ผมแค่ต้องการใช้ชีวิตที่สงบในไร่ของผม

ตอนที่ 9 ปรุงยาถอนพิษ (2/2)

แต่ที่ดาวไม่รู้คือ ศักดิ์ใช้การหว่านล้อมถึงข้อดี ของการขายที่ดินให้ แถมราคาที่ศักดิ์รับซื้อนั้น ก็สูงกว่าราคาขายทั่วไปมาก ชาวบ้านยากจน เมื่อเห็นคนมาเสนอเงินให้ตรงหน้า คิดดูแล้วว่าคุ้ม ก็ตัดสินใจขายได้โดยง่าย

บางคนเมื่อได้เงินมา ก็นำไปซื้อที่ดินอีกที่ เพื่อใช้ทำมาหากินเหมือนเดิม บางคนก็ไปซื้อบ้านในเมืองอยู่ บางคนก็เปิดร้านขายของ และอื่น ๆ อีกมาก

“เรามาเข้าเรื่องกันเถอะ ฉันจะให้เธอจัดการไร่ทั้ง 300 ไร่ นี้แทนฉัน ฉันจะไม่เข้าไปยุ่ง เพียงแต่เธอต้องส่งผลผลิตในไร่ ขายให้ฉันทั้งหมด เธอตกลงไหม?” หยางพูดถึงข้อเสนอ

“แล้วถ้าวันหนึ่ง คุณมาเอาที่ของคุณคืน ทั้ง ๆ ที่พืชผักของผมโตเต็มไร่ของคุณล่ะ อย่างนี้ผมก็ไม่เอานะ” ดาวนึกถึงข้อเสีย

“ฉันจะไม่ทำแบบนั้นเด็ดขาด วางใจได้ เราจะทำสัญญาเป็นรายลักษณ์อักษร เพื่อความสบายใจทั้งสองฝ่าย และถ้าหากเธอ อยากซื้อไร่ต่อจากฉันก็ได้ แต่มีข้อแม้ว่า เธอต้องส่งผลผลิตให้ฉันครบสามปีก่อน และถึงแม้ว่าเธอ จะซื้อที่จากฉันไปแล้ว ก็ยังคงต้องส่งผลผลิตให้ฉันเหมือนเดิม จนกว่าทั้งสองฝ่าย จะยินยอมยุติการซื้อขายนี้ สัญญาฉบับนี้ก็จะสิ้นสุดลง”

“แบบนี้ถ้าผมอยากยกเลิกฝ่ายเดียว ก็ไม่ได้นะสิ”

“ใช่ แต่ฉันอยากให้เธอคิดอีกอย่างนะว่า เธอจะมีลูกค้ารายใหญ่ ที่เธอส่งสินค้าให้ประจำ โดยไม่เบียดเบียนลูกค้ารายเก่าของเธอ แล้วฉันก็ให้เธอใช้ไร่ที่ซื้อมา ได้ตามต้องการเลย ขาดเหลืออะไรก็บอกฉันได้”

ดาวครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ถึงข้อดีข้อเสีย ส่วนมากเขาจะได้รับผลประโยชน์มากกว่าเสียอีก ได้ทั้งลูกค้ารายใหญ่ ได้ทั้งที่ดิน

“ได้ครับ ผมตกลง” ในที่สุดดาวก็ตัดสินใจได้

หยางยิ้มออกมาด้วยความยินดี

สองวันต่อมา

เมื่อดาวปรุงยาถอนพิษเสร็จแล้ว ก็นำมาให้หยางทันที ที่เรือนซากุระ

“นี่ครับ ยาถอนพิษที่คุณต้องการ” ดาววางตะกร้าขวดยาลงที่โต๊ะให้หยางดู แต่ละขวดสูงประมาณ 14 เซนติเมตร

“ใช้ยังไงบ้างล่ะ?” หยางถามถึงวิธีการใช้

“แต่ละขวด ผมติดวิธีใช้ให้แล้วครับ แต่ผมจะอธิบายให้ฟังอีกครั้ง ขวดที่มีน้ำสีขาวใส คือยาถอนพิษ สามารถถอนพิษได้ทุกชนิด ใช้ครั้งละ 1 ช้อนชา ทุก ๆ 4 ชั่วโมง ใช้ยาจนกว่าเมือกสีดำ ที่ขับออกมาจากร่างกายจะไม่มีแล้ว” ดาวอธิบาย

“เหมือนที่เคยใช้กับเจ้านาย ใช่ไหมครับ?” ศักดิ์ถามเรื่องที่สงสัย

“ใช่ครับ” ดาวหันไปตอบศักดิ์

“คุณแบ่งจากขวดใหญ่ มาใส่ขวดเล็กก็ได้ เพื่อการพกพาที่สะดวก ส่วนราคา ขวดนี้ผมขายอยู่ที่ 1,000,000 เธียร์ เพราะสมุนไพรที่ใช้ทำนั้น ล้ำค่ามาก คุณโอเคกับราคานี้ไหมครับ?” ดาวถามความเห็นของหยาง

“ไม่มีปัญหา ขอแค่ยานี้ใช้ได้ผลจริงก็พอ แต่ถ้าไม่...” หยางหยุดพูด และจ้องเขม็งมาที่ดาว ด้วยท่าทางน่าขนลุก

“ผมรับรองว่าใช้ได้ผลแน่นอน แต่ถ้าไม่ คุณก็มาหาผมที่ไร่ได้เลย ผมไม่หนีไปไหนอยู่แล้ว” ดาวพูดด้วยท่าทางมั่นใจ ในยาถอนพิษนี้

“ได้ฉันจะเชื่อเธอ”

“ผมมีมาให้คุณสามขวด ส่วนนี่ผมแถมให้” ดาวหยิบขวดยาที่ด้านในมีน้ำสีน้ำตาลอยู่ ขึ้นมาให้หยางดู

“ขวดนี้ คือยาบำรุงร่างกาย คนที่ป่วยเรื้อรัง หรือไม่มีแรง ให้ใช้ยานี้ครั้งละ 2 ช้อนชา หลังทานอาหาร ยานี้จะเข้าไปช่วยซ่อมแซม ระบบอวัยวะภายในร่างกายให้แข็งแรง และทำงานอย่างมีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น คนอายุเยอะก็ใช้ได้” ดาวอธิบายให้หยางฟังถึงสรรพคุณ

“เธอเป็นหมอวิเศษหรือเปล่า? ทำไมถึงมียาพวกนี้ได้ แล้วยังรักษาอาการของฉันได้อีก” หยางถามอย่างสงสัย ถึงตัวตนของดาว

“ผมไม่ใช่หมอวิเศษหรอกครับ แค่คนที่พอรู้เรื่องสมุนไพรนิด ๆ หน่อย ๆ เท่านั้น” ดาวไม่ได้อธิบายอะไรมาก

“ก็ได้ถ้าเธอบอกแบบนั้น ฉันก็จะเชื่อเธอ” หยางคิดว่า ดาวคงมีความลับ ที่ไม่อยากให้ใครรู้แน่นอน เขาจะทำเป็นไม่สนใจก็ได้

“แล้วก็มีอีกนะครับ นี่คือยาความจริง ถ้าคุณอยากรู้ว่า ใครพูดจริง หรือพูดโกหก ก็ให้คนนั้นกินยานี้ ครั้งละ 2 ช้อนชา แล้วคนที่กินก็จะพูดแต่ความจริงออกมา เขาจะมีอาการเบลอ ๆ เหมือนอยู่ในห้วงฝัน ถามอะไร เขาก็จะพูดแต่เรื่องที่รู้ออกมา เวลาออกฤทธิ์ของยา จะอยู่ที่ประมาณ 15-30 นาที หากอยากให้นานกว่านี้ ก็ให้เขาดื่มอีก 2 ช้อนชาได้ครับ” ดาวพูดถึงสรรพคุณ ยาน้ำสีเหลืองในมือ

“เธอช่างทำให้ฉันประหลาดใจจริง ๆ ขอบใจมาก ยาพวกนี้ ฉันต้องได้ใช้แน่นอน” หยางพูดออกมาอย่างยินดี เด็กหนุ่มตรงหน้า ช่างวิเศษจริง ๆ

ส่วนเหล่าบอดี้การ์ด ก็พากันตกใจ ถึงสรรพคุณของยาเหล่านี้ เพราะตั้งแต่เกิดมา ก็เพิ่งจะเคยได้ยินนี่ล่ะ

“ถ้าคุณกลับไปเมืองหลวง แล้วอยากได้ยาเพิ่ม ก็โทรมาบอกผมได้ เดี๋ยวผมส่งไปให้ครับ”

“ได้ ถ้าฉันต้องการอะไร ฉันจะโทรบอก”

“ส่วนเรื่องไร่ ผมคงต้องใช้เวลาปรับปรุงอีกพักหนึ่ง น่าจะประมาณสองเดือน ถึงจะเป็นรูปเป็นร่าง” ดาวพูดถึงเรื่องที่ดินทั้ง 300 ไร่

“ฉันเข้าใจ เธอจัดการได้เลย” หยางยกเรื่องนี้ให้ดาวจัดการทั้งหมด เขาจะไม่ยุ่ง จะรอรับแค่ผลผลิตเท่านั้น

“แล้วคุณอยากได้ผักผลไม้ชนิดไหน เป็นพิเศษไหม? ผมจะได้วางแผนปลูกไว้แต่เนิ่น ๆ” ดาวถามความต้องการ ของลูกค้ารายใหญ่

“ฉันต้องการผักที่ใช้ทำอาหาร ที่ตามท้องตลาดเขาขายกัน ฉันต้องการให้ได้เยอะมากที่สุด ส่วนผลไม้ ก็ตามที่ท้องตลาดมี แต่เน้นไปที่ มะม่วง แอปเปิล ทุเรียน แตงโม องุ่น ส้ม ประมาณนี้ ที่เหลือแล้วแต่เธอเลย” หยางแทบจะยกทุกอย่าง ให้ดาวตัดสินใจเลยก็ว่าได้

“อะไรกันคุณ ให้ผมตัดสินใจเองแทบทุกอย่างเลย นี่คือสิ่งที่ผมต้องขายให้คุณนะ” ดาวพูดอย่างระอา

“ก็ฉันเชื่อใจเธอ และคิดว่า เธอคงไม่ทำชื่อเสียงของไร่เสียหายแน่นอน” หยางมองดาว ที่ทำหน้าบึ้งตึง นิด ๆ อย่างนึกขำ แปลกที่เขาไม่ได้รู้สึกรำคาญ หรือหงุดหงิดให้กับเด็กหนุ่มคนนี้ มันมีแต่ความนึกเอ็นดูมากกว่า

“แล้วนี่คุณจะกลับเมืองหลวงวันไหนครับ?” ดาวถามถึงกำหนดวันกลับของหยาง

“วันที่สิบนี้ ฉันจะออกเดินทาง” หยางคงต้องกลับไปจัดการ เรื่องที่เมืองหลวงให้เด็ดขาดเสียที เขาปล่อยปละละเลยคนพวกนั้น มานานพอควรแล้ว

“งั้นผมจะอัปเดตการดำเนินงาน ให้คุณได้รู้เรื่อย ๆ นะครับ”

“ได้สิ ฉันจะรอ”

ดาวพยักหน้านิด ๆ “งั้นผมกลับก่อนนะครับ” ชายหนุ่มเอ่ยขอตัวกลับ เพราะยังมีเรื่องอีกมากให้จัดการ

_ _ _ _ _