บทที่ 11 ขายผักที่ห้างสรรพสินค้า (2/2)

1426 Words

ห้างสรรพสินค้าเอสทีพี (STP) ผักถูกนำมาขายในห้างสรรพสินค้าเอสทีพี (STP) ทั้งสามสาขา ในราคาที่แพงกว่าผักทั่วไปด้วยกัน เกือบหนึ่งเท่า ที่ถุงบรรจุผักเหล่านั้น ต่างมีสติกเกอร์ของไร่เคียงดาวติดอยู่ เพื่อเป็นการบ่งบอกว่า ผักเหล่านี้มาจากที่ไหน “ทำไมกะหล่ำปลีแพงจัง จำได้ว่าเคยซื้อไปถูกกว่านี้นะ” ลูกค้าหญิงคนหนึ่งพูดขึ้น เพราะเธอเคยมาซื้อ เมื่อสามวันที่แล้ว ราคากิโลกรัมละ 50 เธียร์ แต่ตอนนี้ ราคาปรับขึ้นเป็นกิโลกรัมละ 100 เธียร์ เธอกวาดตามองผักชนิดอื่น ๆ ก็เหมือนจะขึ้นราคาเกือบเท่าตัวเลยเช่นกัน “ผักราคาแพงจัง แต่ถ้าแวะไปซื้อที่อื่น ก็น่าจะไม่ทันแล้ว เอาไปหัวหนึ่งแล้วกัน” ลูกค้าหญิงพูดกับตัวเอง จากนั้นเธอก็กลั้นใจ ซื้อบรอกโคลีและมะเขือม่วง มาอย่างละนิด เพื่อทำอาหารในหนึ่งมื้อ ส่วนลูกค้าคนอื่น ๆ ก็คิดว่า ผักที่ขายในห้างสรรพสินค้าวันนี้แพงผิดปกติ คนที่พอมีเงินก็ได้แต่ขมวดคิ้ว แล้วก็ซื้อไปนิด ๆ หน่อย ๆ เพราะผักเหล่านี้ สีสันหน้าตาน่ากิน ส่วนคนที่ไม่ค่อยมีกำลังซื้อ ก็เลือกที่จะไปซื้อที่ตลาดด้านนอก เพราะสู้ราคาไม่ไหวจริง ๆ “เธอว่าไหม ผักรอบนี้ที่ห้างเราเอาเข้ามาขาย ราคาแพงมาก คนก็เลยไม่ค่อยซื้อเลย” พนักงานขายคนหนึ่งพูดขึ้น “ใช่ ฉันก็คิดแบบนั้น แต่ผักรอบนี้น่ากินมากเลยนะ สวย ๆ ทั้งนั้นเลย” พนักงานขายคนที่สองพูดขึ้น “เรารายงานหัวหน้าดีไหม เขาจะได้รู้ว่า ผักราคาแพงเกินไป อาจขายไม่ออก” พนักงานคนที่หนึ่งพูดต่อ “อือ ก็ดีนะ งั้นเราไปกัน” พนักงานทั้งสองคน เดินไปบอกหัวหน้าของตัวเอง เรื่องผักราคาแพงเหล่านี้ เมื่อหัวหน้าได้รับเรื่อง ก็ทำการติดต่อหาผู้จัดการ ผู้จัดการก็โทรหาเลขาของท่านประธานทันที เลขาก็โทรหาศักดิ์ และบอกกล่าวกับเรื่องที่เกิดขึ้น ศักดิ์รายงานเรื่องนี้ ให้หยางได้รับทราบทันที “คนที่นี่ น่าจะยังไม่เคยกินผักของไร่เคียงดาว บอกให้พนักงาน ทำอาหารจากผักเหล่านั้น แล้วตักใส่ถ้วยให้ลูกค้าชิม ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันว่า ถ้าได้กินแล้วจะไม่ซื้อจริง ๆ เหรอ” หยางคิดหาทางออกได้ ก็บอกกับศักดิ์ให้ไปจัดการ “ครับนาย” “ศักดิ์ เดี๋ยวส่งตัวอย่างผักทุกชนิด ที่เราได้จากไร่เคียงดาว เข้าไปตรวจที่แล็บด้วยนะ” หยางต้องการรู้ว่า ผักเหล่านี้มีสารอาหารอะไรบ้าง มันถึงไม่เหมือนกับผักทั่วไป “ครับนาย” ศักดิ์รับคำ และไปจัดการเรื่องที่เจ้านายมอบหมายทันที ห้างสรรพสินค้าเอสทีพี (STP) เมื่อหัวหน้างาน ได้รับคำสั่งจากผู้จัดการ ก็มาบอกให้พนักงานขายทั้งสองคน ทำอาหารจากผักเหล่านี้ แล้วแจกจ่ายให้ลูกค้าได้ลองชิมดู พนักงานต่างคิดว่า มันจะได้ผลเหรอ ห้างสรรพสินค้าอีกสองสาขา ต่างก็พากันคิดแบบนี้ เมื่อมีคำสั่งให้ทำอาหารแจกให้ลูกค้าชิม แต่เมื่อได้รับคำสั่งมา ก็ต้องทำ พนักงานเลือกผักเพื่อนำไปทำอาหาร โดยทำผัดผักรวมมิตร มะเขือม่วงผัดหมูสับ และแกงจืดผักรวม กลิ่นอาหารที่ทำ ต่างทำให้พนักงานพากันแปลกใจ เพราะกลิ่นอาหารหอมมาก หอมเป็นพิเศษเลย “เราลองชิมดูไหม ทำไมอาหารถึงได้หอมขนาดนี้” พนักงานคนที่หนึ่ง คุยกับพนักงานคนที่สอง “อือ เอาสิ ฉันก็อยากชิมเหมือนกัน” พนักงานทั้งสอง ตักอาหารเข้าปากเคี้ยว จากนั้นก็พากันมองหน้ากัน อย่างไม่อยากจะเชื่อ “อร่อย! อร่อยมากเลย ผักพวกนี้ หวาน กรอบ อร่อยมาก” พนักงานคนที่หนึ่งพูดขึ้น “ใช่ ขนาดฉันไม่มีฝีมือปรุงอาหารเท่าไหร่ ยังอร่อยขนาดนี้ มิน่าล่ะ ถึงได้ขายผักแพง ฉันเข้าใจเจ้าของห้างแล้ว” พนักงานคนที่สองแสดงความคิดเห็น “แต่ฉันขอกินอีกได้ไหม มันอร่อยมาก” พนักงานคนที่หนึ่งพูดด้วยสีหน้าออดอ้อน “ได้สิ แต่ฉันว่าคงได้แค่คนละสี่ถึงห้าคำนะ เพราะหัวหน้านับผักที่ใช้ด้วย” “อือ ฉันเข้าใจ รอเงินออก ฉันจะซื้อกลับไปทำกินที่บ้านเอง” พนักงานสาวทั้งสองต่างพยักหน้า และให้กำลังใจกัน ตั้งใจว่า เมื่อเงินเดือนออก จะนำมาซื้อผักเหล่านี้ ไปทำอาหารทานที่บ้านแน่นอน “คุณลูกค้า เชิญชิมอาหาร ที่ทำจากผักของไร่เคียงดาว ได้เลยนะคะ ชิมฟรีค่ะ ไม่ซื้อไม่ว่า” พนักงานเรียกลูกค้า ให้มาชิมอาหารฟรี เมื่อลูกค้าเห็นว่า มีอาหารให้ชิมฟรี ต่างก็พากันมาลองชิมดู เพราะไม่ได้คิดอะไรมาก มีของฟรีให้ชิม ไม่ต้องเสียเงินซื้อ “เฮ้ย! อร่อยอะ นี่มะเขือม่วงจริง ๆ เหรอ ทำไมอร่อยขนาดนี้” ลูกค้าอุทานด้วยความแปลกใจ “ใช่อร่อยมาก ผักหวานกรอบมาก ผักจากที่ไหนคะ” ลูกค้าถามพนักงาน “ผักจากไร่เคียงดาวค่ะ แม้ว่าราคาจะสูงกว่าผักจากที่อื่น แต่ผักที่นี่ให้รสชาติที่อร่อย หวาน กรอบ แม้แต่คนที่ทำอาหารไม่อร่อย แค่ใช้ผักนี้ ก็สามารถทำให้อาหารอร่อยขึ้นมากเลยค่ะ” พนักงานต่างพากัน พูดถึงข้อดีของผักจากไร่เคียงดาว “จริงเหรอ งั้นฉันซื้อไปบ้างดีกว่า” ลูกค้ารีบเข้าไปเลือกผักที่ตัวเองต้องการทันที “ฉันก็จะซื้อด้วย ลูกไม่ชอบกินผัก ถ้าเป็นผักที่อร่อยขนาดนี้ ต้องยอมกินผักแน่นอน” ลูกค้าที่มีลูกอยู่อนุบาลพูดขึ้น ลูกค้า 3 : ฉันก็จะซื้อ ลูกค้า 4 : ผมก็จะซื้อ ลูกค้า 5 : ฉันเอาด้วย และลูกค้าอีกหลายคน ที่ได้ชิมอาหารที่ทำจากผักของไร่เคียงดาว ต่างก็พากันซื้อกลับคนละหลายอย่าง จนผักที่มีเต็มชั้นวางตอนนี้ ลดลงไปอย่างมาก เมื่อพนักงานเห็นเช่นนั้น ก็รายงานหัวหน้าของตัวเองให้ได้รู้ หัวหน้าก็บอกว่า พรุ่งนี้ทำอาหารให้ลูกค้าชิมอีก จนกว่าลูกค้าจะรู้จักผักเหล่านี้ให้มากขึ้น แต่ก็มีถามพนักงานว่า ผักที่ใช้ทำอาหาร อร่อยมากขนาดนั้นเลยเหรอ สองสาวพนักงานต่างก็พยักหน้า แล้วก็บอกว่าอร่อยมาก หัวหน้าก็ได้แต่มาดหมายในใจ พรุ่งนี้เขาจะต้องได้ชิมอาหาร ที่ทำจากผักเหล่านี้ให้ได้ และห้างสรรพสินค้าอีกสองสาขา ต่างก็เกิดเรื่องราวแบบนี้ขึ้นเช่นกัน เหล่าคนขับรถบรรทุก เมื่อกลับถึงบ้าน ก็นำผักผลไม้ที่ได้มาจากไร่เคียงดาว มาทำอาหารกินในตอนเย็น “อุ๊ย! อร่อย ทำไมวันนี้แม่ทำอาหารอร่อยกว่าทุกวัน” ลูกชายของสมหมายพูดขึ้น “จริงเหรอ ข้าก็ทำเหมือนทุกวันนะ ไหนชิมซิ” เมียของสมหมาย ตักอาหารเข้าปาก แล้วก็นึกประหลาดใจ “อร่อยแฮะ! ผักอร่อยมาก” “ผักนี้ข้าได้มาจากไร่ ที่ไปรับสินค้ามา อร่อยใช่ไหม? ผักผลไม้ที่นี่ อร่อยกว่าที่อื่นมาก ข้ากินครั้งแรกยังติดใจเลย” สมหมายพูดกับเมีย “จริงเหรอพี่หมาย? อร่อยมากเลย ราคาคงแพงน่าดู” “เรื่องราคาข้าไม่รู้ รู้แต่ว่า เจ้าของไร่เขาให้ฟรี ไม่คิดเงิน รีบกินเข้า เดี๋ยวกินผลไม้กันต่อ” “ได้จ้ะพี่” “ได้ครับพ่อ” ครอบครัวสมหมาย ต่างพากันกินอาหารมื้อนี้ด้วยความอร่อย หลังมื้ออาหารก็กินผลไม้ต่อ “พ่อ แอปเปิลกรอบอร่อยมากเลย” ลูกชายวัย 10 ขวบพูดขึ้น เพราะเด็กหนุ่มไม่เคยกินแอปเปิลที่อร่อยขนาดนี้ “ใช่พี่ ส้มก็อร่อย โอ๊ย! ถ้าพี่ไปอีก ซื้อมาอีกนะ ฉันอยากกินอีก” “เออ ๆ เดี๋ยวข้าซื้อมา” สมหมายรับปากภรรยาของเขา และที่บ้านคนขับรถบรรทุกคนอื่น ๆ ก็เกิดเหตุการณ์ที่ไม่ต่างจากบ้านของสมหมายเท่าไหร่ เพราะทุกคนต่างติดใจในรสชาติของผัก และผลไม้จากไร่เคียงดาว เข้าให้เสียแล้ว _ _ _ _ _

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more