ผมแค่ต้องการใช้ชีวิตที่สงบในไร่ของผม

บทที่ 10 เก็บผักขาย (1/2)

หลังจากที่หยางกลับเมืองหลวงไปแล้ว ดาวก็จ้างคนงานในหมู่บ้านภูวา และหมู่บ้านใกล้เคียง เพื่อมาทำการปรับหน้าดิน และตัดต้นไม้บางส่วนที่ไม่จำเป็น

หยางซื้อที่ดินไว้สามแปลง แปลงที่หนึ่ง มีพื้นที่ 120 ไร่ มีอาณาเขต ติดกับไร่เคียงดาวหนึ่งและสอง หากในอนาคต ดาวซื้อที่ดินนี้ต่อจากหยาง ชายหนุ่มคงมีที่ดินเชื่อมติดกันหมด

ส่วนแปลงที่สอง มีพื้นที่ 50 ไร่ อยู่ติดกับลานจอดรถ และอยู่ตรงข้ามกับไร่เคียงดาวสอง

แปลงที่สาม มีพื้นที่ 130 ไร่ อยู่ติดกับลานจอดรถ และอยู่ตรงข้ามกับไร่ชา มีลำธารไหลผ่านที่ไร่นี้ด้วย เป็นลำธารสายเดียวกับรีสอร์ต

ดาวจ้างคนมาขุดสระน้ำไว้ในไร่ จำนวนห้าที่ เพื่อความสะดวกในการใช้น้ำ

กลางเดือนมกราคม ดาวก็เริ่มให้คนงานปลูกผัก ลงบนที่ดิน ที่ทำการปรับหน้าดินเสร็จแล้ว ประมาณ 180 ไร่ เพราะฝั่งนี้เป็นพื้นที่ราบ จึงทำได้ง่าย ดาวปลูกผักชนิดต่าง ๆ ที่คนส่วนมากใช้ทำอาหาร เช่น กะหล่ำปลี ผักกาด กวางตุ้ง คะน้า ผักบุ้ง ต้นหอม กะเพรา บรอกโคลี ดอกกะหล่ำ ผักชี ถั่วฝักยาว ถั่วลันเตา มะเขือม่วง มะเขือเปราะ แตงกวา และอื่น ๆ

ดาวคอยอัปเดตให้หยางรู้ตลอดว่า ดำเนินการถึงไหนแล้วบ้าง เขาคาดว่า ผักชุดแรกที่ปลูก น่าจะใช้เวลาประมาณครึ่งเดือน ก็เริ่มเก็บขายได้แล้ว นั่นก็เพราะดาวใช้น้ำวารีทิพย์ ช่วยให้พืชผักโตเร็ว ผักมีขนาดลำต้นที่ใหญ่กว่าผักตามท้องตลาด และที่สำคัญคือ กินแล้วอร่อยกว่าผักทั่วไปมาก ยังมีสรรพคุณที่ช่วยบำรุงร่างกายอีกด้วย

ส่วนหยาง หลังจากที่ชายหนุ่มกลับมาที่เมืองหลวง หรือจังหวัดเวียงเทพสถิต เรื่องที่ชายหนุ่มตามองเห็นได้นั้น ยังถูกเก็บเป็นความลับอยู่ จะรู้เฉพาะเหล่าบอดี้การ์ด ที่ไปพักที่ไร่เคียงดาว และบอดี้การ์ดที่สืบเรื่องคนในบ้านเท่านั้น แม้แต่มารดาของหยาง ก็ยังไม่รู้เรื่องนี้

หยางได้รับรายงาน จากคนที่ให้ไปสืบเรื่องคนที่วางยาเขา อาจเป็นแม่บ้านคนหนึ่ง ที่รับใช้ครอบครัวเขามานาน เพราะดูจากพฤติกรรม ที่สังเกตมาสักพักแล้วว่า เธอมักจะทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ และมักติดต่อกับคนแปลกหน้า พอสืบลึกลงไปอีกจึงรู้ว่า คนที่แม่บ้านติดต่อด้วยนั้น คือคนของญาติฝั่งพ่อของหยางนั่นเอง

“จับตัวแม่บ้านคนนั้น ไปไว้ที่โกดังเจ็ด” หยางสั่งบอดี้การ์ด หลังจากที่ฟังเรื่องที่ให้ไปสืบมา เขาก็ลงมือทันที

‘ใครที่มันคิดทรยศเขา ต้องไม่ตายดี’

“ครับนาย” บอดี้การ์ดรับคำ แล้วรีบไปจัดการทันที

เมื่อหยางเดินทางมาถึงโกดังเจ็ด ก็ตรงเข้าไปในโกดังทันที

ที่ส่วนลึกของโกดัง มีร่างของหญิงวัยกลางคน อายุประมาณ 55 ปี ถูกมัดติดกับเก้าอี้ไว้

“ได้ความว่ายังไงบ้าง?” หยางถามบอดี้การ์ด ที่รับจัดการเรื่องนี้

“ป้าแกสารภาพว่า ถูกคุณยุทธนาว่าจ้างให้วางยานายครับ เพราะแกมีเหตุให้ใช้เงิน” บอดี้การ์ดรายงาน

“แล้วมีใครในบ้านร่วมมืออีกไหม?”

“แกบอกว่าไม่มีครับ แกทำคนเดียว”

หยางหันไปมองศักดิ์แล้วสั่งการ “ศักดิ์ ใช้ยานั่นซะ”

“ครับนาย” ศักดิ์นำขวดยาความจริง ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วเดินไปหาหญิงวัยกลางคนทันที เขาจัดการบีบกราม เพื่อให้ปากของเธออ้าออก แล้วจัดการเทยาใส่ปากของเธอทันที

“แหวะ แคก ๆ แคก ๆ นี่แกเอาอะไรให้ฉันกิน?” หญิงวัยกลางคนสำลัก และโวยวายออกมา

“ก็แค่ยาที่จะทำให้ป้า พูดความจริงยังไงล่ะ” หยางพูดกับป้าแม่บ้าน ที่รับใช้ครอบครัวเขามานาน

“คุณหยาง ป้ามีเหตุจำเป็นจริง ๆ นะคะ ป้าไม่ได้ตั้งใจทำร้ายคุณหยางเลย ยกโทษให้ป้านะคะ ป้าขอร้องล่ะ” ป้าแม่บ้านพูดด้วยน้ำตานองหน้า

“ใครสั่งให้ป้าวางยาผม?” หยางเริ่มสอบสวน เมื่อคิดว่ายา น่าจะเริ่มออกฤทธิ์แล้ว

“คุณยุทธนาค่ะ แกบอกว่า ให้ป้าเอายาใส่ในอาหารให้คุณหยางทาน แล้วแกจะให้เงินป้าค่ะ” ตอนนี้ดวงตาของป้าแม่บ้าน เหมือนคนเบลอ ๆ ไม่มีสติ

“แล้วป้าเต็มใจ ที่จะวางยาพิษผมไหม?”

“แรก ๆ ป้าก็ไม่เต็มใจหรอก แต่หลัง ๆ เขาให้เงินป้าเยอะมาก ป้าก็เลยเต็มใจทำ”

“แล้วป้าไม่รู้สึกผิดกับผมบ้างเหรอ?”

“จะให้รู้สึกผิดอะไรล่ะ ไม่มีเงินใช้ ไม่รู้สึกผิดกับตัวเองมากกว่าเหรอ ฮ่า ๆ แต่แกก็น่าโง่นะ คนวางยาอยู่ใกล้ตัวแท้ ๆ แต่กลับไม่รู้เลย ฮ่า ๆ” ป้าแม่บ้านเหมือนเริ่มควบคุมตัวเองไม่ได้แล้ว จิตสำนึกส่วนลึกเริ่มพรั่งพรูออกมา

“แล้วมีใครในบ้าน รู้เรื่องที่ป้าวางยาพิษผมอีกไหม?”

“มีสิ ก็นังวิไง มันคอยดูต้นทางให้ฉันตลอด เงินที่ได้มา ฉันก็มาแบ่งมันด้วย ฮ่า ๆ” ป้าแม่บ้านพูดทุกอย่าง ที่ปิดบังออกมา

“คนที่ร่วมมือมีแค่นี้เหรอ?” หยางยังคงถามต่อ

“มีแค่นี้แหละ ให้คนรู้เยอะไม่ได้ เดี๋ยวแผนแตก”

“แล้วนอกจากวางยาผมแล้ว คิดที่จะทำอะไรต่ออีก?”

“ก็ถ้าแกตายไป ก็จัดการแม่แกต่อยังไงล่ะ แค่นี้สมบัติของแก ก็ตกไปอยู่ในมือคุณยุทธนาเขาแล้ว ฉันก็จะได้รับเงินก้อนโตด้วย ถ้าเรื่องสำเร็จ ฮ่า ๆ ฉันก็จะรวยแล้ว ฮ่า ๆ” ป้าแม่บ้านหัวเราะเหมือนคนบ้า

“โจ้ จัดการให้ดี คนที่บ้านด้วยอีกหนึ่ง” หยางสั่งการกับโจ้ บอดี้การ์ดที่คอยจัดการเรื่องเหล่านี้ แล้วหยางก็กลับบ้านทันที

เมื่อกลับมาถึงบ้าน หยางก็ให้โจ บอดี้การ์ดที่มีหน้าที่สืบเรื่องราวต่าง ๆ ไปสืบเรื่องเอาผิดกับยุทธนามาให้เยอะที่สุด เพราะหยางจะทำให้คนพวกนี้ อยู่ไม่เป็นสุขแน่

ตือดึ่ง ๆ ตือดึ่ง ๆ เสียงแจ้งเตือนแชตดังรัว ๆ หยางจึงเปิดอ่านข้อความทันที เพราะโทรศัพท์เครื่องนี้ เป็นเครื่องส่วนตัวของเขา คนที่แชตหา คงเป็นคนที่เขาให้ติดต่อมา ที่เครื่องนี้โดยเฉพาะ ส่วนคนอื่น ๆ ชายหนุ่มให้ติดต่อผ่านผู้ติดตาม คือศักดิ์ บอดี้การ์ดคนสนิทเท่านั้น

เมื่อเปิดอ่านแชตก็เห็นว่า เป็นดาวที่ส่งรูปภาพเข้ามา หกถึงเจ็ดรูป หยางอารมณ์ดีขึ้นมาทันที ที่รู้ว่าใครส่งมา

ดาวส่งรูปแปลงผักที่ยาวสุดลูกหูลูกตา ท่ามกลางขุนเขามากมาย มีก้อนเมฆลอยคลอเคลีย ไปกับทิวเขาเหล่านั้น เห็นภาพนี้ หยางก็นึกอยากกลับไปพัก ที่ไร่นั้นอีกสักครั้ง

ส่วนรูปต่อ ๆ ไป ก็เป็นรูปผักที่น่าจะพร้อมเก็บขายได้แล้ว เพราะผักแต่ละต้น มีขนาดใหญ่กว่าผักทั่วไปมาก

Nubdao : ผักพร้อมเก็บขายแล้วครับ คุณจะให้ผมส่งผักไปให้คุณยังไง?

Akira : ฉันจะส่งรถไปรับผักที่ไร่ของเธอเอง

Akira : เธอไม่ต้องกังวล เรื่องขนส่ง ฉันจะจัดการเอง

Akira : เธอแค่เก็บผักให้ฉันเท่านั้น

Nubdao : คุณจะส่งรถมารับผักวันไหน?

Nubdao : ตอนนี้ผักโตพร้อมเก็บแล้ว หากปล่อยไว้นาน เดี๋ยวผักแก่

Akira : ฉันจะส่งรถไปพรุ่งนี้เช้า คาดว่าน่าจะถึงเธอ ตอนเช้าวันมะรืน

Nubdao :โอเคครับ ผมจะเก็บผักรอ

Nubdao : แล้วราคาผักที่ผมจะขายให้ ผมจะส่งราคาให้ในอีเมลนะครับ

Nubdao : รายละเอียดอาจเยอะหน่อย เพราะมีผักหลายชนิด

Akira : ตกลง เธอกำหนดราคาได้เลย ฉันรับซื้อทั้งหมด

Nubdao : เอางั้นเลยเหรอครับ ไม่กลัวผมคิดราคาแพงเหรอ?

Akira : ฉันไว้ใจเธอ

Nubdao : ...

Akira : สติกเกอร์หมีดีใจ

Nubdao : สติกเกอร์กระต่ายบ๊ายบาย