลุ้นว่า หนึ่งในนั้นจะมีรายชื่อพวกเขาบ้างหรือไม่

“ผมได้รายชื่อมาแล้วนะครับ คนที่ผมให้ซื้อไม้ เพราะว่าเขามีความจำเป็นที่มากกว่าคนอื่นจริง ๆ ผมอยากให้คนที่ไม่ได้ เข้าใจตรงนี้ด้วยนะครับ เพราะบางคนไม่มีบ้าน อาศัยนอนบ้านญาติ หรือแม้กระทั่งนอนเบียดกันในห้องแคบ ๆ ผมจึงตัดสินใจ ให้กับคนกลุ่มนี้ก่อน” ดาวบอกเกณฑ์การตัดสินใจ ให้คนงานฟัง จะได้เข้าใจเหตุผล

“คนแรกนะครับ ลุงหาญ” ดาวประกาศชื่อแรก

“ว้าว ๆ หาญเอ๊ย! เอ็งโชคดีจริง ๆ” เพื่อนคนงานโห่แซวลุงหาญ

“ว้าว ๆ ดีใจด้วยไอ้หาญ” เพื่อนคนงานต่างพากันเข้าไปแสดงความยินดี

“คนที่สองนะครับ ป้าตวงแม่บ้านของไร่เราเอง” เมื่อดาวประกาศชื่อ คนงานต่างก็โห่แซว แสดงความยินดีกับเจ้าตัว

ดาวประกาศรายชื่อไปเรื่อย ๆ

“คนที่สาม พี่พึก คนที่สี่ พี่ใจ คนที่ห้า ลุงเมี่ยง คนที่หก พี่น้อยรองผู้จัดการของเรา คนที่เจ็ด ป้าเย็น คนที่แปด ยายนาง คนที่...คนที่สามสิบ ลุงแดง”

เมื่อดาวประกาศรายชื่อหมดแล้ว มีทั้งคนที่สมหวัง และไม่สมหวังปนเปกันไป

“คนที่มีรายชื่อ ติดต่อซื้อไม้ได้ที่เจ ในเวลาบ่ายสามโมงเย็น ถึงห้าโมงเย็น จ่ายเงินได้ที่พี่พลอยนะครับ” ดาวพูดจบก็เลิกประชุม

บ้านเลิศสถิตย์ไพศาล

เรื่องราวเกิดจากตอนที่ดาวส่งทุเรียนมาให้หยาง พร้อมกับรถบรรทุกของสมหมาย หยางให้ศักดิ์เอาทุเรียนกลับบ้านมา ซึ่งมีจำนวนมากถึงสิบลูก

“หยางซื้อทุเรียนมาเหรอลูก? ลูกใหญ่ ๆ ทั้งนั้นเลย” วรรณาพูดถามลูกชายของเธอ

“เปล่าครับแม่ ดาวฝากมาให้ครับ พอดีว่าทุเรียนที่ไร่เก็บเกี่ยวได้แล้ว ก็เลยส่งมาให้ลองชิมครับ”

“ดาว? คนที่ส่งผักมาขายให้เราใช่ไหม?” วรรณาเหมือนจะจำได้ว่า เจ้าของไร่เคียงดาว มีชื่อว่าดาว

“ใช่ครับ ดาวเป็นเจ้าของไร่เคียงดาว แล้วก็เป็นคนที่รักษาผมให้หายดีด้วย แต่เรื่องนี้แม่อย่าไปบอกใครนะครับ ดาวไม่อยากโดนเพ่งเล็ง” หยางบอกกับมารดา

“จริงเหรอลูก? แม่รับปากจ้ะ แต่ว่าเขาเป็นคนที่มีความสามารถมากเลยนะ แม่ชักอยากเจอเขาแล้วสิ” วรรณาอยากเจอคนที่รักษาลูกชายของเธอ และยังเป็นคนปลูกผักอร่อย ๆ พวกนั้นอีกด้วย

“ใช่ครับแม่ ดาวเป็นคนที่มีความสามารถมาก แต่เขากลับอยากใช้ชีวิตที่เงียบสงบ อยู่ที่ไร่ของเขา ผมชวนเขามาเที่ยวที่นี่อยู่ ถ้าเขาตกลง ผมจะให้เขามาพักที่บ้านเรานะครับ”

“ได้สิ แม่จะรอนะ” วรรณาพูดอย่างดีใจ

“ป้าพุดตานกับป้านวล ช่วยผ่าทุเรียนให้ผมด้วยนะครับ เอาที่กำลังกิน ไม่เละนะครับ” หยางหันไปสั่งแม่บ้าน ที่มาคอยรับใช้อยู่แถวนั้น

“ค่ะ/ ค่ะ” แม้บ้านรับคำ แล้วให้ศักดิ์ช่วยหิ้วตะกร้าทุเรียน ไปไว้ในครัว เพราะยกไม่ไหว

เมื่อแม่ครัวเลือกทุเรียนได้แล้ว ก็ทำการผ่าทุเรียนทันที กลัวเจ้านายจะรอนาน

“โอ้โห! ทุเรียนพันธุ์อะไรเนี่ย พูใหญ่มาก เปลือกบางนิดเดียว สีเหลืองน่ากินมากเลย กลิ่นโคตรหอมอะ ป้านวล” พุดตานที่ปอกทุเรียนไป ก็พูดชมไป เธอไม่เคยเจอทุเรียน ที่น่ากินแบบนี้มาก่อนเลย

“เอ็งอย่ามัวโอ้เอ้ เดี๋ยวเจ้านายรอนาน ไป ๆ เอาไปเสิร์ฟให้เจ้านาย” นวลบอกกับพุดตาน

ถึงแม้ว่านวลจะเห็นด้วย กับทุกคำพูดของพูดตาล ว่าทุเรียนน่ากินมาก แต่ก็ต้องเก็บอาการ เพราะเป็นของเจ้านาย เธอจะแสดงอาการอยากกินไม่ได้

เมื่อพุดตานมาเสิร์ฟทุเรียน ให้เจ้านายของบ้าน ก็กลับเข้าครัวไป

“น่าทานมากเลยหยาง พูใหญ่มาก หอม หอมมาก” วรรณาหยิบทุเรียนขึ้นมาดม ก็ได้รับกลิ่นหอมที่เป็นเอกลักษณ์ เธอกัดทุเรียนเพื่อชิม แต่พอได้ชิมเท่านั้นแหละ ถึงกับวางไม่ลงกันเลยทีเดียว

“อร่อย! อร่อยมากเลยหยาง แม่ไม่เคยกินทุเรียน ที่อร่อยขนาดนี้เลย” วรรณาก้มหน้าก้มตากิน จนหยางอยากกินบ้าง

“อร่อยจริง ๆ ด้วยครับ ไม่เหมือนทุเรียนที่ผมเคยกินเลย” หยางหลังจากที่กินทุเรียน ก็พูดชมออกมา

“ไม่รู้ว่าเขาขายโลเท่าไหร่? อร่อยขนาดนี้ แพงมากแน่ ๆ แม่อยากซื้อไปให้ญาติ”

“ในครัวก็ยังมีอีกหลายลูกนะครับ แต่เดี๋ยวผมถามดาวให้ครับ”

“ดีจ้ะลูกรัก” วรรณาพูดชมลูกชาย แล้วก็จัดการกินทุเรียนต่อ โดยไม่สนใจลูกชายที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เลย

_ _ _ _ _