ผมแค่ต้องการใช้ชีวิตที่สงบในไร่ของผม

บทที่ 11 ขายผักที่ห้างสรรพสินค้า (1/2)

เมื่อเหล่าคนขับรถทานข้าวเสร็จแล้ว ก็พากันไปหาดาว ที่กำลังตรวจนับตะกร้าผักอยู่

“คุณดาวครับ จะขนผักขึ้นรถเลยไหมครับ” สมหมายเอ่ยถามเจ้าของไร่ที่เด็กกว่าตัวเองหลายปี

“คุณลุงพักก่อนไหมครับ ขับรถมาทั้งคืน ผมกลัวว่าจะง่วง คนอื่น ๆ ด้วยนะครับ” ดาวพูดด้วยความเป็นห่วง

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ระหว่างทางมา ลุงก็ผลัดกันขับรถกับคนขับสำรองแล้ว จึงไม่ค่อยง่วงเท่าไหร่” สมหมายบอกกับดาว เพราะพวกเขามีเวลาจำกัดในการไปและกลับ หากไม่มีเหตุจำเป็นจริง ๆ และอีกอย่าง ศักดิ์ก็ได้บอกกับพวกเขาว่า ต้องกลับไปที่เมืองหลวงให้เร็วที่สุด

“งั้นก็ขนผักขึ้นได้เลยครับ ต้องให้ลุงบอกด้วยนะครับว่า จะจัดเรียงแบบไหน ผมไม่ค่อยมีความรู้เรื่องนี้เท่าไหร่” เพราะนี่คือครั้งแรก ที่ดาวได้ส่งผักแบบห้องเย็น มันอาจไม่เหมือนรถกระบะ ที่พ่อค้าเคยมารับผัก

“สบายมากครับ เดี๋ยวลุงอธิบายให้ฟัง เอ่อแต่ว่า ขากลับพวกลุงขอซื้อผลไม้กลับไปด้วยนะครับ เพราะผลไม้ที่นี่อร่อยมาก ลุงอยากซื้อไปฝากครอบครัวน่ะ” สมหมายบอกถึงความต้องการ

“ได้เลยครับ เดี๋ยวผมจัดการให้”

จากนั้นก็เป็นการเริ่มขนผักขึ้นรถบรรทุก เมื่อรถคันไหนเต็มแล้ว ก็จะเริ่มออกเดินทางกลับเมืองหลวงทันที ดาวได้ให้คนงานเตรียมผักและผลไม้ ไว้ให้คนขับรถแล้ว โดยไม่คิดเงิน ถือเสียว่าเป็นแรงจูงใจ ให้อยากขับรถมาที่ไร่ของเขา เพราะระยะทางไกล อาจทำให้หลายคนไม่อยากมา

เมื่อเหล่าคนขับรถรู้ว่า ดาวไม่เก็บเงินค่าผักผลไม้ ก็ขอบคุณดาวยกใหญ่ แถมผักผลไม้ที่ดาวให้ก็เยอะมาก คนละสองกระบุง

แล้วรถบรรทุกทั้งสิบคัน ต่างก็ทยอยเดินทางกลับเมืองหลวง รถบรรทุกคันสุดท้ายที่เดินทางออกจากไร่ ก็ปาไปเกือบตอนบ่ายของวันนั้น

คนขับรถต่างคิดว่า รอบหน้าพวกเขา ก็จะรับหน้าที่มาขับรถขนผักอีกแน่นอน ถึงแม้จะอยู่ที่ไร่ไม่นาน แต่พวกเขากลับชอบไร่นี้มาก

“เจ เราเหลือผักชนิดไหนที่ยังไม่เก็บบ้าง” ดาวหันไปถามเจ

เจยกโน้ตแพดขึ้นมาดูว่า เหลือผักชนิดไหนบ้าง ที่ยังไม่เก็บ

“เหลือถั่วลันเตา กวางตุ้ง ต้นหอม กะเพรา ผักชี ขึ้นฉ่าย ฟักทองครับ” เจรายงาน

“เริ่มให้คนเก็บผักเหล่านั้นได้เลย แล้วก็แบ่งคนอีกกลุ่มมาปรับหน้าดิน เพื่อปลูกผักรอบต่อไปด้วย” ดาวสั่งการ

“ได้ครับ” เจรีบไปจัดการทันที

ดาวคิดว่า คงต้องให้หยางส่งรถบรรทุกมารับผักอีก เพราะผักยังเหลืออยู่จำนวนมาก ที่ยังเก็บไม่หมด

ดาวส่งรูปภาพให้หยาง มีภาพแปลงผักหลายชนิดที่ยังไม่เก็บ และมีผักอีกหลายตะกร้าที่ยังไม่ได้จัดส่ง

ดาวต้องทำการสร้างห้องเย็นขึ้นมา โดยการนำเต็นท์มากาง แล้วเอาผ้าใบมาล้อมรอบเต็นท์ หาแอร์มาทำหน้าที่ให้ความเย็นสี่ตัว เพื่อไม่ให้ผักเหี่ยวเฉาไปก่อน ในอนาคต คงต้องสร้างห้องเย็นแช่ผักแบบถาวรเสียแล้ว

Nubdao : คุณหยาง ผักยังเหลืออีกเยอะมาก

Nubdao : คุณให้รถมารับอีกทีได้วันไหนครับ?

Nubdao : ตอนนี้ห้องเย็นแช่ผักเต็มหมดแล้ว ผมไม่มีที่เก็บแล้ว

Nubdao : ส่งสติกเกอร์กระต่ายเศร้า

ก็ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่ดาวเริ่มกล้าเล่นกล้าหยอกกับหยาง มากขึ้นกว่าแต่ก่อน โดยที่ดาวก็อาจจะไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ

Akira : อย่าได้กังวล ฉันจะจัดการให้เธอเอง

Akira : พรุ่งนี้ฉันจะส่งรถบรรทุกไปอีกสิบคัน

Akira : เมื่อผักรอบแรกมาถึง หลังจากตรวจสอบคุณภาพแล้ว

Akira : ฉันจะโอนเงินให้เธอทันที

Nubdao : สติกเกอร์กระต่ายกระโดดดีใจ

Nubdao : ขอบคุณครับ

Nubdao : สติกเกอร์กระต่ายขอบคุณ

Akira : สติกเกอร์หมีโปรยเงิน

Nubdao : สติกเกอร์กระต่ายแอบมอง

หลังจากที่ดาวคุยกับหยางเสร็จแล้ว ก็คิดว่า ความจริงหยางก็ดูเป็นคนที่มีอารมณ์ขันอยู่เหมือนกัน ไม่ได้ดูน่ากลัว หรือขี้เก๊กเหมือนตอนแรกที่เจอ แต่ดาวจะรู้ไหมว่า หยางเป็นแบบนี้แค่กับดาวคนเดียวเท่านั้น

ศูนย์กระจายสินค้า บริษัทเอสทีพี (STP)

รถบรรทุกที่ขับไปรับผักจากไร่เคียงดาว ต่างทยอยเดินทางมาถึงศูนย์กระจายสินค้า ของบริษัทเอสทีพี (STP) พนักงานต่างมาช่วย นำผักลงจากรถ และตรวจคุณภาพผักทันที เพราะมีคำสั่งจากเบื้องบน ให้จัดการผักเหล่านี้ให้เร็วที่สุด

เมื่อพนักงานได้เห็นผักที่อยู่ในตะกร้า ก็พากันอุทานด้วยความประหลาดใจ เพราะไม่เคยเห็นผักชนิดไหน ที่ต้นใหญ่และน่ากินมาก บางคนยกขึ้นมาดมห่าง ๆ เหมือนว่าจะมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ กำจายออกมาจากผักเหล่านี้

แต่พนักงานก็มัวโอ้เอ้นานไม่ได้ เพราะต้องรีบจัดการผัก เพื่อนำเข้าห้างสรรพสินค้าทั้งสามสาขา ตามที่เบื้องบนสั่ง

“อ้าว? แล้วนี่กระบุงผักอะไรเยอะแยะเลย” พนักงานที่ศูนย์กระจายสินค้า ถามกับเหล่าคนขับรถบรรทุก ที่ต่างพากันแบกกระบุง คนละสองอัน เพื่อจะเดินทางกลับไปพักผ่อน

“อ๋อ ผักผลไม้ที่เจ้าของไร่ เขาให้พวกลุงมาน่ะ” สมปองเอ่ยบอกกับพนักงานคนนั้น

“โห! เขาให้เยอะขนาดนี้เลยเหรอ” พนักงานทำหน้าไม่เชื่อ ว่าจะมีเจ้าของไร่ที่ใจดีขนาดนี้

“อะ ข้าให้ เอาไปลองกินดู รับรองเอ็งติดใจ จนต้องร้องหาอีกแน่” สมหมายแบ่งแอปเปิลกับส้ม ให้พนักงานคนนั้น อย่างละสองลูก

“อุ๊ย! ขอบคุณครับลุง” พนักงานยกมือไหว้ขอบคุณ ลุงสมหมายทันที

“พวกข้าไปล่ะ” สมหมายเอ่ยลา

“ครับ” เมื่อพนักงานได้ผลไม้ ก็นำไปเก็บไว้ก่อน เวลาเบรกถึงจะกิน

เมื่อถึงเวลาเบรก หลังทานข้าวเสร็จ พนักงานคนนั้น ก็จัดการหั่นผลไม้เพื่อกินทันที

“จะลองกินดูซิ ว่าจะอร่อยขนาดไหนกันเชียว” ชายหนุ่มนำแอปเปิลที่หั่นแล้ว เข้าปากเคี้ยวทันที ทันใดนั้น ความอร่อยก็กระจายในปาก ชายหนุ่มถึงกับตกตะลึงในรสชาติของผลไม้

“อร่อย! อร่อยมาก ๆ เลย ไม่เคยกินแอปเปิลที่อร่อยขนาดนี้มาก่อน ครั้งหน้าฝากลุงแกซื้อจากไร่ดีกว่า” ชายหนุ่มเก็บผลไม้ที่เหลือใส่กระเป๋า เขาจะเอาไปให้มารดาได้ทานของอร่อยนี้ ส่วนที่เหลือเขาก็รีบกินทันที เหมือนกลัวใครมาแย่ง