ผมแค่ต้องการใช้ชีวิตที่สงบในไร่ของผม

ตอนที่ 9 ปรุงยาถอนพิษ (1/2)

เมื่อหยางหายจากอาการป่วย ชายหนุ่มก็เดินดูไร่เคียงดาวไปเรื่อย ๆ เขายอมรับว่า อากาศที่นี่สดชื่นและบริสุทธิ์มาก ๆ ทำให้ร่างกายของเขา เหมือนได้เติมเต็มพลังงานบางอย่าง ชายหนุ่มเดินสำรวจไปทั่ว จนมาถึงทางเข้าไร่ผลไม้และแปลงผัก วันนี้เป็นวันที่ไม่มีนักท่องเที่ยวมาเยี่ยมชมไร่ จึงไม่มีคนพลุกพล่าน

“สวัสดีครับคุณหยาง ต้องการเดินเที่ยวชมไร่หรือเปล่าครับ?” เจถามหยาง

“ใช่ ฉันว่าจะเดินเที่ยวชมไร่ซะหน่อย” หยางบอกกับเจ

“อ๋อ ได้เลยครับ เดี๋ยวผมพาเที่ยวชมเอง เดี๋ยวผมไปเอารถก่อนนะครับ”

แล้วเจก็เดินไปขับรถกอล์ฟมาหนึ่งคัน ส่วนรถกอล์ฟอีกคัน ให้คนงานในไร่ขับ เพราะหยางมีผู้ติดตามมาสี่คน จึงต้องใช้รถกอล์ฟสองคัน

หลังจากที่มีนักท่องเที่ยว มาพักที่รี‍สอร์ตมากขึ้น และ‍นักท่องเที่ยวส่วนมาก จะมาเที่ยวชมไร่ในวันหยุด ซึ่งเป็นวันที่ไร่ปิดรับนักท่องเที่ยว แต่คนที่มาพักที่รีสอร์ต สามารถเข้าชมไร่ได้ ทำให้ดาวสั่งซื้อรถกอล์ฟมาสี่คัน ไว้ใช้บริการ หรือส่งอาหารไปที่รี‍สอร์ต

เจขับรถกอล์ฟ พาหยางและเหล่าบอดี้การ์ดเที่ยวชมไร่ โดยเริ่มที่แปลงผักและไร่ผลไม้ ที่ไร่เคียงดาวหนึ่ง แล้วจึงพาไปที่ไร่เคียงดาวสอง ที่อยู่อีกที่

“ผักที่นี่น่านำไปทำอาหารมาก รสชาติก็อร่อย ผลไม้ก็มีแต่ลูกโต ๆ สวย ๆ ทั้งนั้น” หยางพูดกับเจ เพราะมองผลผลิตของไร่นี้แล้ว ถือว่าเป็นผักผลไม้เกรดดีมากเลยก็ว่าได้

“ใช่ครับ ผักและผลไม้ของไร่เรา มีรสชาติที่อร่อย ต้นก็ใหญ่ ลูกก็โตครับ ถ้าได้ลองกิน รับรองว่าลืมไม่ลงเลยครับ แล้วไร่ของเรา ยังไม่ใช้สารเคมีอีกนะครับ” เจพูดให้หยางฟัง

“แล้วผักผลไม้เหล่านี้ ส่งไปขายที่ไหนบ้างล่ะ?” หยางยังคงถามต่อ

“ส่วนมากก็ส่งให้แม่ค้าที่ตลาด แล้วก็มีพ่อค้ามารับที่ไร่ไปขายอีกทีครับ” เจตอบไปตามความจริง

เมื่อหยางได้ฟังอย่างนั้น ก็พยักหน้าเข้าใจ

เมื่อหยางกลับจากเที่ยวชมไร่แล้ว ก็สั่งให้ศักดิ์โทรหาดาว เพื่อพูดคุย ดาวรับปากว่า จะมาหาในช่วงเย็นของวันนั้น

เมื่อถึงตอนเย็น ดาวก็เดินทางมาที่เรือนซากุระทันที บอดี้การ์ดพาดาวไปหาหยางที่ห้องรับแขก

“คุณหยางโทรนัดผมมา มีอะไรหรือเปล่าครับ?” ดาวถามออกไป หลังจากที่นั่งลงแล้ว

“ฉันอยากรับซื้อผักและผลไม้ จากไร่ของเธอ ไปขายที่ห้างสรรพสินค้าของฉัน” หยางตรงเข้าประเด็นที่ต้องการทันที

“ฮะ! คุณจะรับซื้อผักผลไม้ จากไร่ของผมเหรอครับ?” ดาวคาดไม่ถึงว่าเรื่องที่จะคุย คือเรื่องนี้

“ใช่ เธอจะขายให้ฉันได้ไหม?”

“คุณจะเอาปริมาณเท่าไหร่? เพราะตอนนี้ผมก็มีส่งให้พวกพ่อค้าแม่ค้าอยู่” ดาวต้องถามก่อน เพราะที่ส่งขายตอนนี้ ก็จะไม่พอขายอยู่แล้ว

“ก็มากอยู่ เพราะฉันต้องส่งขึ้นห้างสรรพสินค้า แล้วก็ส่งไปอีกหลายสาขาเลย”

“ผมว่าคงไม่น่าได้ครับ เพราะตอนนี้ ก็แทบไม่พอขายเลย ผมคงต้องขอปฏิเสธ”

ถึงดาวจะเห็นเงินก้อนโตตรงหน้า แต่เขาก็ไม่คว้ามันไว้ เพราะถ้าหากส่งผักให้หยาง แล้วผักไม่พอส่งให้เหล่าพ่อค้าแม่ค้า ที่ช่วยกันมาตั้งแต่ต้น เขาคงรู้สึกไม่ดี

“แล้วต้องทำยังไง? เธอถึงจะยอมขายผักและผลไม้ให้ฉัน บอกมาเลย” หยางยังคงไม่ยินยอม เรื่องนี้ยังไงเขาก็ต้องได้ในสิ่งที่ต้องการ

เมื่อดาวได้ฟัง ก็ถึงกับหนักใจขึ้นมา ‘คนอะไร เขาก็บอกอยู่ว่าผักไม่พอขาย ยังจะมาถามอีกว่า ต้องทำยังไงถึงยอมขายให้ เฮ้อ นับดาวเอ๊ย’

“ตอนนี้พื้นที่เพราะปลูกของผมมีจำกัดครับ ถ้าจะให้ผลผลิตเพิ่ม คงต้องมีพื้นที่เพราะปลูกเพิ่ม” ดาวบอกสถานการณ์ในตอนนี้

“เธอคิดว่าจะใช้พื้นที่กี่ไร่? ถึงจะพอส่งให้ฉัน”

“คงสัก 100-200 ไร่มั้งครับ ถึงพอ ห้างสรรพสินค้าของคุณ มีหลายสาขาไม่ใช่เหรอ?” ดาวพูดประชดคนเอาแต่ใจตรงหน้า

“ได้ ฉันจะหามาให้เธอเอง” หยางพูดทีเล่นทีจริง ด้วยสีหน้าอมยิ้มนิด ๆ

“ได้ครับ ผมจะรอ” ดาวรับปากส่ง ๆ เพราะคิดว่า ใครจะไปหาซื้อที่ดิน ได้เร็วขนาดนั้น แต่อีกใจ ถ้ามีที่ดินเพิ่มก็ดี

“คุณมีเรื่องอะไรจะคุยกับผมอีกไหม?” ดาวถาม เพราะต้องกลับไปปรุงยาสมุนไพรต่อ

“มีอีกเรื่อง ฉันอยากให้เธอปรุงยาแก้พิษชนิดต่าง ๆ ให้ฉันหน่อย ราคาไม่เกี่ยงบอกมาได้เลย” หยางพูดอย่างใจป้ำ

“ก็ได้ครับ ผมขอไปดูสมุนไพรก่อนนะ ว่าจะปรุงยาแก้พิษชนิดไหนได้บ้าง”

“ตกลง”

“งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ” ดาวขอตัวกลับทันที

“ได้” หยางพูดแค่นั้น

หลังจากที่ดาวกลับไปแล้ว หยางเรียกคนสนิทของเขามาสั่งงาน

“ศักดิ์ ไปหาซื้อที่ดินแถวนี้สัก 200-300 ไร่ มาให้ได้ หากชาวบ้านอยากขอราคาเพิ่ม ก็ให้เขาไป จำไว้ทำเรื่องให้เร็วที่สุด ก่อนที่ฉันจะกลับเมืองหลวง”

“ครับนาย” ศักดิ์รับคำ

สี่วันต่อมา

ดาวได้รับสายจากศักดิ์ว่า หยางต้องการพูดคุย ถึงเรื่องการค้าอีกครั้ง ดาวเลยเดินทางมาที่เรือนซากุระ ในตอนสายของวัน

“นี่คืออะไรครับ?” ดาวหยิบซองสีน้ำตาล ที่หยางยื่นมาให้ เปิดดูด้วยความสงสัย เมื่อเปิดออก ก็พบกับโฉนดที่ดินหลายแปลง

“โฉนดที่ดิน!” ดาวยังงงว่า เอามาให้เขาทำไม?

“ใช่ โฉนดที่ดินจำนวน 300 ไร่ ที่อยู่ในละแวกไร่ของเธอ ทีนี้ก็ส่งผลผลิตของไร่ ให้ฉันได้แล้วใช่ไหม?”

“เดี๋ยว ๆ ก่อนนะครับ คุณหยาง คุณไปตระเวนซื้อที่กับชาวบ้านแถวนี้มาเหรอครับ?”

“ใช่” หยางตอบสั้น ๆ

“คุณ ได้ไปบังคับข่มขู่อะไรชาวบ้านหรือเปล่า ทำไมเขายอมขายให้คุณ” ดาวทั้งตกใจและโมโห ที่ไม่นึกว่าชายตรงหน้า จะทำได้ถึงขนาดนี้

“คุณดาวครับ เราไม่มีการข่มขู่ หรือบังคับอะไรชาวบ้านทั้งนั้น พวกเขาเต็มใจขายให้เราครับ” ศักดิ์ช่วยอธิบายให้ดาวฟัง เพราะเขาได้ทำการตกลงราคาซื้อที่ดินเหล่านี้ มาในราคาที่สูงกว่าท้องตลาด

“จริงเหรอครับคุณศักดิ์? ผมไม่สบายใจเลย” ดาวพูดออกมาอย่างเหนื่อยใจ

“จริงครับ ไม่เชื่อคุณดาวสามารถสอบถาม จากชาวบ้านที่ขายที่ให้ได้ครับ” ศักดิ์ยืนยันเพื่อให้ดาวสบายใจ

เมื่อดาวได้ฟังดังนั้น จึงผ่อนท่าทางไม่พอใจลง เพราะดูท่าทางแล้ว ศักดิ์และหยางคงไม่ได้บังคับชาวบ้าน ขายที่ดินแน่นอน